Spiegel Team kijkt Zonder oordeel terug Ken jij je persoonlijk Leiderschap
Ken jij de weg van teleurstelling?
Die vraag komt vaak eerder als gevoel dan als gedachte. Een sluimerende onvrede, een lichte irritatie of een terugkerende teleurstelling over het gedrag van je team.
Dingen die niet lopen zoals je had gehoopt. Mensen die niet oppakken wat je dacht dat je duidelijk had gecommuniceerd. Een project dat spaak loopt, zonder dat je precies kunt aanwijzen waarom.
En dan die pijnlijke spiegel: Is jouw team een afspiegeling van jouw persoonlijk leiderschap?
De ongemakkelijke waarheid
“Ik ben thuis heel anders.”
“Op mijn werk speel ik een rol.”
“Zo ben ik nu eenmaal.”
Zinnen als deze hoor ik regelmatig terug in gesprekken met leidinggevenden. En eerlijk gezegd: ik herken ze ook van mezelf.
Want als je leiderschap écht persoonlijk wordt, dan komt alles in beweging. Ook de ongemakken.
Wat op jouw pad komt, is precies wat je nodig hebt
Deze zin – wat op jouw pad komt, is precies wat jij nodig hebt – roept vaak verwarring op. Alsof jij zelf verantwoordelijk bent voor alles wat er gebeurt.
Alsof het jouw schuld is als een medewerker niet functioneert. Of als er veel ziekteverzuim is. Of als jij voor de zoveelste keer met tegenzin naar het werk gaat.
Maar dat is niet de bedoeling van die zin. Het is geen oordeel, maar een uitnodiging. Een uitnodiging tot reflectie: Wat wil deze situatie mij laten zien?
En ja, daar schieten we vaak van in de verdediging. Dat is menselijk. We willen het niet voelen. Niet kijken naar dat wat confronterend is. En dus blijven we hard werken.
Nog harder dan eerst.
In de hoop dat het vanzelf wel weer goedkomt.
En juist dát is de weg van de teleurstelling.
Een spiegel van jouw manier van leidinggeven. Van jouw overtuigingen. Je energie en verwachtingen (ook de onuitgesproken). Je frustraties.
De kracht van de spiegel
Stel je voor dat jouw team – precies zoals het nu is – een spiegel is. Een spiegel van jouw manier van leidinggeven. Van jouw overtuigingen. Je energie. de verwachtingen (ook de onuitgesproken). Je frustraties.
Wat zie je dan?
Misschien een team dat moeilijk beslissingen neemt. Of een team waarin veel onduidelijkheid is over verantwoordelijkheden. Misschien merk je dat medewerkers niet zo open zijn als jij zelf denkt te zijn. Of dat er geen gebruik wordt gemaakt van de ruimte die jij zegt te geven.
En dan komt de echte vraag: Wat zegt dat over jou?
Niet in de zin van schuld of falen. Maar als uitnodiging tot groei. Tot bewustwording. Tot het herzien van je eigen patronen.
“Wat je team jou terugspiegelt, is geen oordeel – het is een uitnodiging om jezelf beter te leren kennen.”
Hoe jij invloed hebt, ook als het niet zo voelt
Er is een groot verschil tussen schuld hebben en verantwoordelijkheid nemen. Jij bent niet schuldig aan alles wat er in je team gebeurt. Maar je hebt wél invloed.
En die invloed wordt vaak groter naarmate je eerlijker naar jezelf durft te kijken:
Laat deze situatie mij iets zien over mijn eigen leiderschapsstijl?
Geef ik echte ruimte (hoe dan?) en waar houd ik (onbewust) de controle?
Wat hoop ik dat mijn team doet, terwijl ik het zelf niet leef?
De spiegel nodigt je uit tot eerlijkheid. Niet als kritiek, maar als kompas.
De reflex: nog harder werken
Veel leidinggevenden die ik spreek, hebben een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ze willen het goed doen. Voor de organisatie. Maar ook voor hun team.
Én voor zichzelf.
En dus stappen ze snel in de rol van de redder.
Ze nemen dingen over.
Hollen achter deadlines aan.
Oplossen, doorduwen, fixen.
Als geen ander weet ik uit eigen ervaring hoe dat gaat.
Maar vaak is die redderrol juist het probleem. Het ontneemt anderen de kans om hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. En het houdt jou gevangen in een patroon waarin je jezelf uitput.
En dan komt het moment dat het niet meer gaat. De energie is op. De rek is eruit. Een burn-out ligt op de loer – of is al realiteit geworden.
Wat wil een burn-out jou vertellen?
Een burn-out komt niet uit de lucht vallen. Het is een krachtig signaal van je lichaam en je systeem dat er iets niet meer klopt. Het is een harde spiegel. En ja, vaak voelen we ons slachtoffer van die situatie.
“Doordat mijn team niet functioneert, ben ik nu opgebrand.”
“Ik heb altijd klaar gestaan voor iedereen, en nu zit ik thuis.”
“Ik heb altijd klaar gestaan voor iedereen, en nu zit ik thuis.”
Maar wat als ook dit een uitnodiging is? Een wake-up call die zegt: Kijk. Dit patroon werkt niet meer. Niet voor jou. Niet voor de ander. Het is tijd voor een andere vorm van leiderschap.
Niet nog meer doen, maar juist meer zijn. Meer jij zijn.
Fysieke signalen als systemische boodschappers
Niet alleen burn-out is een spiegel. Ook fysieke klachten kunnen boodschappen bevatten. Lage rugpijn, pijnlijke schouders, hoofdpijn, Fibromyalgie – het zijn signalen van je lichaam dat er iets niet lekker stroomt.
En vaak geven ze precies aan waar het schuurt. Waar jij jezelf teveel belast. Of je jezelf inhoudt. Waar je jezelf tekortdoet.
In systemisch werk kijk ik naar deze signalen als toegangspoort naar onderliggende patronen. Wat wil jouw lichaam jou vertellen over jouw plek? Over jouw balans tussen geven en ontvangen? Over de last die je draagt die misschien niet van jou is?
Een belangrijk kantelpunt ontstaat wanneer je stopt met oordelen – over jezelf én over je team – en begint met nieuwsgierigheid.
1. Wat laat deze situatie mij zien?
2. Wat laat deze medewerker mij voelen?
3. Wat doet het gedrag van mijn team met mij, en waarom?
Deze vragen openen de deur naar verandering. Niet door de ander te willen veranderen, maar door jezelf anders te positioneren.
“Persoonlijk leiderschap begint niet bij controle, maar bij eerlijk durven kijken naar je eigen patronen en reflexen.”
Persoonlijk leiderschap begint bij jou
Wat zou er gebeuren als jij jezelf toestaat om niet alles te weten?
Om niet alles op te lossen?
Als je zou kunnen zeggen: “Ik weet het ook even niet”?
Misschien zelfs te voelen wat het met je doet als dingen niet gaan zoals je had gehoopt?
Echt persoonlijk leiderschap begint bij jezelf. Bij jouw bereidheid om te kijken naar wat er in jou leeft. Om. te ontdekken wat je eigen overlevingsstrategieën zijn. Kijken naar jouw angsten. Naar je verlangen om ertoe te doen.
En pas dan – pas als je jezelf daarin serieus neemt – ontstaat er ruimte voor ander gedrag in je team.
De kracht van bewust leiderschap
Bewust leiderschap gaat over congruentie. Over jezelf durven zijn – thuis én op je werk. Over jezelf serieus nemen in wat je voelt. En over de moed hebben om stil te staan bij wat je tegenkomt. Zelfs – of misschien juist – als dat niet is wat je had gewild.
Want juist in dat ongemak zit de groei.
Dus als jouw team op dit moment niet functioneert zoals jij zou willen, vraag jezelf dan af: Wat spiegelt dit mij?
Welke onuitgesproken boodschap wordt mij hier aangereikt?
En durf ik daar verantwoordelijkheid voor te nemen – zonder mezelf schuldig te maken?
Tot slot: je hoeft het niet alleen te doen
Als je merkt dat je vastloopt, wees dan mild voor jezelf. Je hoeft het niet allemaal zelf op te lossen. Soms is het waardevol om een klankbord te hebben. Iemand die met je meekijkt.
Die je helpt om de patronen achter de spiegel te herkennen.
Dat is precies waar identiteitscoaching en systemisch werk je in kunnen ondersteunen. Niet met kant-en-klare antwoorden, maar met ruimte voor jouw eigen ontdekkingstocht.
Voel jij dat het tijd is om anders te kijken naar jouw leiderschap?
In mijn praktijk begeleid ik leidinggevenden die willen groeien in bewustzijn, verbinding en effect.
Neem gerust contact op voor een vrijblijvend gesprek.
Want ook jij krijgt precies genoeg op je pad van datgene wat jij nodig hebt.
Dit blog onderzoekt wat innerlijke veerkracht werkelijk is. Niet doorzetten of negeren, maar voelen, vertragen en verbinding zoeken. Met persoonlijke en systemische voorbeelden laat het zien dat veerkracht in elk mens leeft. Zelfs wanneer het leven zwaar voelt, draagt iets in jou de kracht om door te bewegen.
In Transactionele Analyse verwijst een Spel naar onbewuste patronen met voorspelbare uitkomsten. Deze patronen, geworteld in je levensscript, kun je doorbreken door bewustwording, reflectie en nieuwe keuzes.
Ontsnap uit de loop en creëer vrijheid in je communicatie en relaties.
De overheersende structuur ontstaat uit een verlangen naar controle en onafhankelijkheid, vaak gevormd in de kindertijd. Hoewel kracht en zelfvertrouwen voordelen bieden, kunnen ze verbinding en kwetsbaarheid blokkeren. Door controle los te laten, steun te vragen en je hart te openen, vind je balans tussen daadkracht en echte verbondenheid.
Van buiten klopt het plaatje – van binnen blijft het stil
Je voelt een innerlijke leegte. En je vraagt je af hoe dat kan. Want….
Je kijkt naar je leven en het plaatje klopt.
Je hebt een fijne baan, een warm dak boven je hoofd, misschien een partner en kinderen die van je houden.
Je hebt de dingen bereikt waarvoor je vroeger droomde.
En toch, als de deur dichtgaat en de stilte invalt, voel je dat knagende gevoel.
Een vage, hardnekkige leegte. Alsof er iets fundamenteels ontbreekt, iets dat geen doel, geen prestatie en geen nieuwe aankoop kan vullen. Je doet wat er van je wordt verwacht, je functioneert prima, maar waar is de vreugde gebleven?
Waar is dat gevoel van écht leven?
Helaas bent je niet de enige die dit voelt. Sterker nog, in deze razendsnelle, hectische tijd is dit een van de meest terugkerende vragen die ik hoor.
Het is een vraag die moed vergt om te stellen, want ergens in je diepst weet je: ik wil niet langer alleen maar ‘volhouden’. Ik wil voelen dat ik leef.
Maar voordat we praten over oplossingen of methodes, wil ik je eerst uitnodigen om even echt stil te staan bij wat dat gevoel van leegte eigenlijk is.
Want het is waarschijnlijk niet wat je denkt.
De valkuil van het vullen in een hectische wereld
Ben jij ook zo “getraind” leegte te zien als een probleem dat direct opgelost moet worden. Dat je, zodra er een gat valt, je dit direct opvult met werk, met zorgen voor anderen, met afleiding via een scherm, met controle of met nog meer doelen.
Blijf je ook maar doorrennen, met de angst dat de leegte je zal opvreten als je zou stoppen met rennen?
Maar wat als die leegte geen vijand is?
Wat als die leegte juist een signaal is?
Een uitnodiging van je eigen ziel om eindelijk eens stil te staan en naar binnen te kijken, in plaats van naar buiten.
“Leegte is geen tekort, maar een uitnodiging om te luisteren.”
Wist je dat die innerlijke leegte meestal niet ontstaat omdat je leven niet deugt of omdat je iets verkeerd hebt gedaan? Het ontstaat juist omdat jijzelf, in de loop der jaren, uit beeld bent geraakt.
Misschien leef je al jaren vanuit plichtsgevoel, vanuit het streven om te voldoen aan verwachtingen van anderen, of vanuit de angst om niet goed genoeg te zijn. Je bent er voor iedereen, je bent de goede ouder, de loyale werknemer, de betrouwbare vriend, maar waar ben jij gebleven?
En dat is precies wat de leegte je toe fluistert: “Waar ben JIJ gebleven?”
Leegte is geen tekort aan succes of bezit. Leegte is het ontbreken van verbinding. Verbinding met je eigen gevoel, met je lichaam, met je waarden en met je diepste verlangens.
Zonder die verbinding kun je een leven hebben dat er perfect uitziet, maar voel je het niet echt. Het is alsof je door een raam naar een feestje kijkt terwijl je zelf buiten in de kou staat. Je ziet de vreugde, je hoort de muziek, maar je bent er niet bij.
In deze drukke tijden, waar alles gaat over snelheid, optimalisatie en resultaat, is het bijna onmogelijk om die verbinding te voelen. Wie is er niet vooral maar bezig met het ‘doen’ zodat vergeten wordt om ’te zijn’.
Je vergeet om te voelen, of je vermijdt zelfs te voelen wat er in je omgaat. En dat is precies waar de leegte vandaan komt. Het is een waarschuwingssignaal van je systeem dat je te lang hebt genegeerd wat je werkelijk nodig hebt.
Het is een roep om terug te keren naar jezelf. En diep van binnen is dit voor jou geen nieuws. En wees eerlijk, tot nu had je “alle reden” om deze kennis bij je vandaan te houden.Waarom voel ik me leeg en wat is identiteitscoaching?
Innerlijke leegte ondanks succes: een signaal van de ziel
Dit fenomeen, vaak beschreven als innerlijke leegte ondanks succes, is een veelvoorkomend maar zelden besproken dilemma. Het raakt de kern van wie we zijn versus wat we doen.
Je bent niet de enige als je dacht dat als je maar genoeg hebt bereikt, de leegte vanzelf verdwijnt. Maar het tegendeel is waar: hoe meer je presteert zonder verbinding, hoe groter de kloof wordt.
Nu je wellicht beseft wat je al wist komt de hamvraag. Wat en hoe heb ik ‘het’ te doen. Valtje ook op hoe snel je weer wordt uitgenodigd om in actie te komen?
Maar het kan ook anders. Soms is de eerste stap juist het simpelweg erkennen van wat er is. Hier zijn een paar dingen die je vandaag nog kunt proberen.
Niet om die leegte gelijk te vullen, maar om er met nieuwsgierigheid naar te kijken. Deze 4 stappen helpen je in de goede richting:
1. Vertraag om te kunnen voelen
Allereerst: vertraag. Dat klinkt als een cliché, maar het is cruciaal. In de stilte kun je pas horen wat er echt leeft in jou. Probeer een moment in de dag te creëren waar je niets hoeft te doen.
Geen telefoon, geen takenlijst, geen gesprekken. Gewoon zitten, staan of liggen. En luister. Wat voel je in je lichaam? Is er spanning? Is er een zwaar gevoel? Of juist een soort leegte die je niet kunt benoemen? Laat die gevoelens er zijn zonder ze direct te willen veranderen. Vaak is het al een enorme verademing om te merken dat je niet hoeft te presteren, maar dat je gewoon mag zijn.
Ingewikkeld? Ja! Moeilijk? Ja! Lastig? Ja, natuurlijk. Het gaat niet vanzelf.
2. Herken je onbewuste patronen
Ten tweede: herken de patronen. Kijk eens naar je dagelijkse routine. Welke gedragingen doe je automatisch? Pleasen je anderen? Streef je naar perfectie? Cijfer je jezelf weg om harmonie te bewaren?
Deze patronen zijn vaak ontstaan in je verleden, uit loyaliteit of bescherming. Ze hebben je ooit geholpen om te overleven, maar nu kunnen ze je belemmeren om echt te leven. Als je deze patronen herkent, ontstaat er ruimte. Je ziet dat je niet hoeft te doen wat je altijd deed. Je kunt kiezen.
Maar weet ook dat je patronen zo diep ingesleten kunnen zijn dat je ze niet eens meer als patroon herkent. Feedback van een ander (ook die vervelende) is zeer helpend.
Leeg is het ontbreken van verbinding. Totdat er weer verbinding wordt gemaakt.
3. Onderzoek wie je bent los van je aangemeten rollen
Daarnaast is het belangrijk om te leren onderscheiden tussen wie je bent en wat je speelt.
Je bent niet je rol als ouder, werknemer of partner.
Je bent het bewustzijn dat die rollen draagt.
Probeer in je dagelijkse leven momenten te vinden waarin je even uit die rollen stapt. Wie ben je als niemand kijkt? Wat vind jij leuk, niet wat anderen leuk vinden? Wat maakt jou blij, los van prestaties?
Dit kan klein zijn: een wandeling in het bos, een liedje zingen onder de douche, of even naar de lucht kijken. Deze kleine momenten van authenticiteit helpen je om weer contact te maken met jezelf.
4. Durf de pijn en het verdriet aan te kijken
En tot slot: durf te voelen. Het is verleidelijk om je pijn, verdriet of gemis te vermijden. Omdat het te zwaar voelt. Maar precies daar, in die gevoelige plekken, ligt ook je kracht.
De leegte is vaak een dekmantel voor onverwerkt verdriet of een verlangen dat te lang genegeerd is. Als je durft om die gevoelens aan te kijken, zonder oordeel, dan gebeurt er iets wonderlijks. De leegte verandert van een vijand in een gids. Hij wijst je de weg naar wat echt belangrijk is voor jou.
Probeer je niet te laten ontmoedigen door het stemmetje in jezelf.
Het stemmetje dat jou er juist van wil weerhouden om bij jezelf te komen. Het is mogelijk je beschermer voor oud zeer.
“De leegte was geen vijand, maar een gids die je leidt.”
Van overleven naar echt leven
Het is niet altijd makkelijk. Maar misschien moet ik gewoon schrijven zoals het is: Het is verdraaid lastig en moeilijk – maar niet onmogelijk.
Ook al kom je pijn tegen die je liever niet wilt zien. En voel jij je soms kwetsbaar. Maar dat is precies waar de groei zit. Het vraagt moed om stil te staan bij wat je onderweg bent kwijtgeraakt. Het vraagt zachtheid om met mildheid te kijken naar de delen van jezelf die je hebt weggestopt om te kunnen functioneren.
Maar wie zijn leegte aankijkt, vindt richting.
Wie stil wordt, hoort zichzelf weer.
Je bent niet raar, niet ondankbaar en zeker niet zwak omdat je dit voelt. Je bent gewoon een mens met een ziel die verlangt naar echtheid, naar betekenis en naar verbinding. Dat verlangen mag je écht serieus nemen.
Het is geen teken van falen, maar van bewustwording. Het is het begin van een nieuw hoofdstuk in je leven, waarin je niet langer alleen maar overleeft, maar écht leeft.
Innerlijke leegte heeft ook ruimte in zichzelf
Ik nodig je uit om deze tekst niet alleen te lezen, maar om er echt mee aan de slag te gaan. Neem even de tijd om na te denken over wat voor jou geldt. Waar voel jij die leegte? Wat zegt dat over wat je nodig hebt? En vooral: wat zou er gebeuren als je die leegte niet zou proberen te vullen, maar zou luisteren naar wat hij je vertelt?
Laat het me weten in de reacties hieronder. Deel je ervaringen, je twijfels of je inzichten. Misschien herken je je in wat ik schrijf, of heb je een ander perspectief. Laten we samen ontdekken wat het betekent om weer thuis te komen bij jezelf, in deze drukke en hectische wereld. Want je verdient het om niet alleen te functioneren, maar om te voelen dat je leeft.
“Thuiskomen bij jezelf begint waar je durft stil te staan bij wat je onderweg bent kwijtgeraakt.”
Voel jij dat het tijd is om je leegte serieus te nemen?
Durf jij die stap te zetten?
Durf jij te luisteren naar wat je ziel werkelijk nodig heeft?
De leegte is er niet om je te straffen, maar om je te leiden.
En wie weet, is dit wel het moment waarop je eindelijk weer begint te leven.
Voel je dat dit resoneert?
Neem dan gerust contact met me op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.
Sta ik mijzelf wel toe dat ik besta? Veel ouders zoeken bevestiging van hun eigen waarde in het succes van hun kind. Maar wat als bezit omslaat in bezetenheid? Ontdek hoe angst je kind kan veranderen in een tool voor jouw overleving, en hoe je de greep loslaat voor ware vrijheid. Een existentiële zoektocht naar bestaansrecht zonder controle.
