Van verlies naar heling – mijn persoonlijke reis
Het moment dat alles veranderde
Begin altijd opnieuw alleen daar waar ruimte mag zijn voor einde.
Niet willen bevatten
En toen was het 14 november. Een datum in mijn geheugen gegrift.
Die avond van 14 november 2017 was de opmaat voor wat achteraf een eindsprint bleek te zijn.
Al waren we ons daar niet echt van bewust.
Ik wilde daar ook niet bewust van zijn.
Die innerlijke stem kreeg geen ruimte.
Het onbevattelijke wilde ik gewoon niet bevatten.
Het was (toevallig?) dezelfde dag. De aankondiging dat er per 1 januari geen plek meer zou zijn in de dagopvang.
Op dat moment kreeg het samenzijn met een blik op de (nabije) toekomst een andere lading.
Wat je zelf al weet, en moeilijk kunt aannemen, is door anderen opeens in een hogere versnelling gebracht.
Dat moet pa ook hebben gevoeld.
De dag dat er iets brak
Drie weken na ons samenzijn als broers en zussen was het er opeens.
De laatste dagen dat pa thuis mocht zijn.
De dag na Sinterklaas is hij uit huis gegaan.
Zonder te weten en tegen zijn wil.
Die dag is er iets gebroken.
En wat nú nog zwaar weegt is dat er niet alleen bij mij iets was gebroken.
53 dagen na 14-11 is pa weer ‘verhuisd’. Nu voor altijd.
Het is een markering in iemands leven. Gebeurtenissen die diep in de ziel etsen.
Voor iedereen anders. En met veel overeenkomsten.
Trauma en het verlies van verbinding
Dit persoonlijk trauma kent een aantal dynamieken:
Dader-Slachtoffer, Vertrouwen-Wantrouwen, Vasthouden-Loslaten,
Initiatief-Wanhoop, Schaamte-Twijfel, Initiatief-Schuld en niet als laatste Gevoel-Ratio.
Een traumatische gebeurtenis is heftig.
Om te overleven splits je een deel van jezelf af.
Een ander deel van jou werkt hard om dit traumatische deel buiten de deur te houden.
Of geeft uiteindelijk definitief de strijd op – waarmee je letterlijk over het leven heen gaat.
Het gezonde deel heeft vervolgens het nakijken.
Trauma’s worden altijd doorgegeven. Tot ze zijn verwerkt.
Het uitwerken van een trauma maakt heling mogelijk.
Weggestopte trauma’s willen gezien worden en komen altijd weer naar de oppervlakte.
Soms generaties later.
Niet verwerkt blijft vaak onzichtbaar aanwezig.
En met de juiste trigger telkens opnieuw geactiveerd.
In de dierenwereld gaat dat gemakkelijker.
Het trauma wordt letterlijk uit het lijf getrild -en is daarmee verwerkt.
Bewustwording en de weg naar heling
Het woord trauma wordt steeds meer gebruikt.
Alsof alles opeens veel slechter gaat.
Ik ga er eerder vanuit dat bewustzijnsverruiming nu de weg vrijmaakt.
Zodat ‘alles’ aangekeken mag worden – om vervolgens te helen.
Psychisch letsel, ontstaan door een hevige gemoedstoestand als gevolg van een schokkende gebeurtenis, roept om geheeld te worden.
Zijn jouw mogelijkheden tot het overwinnen van een schokkende gebeurtenis onvoldoende?
Dan gaat dat gepaard met hulpeloosheid en een weerloze overgave.
De verbinding met jezelf is verbroken – en dat is bijzonder ingrijpend.
Het begin eren in het einde
Elk trauma grijpt terug op een vroeg kinderlijk trauma.
Daar waar jij je hart bent gaan sluiten.
Het overlevingsdeel van jou wat dat mogelijk heeft gemaakt is er nog steeds.
En bij elk trauma opnieuw opgesplitst.
Een aantal overlevingsdelen herken je zonder meer bij jezelf.
En er zijn delen in de schaduw verborgen. Omdat ze eigenlijk niet mogen bestaan.
De verbinding met delen van jezelf herstellen betekent ook ontmaskeren wat in je schaduw is verborgen.
Ontmaskeren en je bewust maken wanneer jij je hart weer afsluit – voor jezelf of voor de ander.
Met het ontwikkelen van je gezonde deel, het zichtbaar maken van je overlevingsdelen kan het trauma worden geïntegreerd in jou.
Dag Pap – en de uitnodiging aan jou
Dag Pa. Zes jaar later is het nog steeds voelbaar.
Iedereen kent zijn eigen traumatische gebeurtenissen.
Momenten waarop de verbinding met jezelf verbroken raakt.
De weg naar heling begint wanneer je de moed hebt om die verbinding te herstellen.
De schaduw ontmaskeren.
Je hart opnieuw openen.
Voor jezelf. En voor de ander.