In mijn praktijk zie ik steeds vaker een patroon ontstaan dat ik graag wil benoemen. Het gaat over het raamwerk waarin mijn werk plaatsvindt, een raamwerk dat draait om twee kernwoorden: “De ontmoeting met Jezelf” als leidraad, en “Kom Jezelf Ontmoeten” als uitnodiging.
Veel mensen beginnen hun zoektocht met een vurig verlangen: ze willen veranderen, beter zijn, of ergens van weg. Maar vaak stuiten ze op een muur.
Ze proberen te manifesteren, nieuwe gewoontes aan te leren of hun omgeving te veranderen, zonder dat de onderliggende structuur van wie ze écht zijn, is aangepakt.
In de ontmoeting met Jezelf zijn er volgens mij drie essentiële stappen die genomen moeten worden voordat een ware transformatie kan plaatsvinden.
Als we deze stappen overslaan, blijft het verlangen vaak een vlucht in plaats van een kompas.
Stap 1: Herkennen – De spiegel van de ander
“Herkennen vraagt een spiegel, erkennen vraagt moed om te blijven.”
De eerste stap is herkennen. Dit is het moment waarop je begint te zien hoe jij in de wereld staat.
Welke bril heb je op?
Door welk venster kijk je?
Hoe word jij gezien door de ander?
En vooral: welke coping- of overlevingsstrategieën pas je toe om je aan tepassen en overeind te blijven?
Hoe jij jezelf ervaart, is vaak gezien door een bril met wensglazen. We projecteren een beeld van onszelf dat aansluit bij de verwachtingen die we denken dat de ander heeft.
De ander wordt zo in grote mate ons meetpunt voor hoe we willen of moeten zijn.
Maar dit betekent dat je, of je wilt het nu of niet, ook je schaduw moet aankijken. De plek waar die delen van jezelf bevinden die je afwijst, die er volgens jou niet mogen zijn.
De ontkenning van deze schaduwkanten gaat vaak automatisch: niet willen horen, niet willen zien en niet over praten.
Gespiegeld worden kan je wereld ‘op de kop’ zetten
Licht op de schaduw: Het verhaal van de brief
Om dit proces te illustreren, wil ik een verhaal delen dat voor mij exemplarisch is.
“Ze stuurde mij een geschreven brief, heel ouderwets eigenlijk, maar een die niet digitaal te reproduceren was. In die brief werd mij een spiegel voorgehouden.
Achteraf begrijp ik waarom ik deze spiegel per brief kreeg en niet uitgesproken in mijn nabijheid. Mijn boosheid, teleurstelling en verdriet werden enorm geactiveerd door de geschreven woorden.
Ik kon niet anders dan de brief verscheuren en het contact verbreken.
Want zó zat het niet in elkaar.
Dat had ze helemaal verkeerd gezien!”
Die brief is altijd in mijn geheugen gebleven. Van de inhoud is alleen de essentie blijven hangen; de directe, concrete woorden waren ‘voorgoed’ uitgewist. Jaren later heb ik naarstig digitaal gezocht naar die brief. Die bestond niet meer. Met het groeien van mijn bewustzijn had ik de woorden graag opnieuw willen lezen.
Zou ik het dan anders hebben gelezen?
Nu besef ik hoe exemplarisch dit proces is rondom schaduwwerk. Ook ik had een beeld gecreëerd, een eigen waarheid, waar ik mee kon leven. Waarin mijn Zelf er mocht zijn.
Dan voelt het onthullen van je schaduwkanten als kritiek die vervolgens je wereldbeeld totaal op zijn kop zet.
Herkennen betekent dat je de ander nodig hebt. Iemand die het aandurft om je de spiegel voor te houden, zodat je mag herkennen wat er ook in jou leeft.
Stap 2: Erkennen – De eigen keuze
De tweede stap in het proces is erkennen. Waar je in de moeilijke fase van herkennen nog kunt negeren wat te pijnlijk is, in de fase van erkennen zul je dit toch aan moeten kijken.
Erkennen is het moment waarop je accepteert dat ook jij een verzameling bent van licht en donker, van pro en contra. Waar je herkenning nog voor de ander kunt verbergen, geldt dat in veel mindere mate voor de erkenning dat er ook ‘andere’ delen in je zijn.
Belangrijk om te weten: erkennen betekent nog niet dat je blij wordt van de afgewezen delen. Je kunt iets erkennen en er vervolgens niets mee doen. Dat is een keuze.
Je kunt erkennen dat iets bestaat, maar deze erkenning kun je tegelijkertijd ook weer diep verstoppen.
Erkennen of aanvaarden is eigenlijk het moment waarop jij jezelf, met alles wat er is, kunt nemen zoals het is. Het is omarmen in de wetenschap dat het je niet slechter maakt, maar completer.
Stap 3: Het Verlangen – Het echte pad
En dan ontstaat als vanzelf de derde stap: het verlangen.
Pas nu, na herkennen en erkennen, ontvouwt zich het echte verlangen. Het verlangen om helemaal oké te zijn, je eigen plek in te kunnen nemen, je grenzen durven te stellen. Het verlangen om jezelf werkelijk te zien.
In deze derde stap ontpopt zich wat er écht nodig is voor jou. Dat kunnen hele moeilijke, kwetsbare, lastige, grote stappen zijn.
Het is jouw pad, dat zich pas echt ontvouwt ná stap 1 en 2.
De valkuil van het verlangen op de eerste plek
“Verlangen zonder erkenning is vlucht, erkenning maakt het pad.”
Wat gebeurt er als we het verlangen op de eerste plek zetten, zonder – of in zeer beperkte mate – werk te maken van de eerste stappen? Dan wordt het verlangen vooral een verlangen om ergens van weg te gaan.
Een verlangen naar een plek waarin alles waar je tegen aan loopt, niet bestaat.
Dit heeft veel raakvlakken met de populaire TV-serie “Ik vertrek”. Mensen willen vaak wegvluchten van de druk en de hectiek om een plek te vinden op de wereld waar ze tot rust kunnen komen.
Terwijl alle deelnemers ook weten dat verandering van omgeving geen garantie is dat jezelf verandert. Het kan een hulpmiddel zijn, maar niet de dé weg naar verandering van jezelf.
Manifesteren van de roze olifant
Verlangen op de eerste plaats is vaak voorzien van het woord NIET. “Ik wil niet meer stress”, “Ik wil niet meer alleen zijn”.
Het bijzondere is echter dat ons brein niet om kan gaan met het woord NIET.
Wat je benoemt, is er. Denk nu maar niet aan de roze olifant. En daar is de olifant in je gedachten.
Hier is manifestatie op gestoeld. Je kunt iets manifesteren hoe het zou zijn. Maar in mijn beleving heeft manifestatie in deze context alleen zin als de stappen herkennen en erkennen zijn doorlopen. Dan kan de manifestatie precies die positieve energie mee krijgen die daarvoor nodig is.
Ergens van weg willen, iets niet willen behouden dus, kun je in heel positieve bewoordingen manifesteren. Maar je lijf en gedachten weten wel beter. Zolang de schaduw niet is belicht en erkend, zal het verlangen weer vastlopen in de oude patronen.
Conclusie: Kom Jezelf Ontmoeten
De reis naar zelfontwikkeling is geen sprint naar een nieuwe horizon, maar een terugkeer naar binnen. Het vraagt moed om de spiegel van de ander aan te nemen (herkennen), de moed om de eigen duisternis te omarmen (erkennen), en pas daarna het vertrouwen om het echte verlangen te laten leiden (verlangen).
Niet om ergens van weg te gaan, maar om ergens écht te zijn.
Kom Jezelf ontmoeten
Kom jezelf ontmoeten door te beginnen met het plannen van een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Want werken met en aan Jezelf is heel persoonlijk. En daar wil je vanzelfsprekend zorgvuldig mee omgaan. Of plan je telefonisch consult (niet gratis) als je antwoorden zoekt op een concrete vraag.
De spiegel van de schaduw laat jou zien welke delen je in Jezelf ontkent of wegdrukt. Door deze te herkennen, te omarmen en te integreren, groeit jouw zelfinzicht, compassie voor de ander, je relaties en de mogelijkheid om vrij te zijn.
Zo transformeert je schaduw tot een krachtige leermeester.
Verlangen is een krachtige innerlijke gids, verstild door trauma en overlevingsstructuren zoals perfectionisme en pleasen. Door zelfresonantie en het luisteren naar je lichaam kun je je verlangen herontdekken. Dit blog biedt praktische stappen om je verlangen te gebruiken als richtingaanwijzer voor een leven dat écht resoneert met wie je bent.
Er is een gesprek dat vaker niet dan wel wordt gevoerd. Het gesprek wat jou als man weer in balans brengt. Wat je weer met beidevoeten op de grond zet. In plaats van dat je krampachtig blijft balanceren op je rechterbeen.
In dit blog gaat het over jou als man. Jong, oud, of ergens daar tussenin. Ik richt mij rechtstreeks tot jou. Als middelbare man. En ik besef dat jij dit blog waarschijnlijk niet zelf het gevonden, maar dat het je is het je aangereikt. Dubbel fijn dat ik je hier tref!
Gewoon met beide voeten op de grond.
Stevig op de grond staan – Stevig geaard zijn
“Met mij? Oh, éh.. goed hoor. Ik ga gewoon door“.
Waarom mannen hun emoties verbergen en eenzaamheid voelen
Onlangs kwam een cliënt bij me. We hadden het over van alles en nog wat, tot hij stopte met praten en ik hem vroeg: “Hoe gáát het eigenlijk nu met jou?”
En hij antwoordde: “Met mij? Oh, eh, goed hoor. Gewoon doorgaan.” Die zin, zo vluchtig en onverschillig, is als een schild. Het voorkomt dat er wordt doorgevraagd. Onbewust (?) is de streep getrokken. Als diep verankerd verdedigingsmechanisme dat bijna automatisch werkt.
Met een paar woorden, een glimlachje, of een afwimpeling, pareer je oprechte interesse. Je bouwt een muur van onverschilligheid op, zodat niemand er doorheen kan kijken. Want – wees eerlijk – zou jij je nog uitgenodigd voelen om door te vragen als de ander zegt dat het “wel goed” is?
Dat ik in mijn praktijk dit beeld keer op keer terug zie is oké. Het zijn dan vaak mannen die sterk lijken. Ze hebben ogenschijnlijk de wereld aan hun voeten. En tegelijkertijd worstelen ze van binnen met een onuitsprekelijke eenzaamheid. Een eenzaamheid die niet voortkomt uit gebrek aan contact, maar uit gebrek aan echtheid.
Weet je wat het oké maakt? Het zijn mannen die de allergrootste eerste stap hebben gezet. Die iets willen aankijken, willen onderzoeken. Soms gedreven door lichamelijke klachten – soms op aandringen van een partner, soms uit zichzelf.
“Een eerste stap kun je nooit meer ongedaan maken. Hij is gezet.”
De kunst van het ontwijken: Hoe opgroeiende generaties emoties onderdrukken
Het is “heel normaal” om persoonlijke vragen te ontwijken. Misschien zou je zelfs kunnen zeggen dat dit ook van je wordt verwacht. Let er maar eens op hoe ongemakkelijk de ander wordt als jij zegt: “Het gaat niet goed, en daar wil ik je graag over vertellen.”
Persoonlijke vragen komen namelijk heel dichtbij. Ze raken aan de kern van wie je bent, aan je angsten, je twijfels en je dromen. En voor veel mannen, vooral die van generaties die opgroeide met het dogma dat emoties een teken van zwakte waren, is die nabijheid onverdraaglijk.
Als je een man bent die de middelbare leeftijd nadert, heb je meestal niet veel voorbeelden gezien van hoe het ook kan. Je vader huilde niet. Je oom huilde niet. De helden in de films huilden niet.
Ze waren stoer, ze waren onkreukbaar, en ze losten problemen op zonder ooit hun kwetsbaarheid te tonen.
Dit heeft geleid tot een collectieve conditionering: een voorgeschreven beeld van wat een man tot man maakt. Een beeld waarin kracht gelijkstaat aan ongevoeligheid.
Maar weet je wat er (ook) gebeurt als je hieraan probeert te voldoen? Je verloochent een deel van je menszijn. En dat is pijnlijk. Menszijn is namelijk niet uitsluitend man of uitsluitend vrouw. De mens bestaat uit beide.
Jij, ik, we zijn complexe wezens met een spectrum aan emoties, energieën en behoeften.
Naar mijn mening is een vrouwelijke man of een mannelijke vrouw niet meer of minder dan een ander zwaartepunt van deze energie verdeling. Het is simpelweg de natuur van de mens. Maar door je vast te klampen aan een starre definitie van mannelijkheid, snijd je een groot deel van jezelf af.
De prijs van het masker: Waarom mannen hun tranen verbergen
Het is opmerkelijk hoe we als mannen geconditioneerd zijn geraakt om een masker te dragen. En juist omdat dit masker zo zwaar is, is de verbazing die wordt geuit als het plotseling loslaat, zo groot.
Ik tref in mijn praktijk regelmatig mannen van mijn leeftijd of iets jonger. Wat mij telkens weer opvalt, juist omdat het zo kwetsbaar is, is de verbazing als er tranen moeten worden weggepinkt bij iets wat ontroert.
Het kan een tv-fragment zijn, een enkel woord van een geliefde, of een herinnering die onverwachts opborrelt. In één keer wellen de tranen op. Het is een overstroming van onderdrukte emoties die eindelijk een uitweg vinden. En de reactie is vaak schrikbarend: “Oh, sorry”.
Alsof het een fout is, een technische storing in jouw systeem.
Je hebt geleerd om tranen weg te drukken, om je stem te laten zakken, om je mond te sluiten. Maar tegen welke prijs? Het kost je de mogelijkheid om echt gehoord en gezien te worden.
En die vermoeidheid die je voelt?
Dat is geen gebrek aan kracht. Het is een signaal. Je probeert tegen je eigen aard in te leven. Iedereen heeft van nature een drang om heel te zijn, om alles wat in hem zit te mogen voelen.
Tegen je eigen (onbewuste) verlangen ingaan, is tegen de stroom in roeien. En dat gaat een stuk zwaarder dan meedrijven met de stroom. Wanneer je probeert je kwetsbaarheid te onderdrukken, gebruik je een enorme hoeveelheid energie. Je bent continu bezig met het in stand houden van het masker.
Je raakt vermoeid, omdat je tegen jezelf vecht.
Delen is helen: Het proces naar heel worden en authenticiteit
Er is een oud gezegde: “Delen is helen.” Maar helen is geen momentopname; het is een proces. Een proces naar heel worden. En wat betekent “heel worden”? Het betekent dat alles wat er in jou is, kan worden ingesloten. Het mag er zijn.
De woede, het verdriet, de angst, maar ook de liefde, de tederheid en de kwetsbaarheid. Alles mag er zijn.
Als ik je vertel dat ‘heel worden’ een universeel verlangen van de mens is, dan is dat geen cliché. Het is een fundamentele drang. In de filosofie wordt dat de Physis genoemd: de natuurlijke stroom van leven die in ons allemaal stroomt.
Het is dezelfde kracht die zorgt dat een zaadje groeit tot een boom, dat een kind opgroeit tot een volwassene. Het is de stroom van authenticiteit.
“In mijn logo verbeeld de pijl naar boven het universele verlangen naar heelheid”
Tegen je eigen (onbewuste) verlangen ingaan, is tegen de stroom in roeien. En dat gaat een stuk zwaarder dan meedrijven met de stroom. En ja, het klopt dat tegen de stroom in roeien je, op een bepaalde manier, wel krachtig maakt. Het maakt je taai, weerbaar, misschien zelfs wel indrukwekkend voor de buitenwereld.
Maar het is een eenzame kracht. Mensen die kracht en zelfbewustzijn uitstralen door authentiek te zijn, die worden echter wel nagelopen en gevolgd. Waarom? Omdat ze veilig voelen. Omdat ze laten zien dat het mag om mens te zijn. Dat geeft een gevoel van “er toe doen”, “er mogen zijn”.
Balans tussen mannelijke en vrouwelijke energie: De sleutel voor een gezonde man
Laten we terugkeren naar de mens die uit vrouwelijke en uit mannelijke energie bestaat. Deze verdeling maakt verschil. Het is niet zo dat de ene energie beter is dan de andere. Het gaat om de balans.
De mannelijke energie is vaak gericht op actie, structuur, bescherming en grenzen stellen. De vrouwelijke energie is gericht op ontvangen, voelen, verbinden en stromen.
Een gezonde man heeft beide nodig. Hij moet in staat zijn om te handelen en te beschermen, maar ook om te voelen en te verbinden. Als je je kwetsbare kant laat zien, dan onthul je iets van jezelf dat ook gewoon bij jou hoort.
Je onthult juist datgene wat je mens maakt. Je onthult dat je niet alleen een machine bent die problemen oplost, maar een levend wezen dat voelt, dat pijn kan hebben en dat liefde nodig heeft.
De vraag is niet of je deze kant moet tonen, maar hoe je dat kunt doen in een wereld die het soms moeilijk vindt om kwetsbaarheid te accepteren. Hoe kun je leren om je tranen niet als een zwakte te zien, maar als een teken van leven?
Hoe kun je leren om oprechte interesse toe te laten, in plaats van die af te weren met een “oh, éh, goed hoor”?
Een nieuwe definitie van mannelijkheid: Kracht tonen door kwetsbaarheid
De tijd lijkt rijp voor een nieuwe definitie van mannelijkheid. Een definitie die ruimte maakt voor de volledige mens. Waarin het oké is om te huilen, om twijfel te hebben, om hulp te vragen. Een definitie waarin kracht niet gelijkstaat aan ongevoeligheid, maar aan de moed om je kwetsbaarheid te tonen.
Voor de mannen die dit lezen of beluisteren: In kleine stappen is alles mogelijk. En je mag beseffen dat de grootste criticus in jezelf zit. Je zult merken hoe gemakkelijk jouw verandering wordt geaccepteerd als jij beide zijden van jezelf accepteert.
“Er zijn meer volwassenen bang in het licht dan kinderen in het donker.” (Kees van Kooten)
Het is nooit te laat om te helen. Zeker is nooit te laat om te stoppen met tegen de stroom in te roeien. Het is nooit te laat om te leren dat delen helen is. Begin klein. Laat iemand zien dat je het moeilijk hebt. Huil als je dat wilt. Luister naar de stroom van je eigen gevoelens. En merk op wat er gebeurt. Merk op dat je niet minder man wordt, maar juist meer mens.
Hulpbronnen in actie
En voor de vrouwen, de partners, de vrienden: maak ruimte. Vraag niet alleen naar het succes, maar ook naar de twijfel. Luister niet alleen naar de feiten, maar ook naar de emotie. Creëer een omgeving waarin het veilig is om kwetsbaar te zijn. Want alleen dan kunnen we samen, man en vrouw, heel worden.
Deze blog gaat over de man, maar is niet voorbehouden aan de man. Dezelfde conditionering kan ook bij vrouwen een rol spelen!
Tot slot
Je bent hier niet voor niets. Als je tot hier bent gelezen, is je eerste stap al gezet. DeMAN-sessie is die volgende, eenmalige stap.
Geen verplicht traject, maar een veilige ruimte om te verkennen: ‘Waar en hoe sta ik als man in deze wereld?’
Groeien jullie uit elkaar? Vaak zit de oorzaak in onbewuste loyaliteit aan het verleden. Terwijl één partner het veilige karrenspoor verlaat voor groei, blijft de ander hangen in het bekende. Ontdek hoe je de slachtofferrol loslaat en samen weer verbinding maakt op een nieuw pad van vrijheid en liefde.
Ontdek waarom voorlopers vaak laat erkenning krijgen en hoe achterblijvers omgaan met angst voor verandering. Een warme reflectie op leiderschap, persoonlijke groei en begrip.
Voor een voorloper komt de eer altijd te laat. Die zin blijft hangen als je erover nadenkt. Een zin die iets diep menselijks raakt. Iets dat we allemaal wel eens voelen maar waar we zelden over praten.
We leven in een wereld die verandering verlangt, maar tegelijkertijd angst heeft voor het onbekende.
De uitdaging is hoe wij omgaan met die verandering. Want binnen die context bevinden we ons allemaal ergens tussen vooroplopen en veilig blijven staan.
Geen ontmoeting is toeval. Je trekt die ontmoeting naar je zelf toe. En elke ontmoeting biedt je kans om iets over jezelf te leren, te verdiepen of ‘gewoon’ te ontdekken. Of nu vooroploopt of meer op je gemak bent in de achterhoede.
Het pad van de voorloper: Uitdagingen en erkenning
Stel je iemand voor die verder kijkt dan de horizon die anderen zien. Iemand die voelt wat er mogelijk is, terwijl anderen tevreden zijn met wat er is. Deze persoon loopt voorop en effent een pad door onbekend terrein.
Het is zwaar werk waar veel persoonlijke groei bij komt kijken. Elke stap is een gok, elke richting een keuze zonder garantie.
Maar – en hier zit de paradox – wie voorop loopt, krijgt vaak de minste erkenning. De eer komt pas later, soms jaren later, soms pas na hun dood. De voorloper loopt door een landschap dat nog niet bestaat voor de rest van de wereld.
Ze dragen de last van onzekerheid, van twijfel, van de wetenschap dat ze misschien alleen zijn in wat ze zien.
Het is verleidelijk om boos te worden.
Om de anderen als dom weg te zetten.
Want waarom begrijpen ze het niet?
Waarom zien ze niet wat zo helder voor je ligt?
Maar die frustratie is een valkuil. Want als voorloper heb je nu eenmaal niet de taak om te overtuigen. Je hebt de taak om te zijn met wat er is.
Waarom groepen verandering zien als een bedreiging
Hoe is dit voor de achterblijvers. De mensen die vasthouden aan wat bekend is. Een groep voor wie verandering is als een mammoettanker, traag en zwaar, maar veilig. Want dat is het woord: veiligheid.
Wat bekend is, voelt veilig. Zelfs als de situatie eigenlijk onveilig is. Zelfs als het huidige pad leidt naar afgrond. De menselijke geest prefereert nu eenmaal het bekende kwaad boven het onbekende goed.
Dat is geen domheid. Dat is een overlevingsmechanisme dat diep in onze evolutie zit verankerd.
Wanneer iemand anders voorstelt om het veilige pad te verlaten, voelt dat als een bedreiging. Niet omdat de groep slecht is, maar omdat alles wat afwijkt de groep kan bedreigen. En dat geeft angst. Onzekerheid.
De vraag die (onbewust) speelt is: Wat als we falen? Wat als we de weg kwijtraken?
Dus verdedigt de groep zichzelf. Door de voorloper te mijden. Door de ideeën af te wijzen. Zelfs als je erin iets ziet. Zelfs als je weet dat er iets waarheid in zit. Want de prijs van verandering is gewoon te hoog.
De prijs van onzekerheid is te groot om te dragen.
Twee paden met elk een eigen richting
Ik wil benadrukken dat dit geen strijd is tussen goed en kwaad, tussen slim en dom. Geen verhaal waarin de voorloper de held is en mensen die meer behoudend zijn de schurken.
Het is veel complexer.
Het is veel menselijker.
De voorloper heeft het recht om verder te kijken. Het recht om te voelen wat er mogelijk is. Maar de achterblijver heeft tegelijkertijd het recht om veilig te blijven. Het recht om niet alles op het spel te zetten. Beide paden zijn geldig.
Beide keuzes hebben waarde voor de samenleving en voor individuele ontwikkeling.
Wat vaak ontbreekt, is begrip. De voorloper begrijpt niet waarom de groep zo weerstand biedt tegen innovatie en nieuwe ideeën. De groep begrijpt niet waarom de voorloper zo ongeduldig is.
Beide kanten voelen zich niet gehoord.
Beide kanten voelen zich niet gezien in hun motieven en angsten.
Verleiden in plaats van strijden tegen weerstand
Misschien is hier de sleutel: verleiden in plaats van strijden. Strijden en bestrijden van wat nu gangbaar is, maakt mensen kopschuw. Het maakt ze bang voor de onzekerheid. Om de status quo te beschermen is afwijzing van de voorloper een pijnlijk gevolg.
Als jij de voorloper zou zijn, wat zou er dan gebeuren als je stopt met proberen te winnen? Wat als je stopt met de groep te willen overtuigen? Wat als jij gewoon blijft staan in wat voor jou zo zichtbaar is, zonder oordeel, zonder veroordeling van de ander?
Met enig begrip dat de ander met de beste bedoeling het voor hem bekende wil beschermen.
Dán ontstaat er ruimte.
Ruimte voor de groep om zelf te ontdekken wat er mogelijk is. Dan kan het onbekende verlangen wakker worden zonder dat het wordt opgedrongen. Dat lijkt een lange weg – maar de vraag is of dat uiteindelijk ook zo is.
Dat is een andere vorm van leiderschap. Een zachtere vorm. Een vorm die minder energie kost en meer verbinding creëert tussen verschillende perspectieven.
De zware klus van voorlopers persoonlijke groei
Het voorloper-zijn onderscheidt je van de massa en dat kan heel aantrekkelijk klinken. Maar ik ga het voorloper zijn niet romantiseren. Voorloper zijn is niet iets waar je bewust voor kiest. Het zit in je en het ‘moet eruit’.
Dat maakt het tot een zware klus. Het kan heel ondankbaar voelen. Het kan leiden tot eenzaamheid. Soms verlang je daarom stiekem om ‘normaal’ te zijn. Om bij de groep te horen. Om niet steeds de enige te zijn die iets anders ziet.
Maar jezelf terugtrekken en je verstoppen is geen optie. Dat maakt het zijn van een voorloper tot wat het is: een keuze die je blijft maken, dag na dag. Een keuze die je identiteit vormt. Een keuze die je pad bepaalt in je persoonlijke ontwikkeling.
En misschien is persoonlijke erkenning dan ook niet het doel.
Misschien is het doel simpelweg het pad effenen.
Het werk doen dat gedaan moet worden,
ongeacht wie het later erkent.
Een boodschap voor beide kanten van het spectrum
Aan de voorlopers: jullie zijn niet alleen. Jullie frustratie is begrijpelijk. Jullie moed is nodig voor vooruitgang.
Maar probeer ook te begrijpen dat de weerstand van anderen meestal niet ontstaat vanuit slechte bedoelingen.
Het komt voort uit angst. Uit liefde voor wat bekend is. Laat de weerstand je niet verharden tegenover de groep.
Aan de achterblijvers: jullie zijn niet dom. Jullie keuze voor veiligheid is begrijpelijk. Jullie behoud van identiteit is waardevol voor stabiliteit.
Maar probeer ook te zien dat verandering niet altijd een bedreiging is.
Soms is het een kans.
En soms is het noodzakelijk voor groei. Voor jou persoonlijk, voor jouw groep, voor ons als mensheid.
Conclusie: Samen vooruitkomen in een veranderende wereld
Voor een voorloper komt de eer altijd te laat. Maar misschien is dat niet het punt. Misschien is het punt dat het pad wordt gelegd. Dat de volgende generatie er gemakkelijker over kan lopen.
Dat de groep uiteindelijk toch kan meekomen, op zijn eigen tempo.
Jij, wij, ik we hebben allemaal een plek in dit verhaal. Een verhaal waarin sommigen voorop lopen. Waarin anderen later volgen. En ja, sommigen blijven waar ze zijn. Alle drie zijn nodig.
Alle drie hebben waarde voor de samenleving.
De wereld om ons heen laat je dagelijks de verwarring zien die gepaard gaat met verandering. De angst die het oproept, de strijdlust om verandering de kop in te drukken. Het maakt het werk van de voorloper er niet gemakkelijker op.
Elk nieuw idee moet over de berg van weerstand – dat vraagt om soepelheid ipv starheid.
De verwarrende wereld om ons heen is niets anders dan een projectie van de verwarring die in onszelf huist. In mijn blog Zo binnen – zo buitenlees je meer over deze projectie.
Wat jij en ik, in mijn optiek, zouden kunnen doen is elkaar niet veroordelen. Maar elkaar werkelijk zien en begrijpen dat dit de manier is hoe de wereld zich ontwikkelt en vooruitkomt.
Dat verandering plaatsvindt zonder dat iedereen hetzelfde pad moet bewandelen. Hoe persoonlijke groei en collectieve veiligheid naast elkaar kunnen bestaan in een wereld die voortdurend verandert.
Herken jij jezelf in de rol van voorloper of achterblijver?
Deel hieronder je ervaring, of plan een contactmoment
Ook als mijn ego daar soms anders over denkt.Of zet gelijk jouw stap door te klikken op een van onderstaande knoppen:
Plan nu jouw contactmoment:
Woorden kunnen op een onverwachte manier raken. Dat is jouw ontmoeting met iets in je zelf dat resoneert op wat je leest. Wil je daar over sparren of ontdek je nu dat het tijd is om jezelf op een diepere laag te ontmoeten?
Met een klik plan je jouw afspraak in. Het kennismakingsgesprek is telefonisch, gratis en helemaal vrijblijvend. Meer info over een telefonisch consult lees je hier.
Wat je in jezelf onderdrukt, toont zich in de wereld om je heen. Deze blog nodigt je uit om macht, angst en controle niet alleen buiten jezelf te zien, maar ook als spiegels van je binnenwereld.
Want echte verandering begint niet in systemen of politiek, maar in jou. Zo binnen, zo buiten.
Wat te doen als het bekende eindigt en het onbekende begint
“Een echte ontmoeting speelt zich af op de grens en laat zijn sporen na.” Deze zin is veel meer dan een poëtische opening. Ze is een uitnodiging om stil te staan bij de momenten waar jij jezelf durft te laten zien. Momenten wanneer je stilte doorbreekt en echt contact kunt maken met een ander.
Of misschien zelfs met je eigen innerlijke Zelf.
In deze blog schrijf ik over dat snijvlak tussen onbekend en bekend. Over de grens die de mist scheidt van helderheid in een ontmoeting. Hoe dit bewegen op de grens van de ontmoeting je kan veranderen, maar bovenal verrijkt en je (weer) terug brengt bij de kern van je mens-zijn.
Ik geef je een aantal praktische handvatten en sta stil bij de blokkades die je kunt voelen om en échte ontmoeting aan te gaan.
De grens over (laten) gaan is spannend
Stel je voor dat je op een klif staat. Aan één kant zie je de vertrouwde horizon: je dagelijkse routine, je veilige gewoonten, de mensen die je al jaren kent. Aan de andere kant strekt zich een dichte, grijze mist uit. Die mist verbergt een ruimte vol onzekerheid, waarin elke stap een risico lijkt te zijn.
En precies daartussen is de grens.
Een échte ontmoeting gebeurt precies op die plek. Op die scheidslijn tussen zekerheid en het onbekende. Dat je aankomt bij de grens is geen toeval. Het is jouw bewuste keuze om die grens te betreden. Het vraagt lef, omdat je jouw kwetsbaarheid moet toelaten.
Het vraagt bereidheid om decontrole los te laten en je open te stellen voor iets dat je nog niet kent.
TIP: Maak het je eigen.
Als je een volgende keer de kans voorbij ziet komen om iemand écht te ontmoeten – bijvoorbeeld een collega die je normaal gesproken alleen kort groet, of een buur die je nooit eerder hebt gesproken – Stel dan voor jezelf eens de vraag: :Sta ik nu op de grens, of kies ik voor de veiligheid achter mijn muur?”
Onschuldig blijven als norm?
Onschuldig blijven is in onze moderne maatschappij een trend. Een veilige! We kiezen er (in het algemeen) vaak voor om onszelf te beschermen tegen mogelijke pijn. Ergens vandaan blijven is vanuit dat perspectief een logische stap.
In de context van ontmoetingen betekent dit echter dat je jezelf afsluit, zodat je noch geraakt wordt, noch de ander kunt raken.
Ik begrijp dat dit heel logisch lijkt, want waarom zou je ervoor kiezen om jezelf bloot te stellen aan emotionele risico’s? Maar de waarheid is dat jij jezelf daarin ook iets ontneemt. Het vermijden van échte ontmoetingen verhinderd je juist om te kunnen groeien.
Alsof je een schilderij vanuit een hoek bekijkt en daardoor de totale compositie niet ziet.
Voorbeeld:
Denk maar eens aan een vriendschap waarin de diepgang beperkt bleef tot “Hallo” en “Hoe gaat het?”. In die oppervlakkigheid weet je zeker dat je aan de veilige kant blijft. Maar hoe diep gaat die vriendschap eigenlijk? Mis je dan niet een diepere band waarin je elkaar kunt steunen en inspireren?
Veiligheid BOVEN alles houdt je in de mist van je leven.
Veiligheid is een fundamentele menselijke behoefte. Het is de basis waarop jij en ik ons leven bouwen. Een overdosis veiligheid houdt je echter in de mist.
“Het is de veiligheid die je doet bewegenin de mist van het leven”
De mist staat symbool voor onduidelijkheid en voor alle vragen die je hebt over Jezelf en de wereld om je heen. Pas als jij je veilig genoeg voelt heb je de ruimte om in die mist van het leven te stappen, deze te verkennen en uiteindelijk ook te doorbreken.
Met deze drie stappen kun je die mist doorbreken:
Luister naar je intuïtie
Vaak voel je een subtiele drang om iets te doen of te zeggen. Laat die stem niet verdwijnen
Stel vragen
Vraag jezelf af wat je echt wilt delen of ontvangen in een ontmoeting.
Wees aanwezig
Laat je gedachten niet afdwalen naar het verleden of de toekomst; focus op het huidige moment
Openheid – De sleutel van onbekend naar bekent
Zonder openheid blijft de mist bestaan. Het is alsof je een foto bekijkt door een wazig raam; de randen zijn vervaagd, de kleuren gedempt. Alleen door open te staan, door eerlijk te communiceren, worden de ‘scherpe kantjes’ zichtbaar.
Openheid betekent niet alleen praten, maar ook luisteren. Het betekent dat je bereid bent om je eigen vooroordelen en angsten onder ogen te zien. Het betekent dat je de ander de ruimte geeft om zichzelf te laten zien, zonder oordeel.
Oefening:
Kies vandaag één persoon met wie je normaal gesproken weinig deelt. Nodig die persoon uit voor een koffie moment en stel een open vraag zoals: “Wat heeft jou recentelijk geraakt?” Luister aandachtig, zonder meteen advies te geven.
En merk op hoe de sfeer verandert.
Vertrouwen is het fundament van een écht contact
Vertrouwen is het cement die een ontmoeting bij elkaar houdt. En dat geldt zeker voor een ontmoeting op de grens. Vertrouwen gaat echter twee kanten op:
Vertrouwen in Jezelf
Het is onmogelijk om iemand anders te vertrouwen als jij niet in jezelf gelooft. In jezelf geloven houdt in dat jij je eigen waarde kunt erkennen, je eigen grenzen respecteert én je eigen gevoelens serieus neemt.
Wanneer je jezelf vertrouwt straal je rust uit. En dat heeft een zekere aantrekkingskracht.
Vertrouwen in de ander
Dit kan heel pittig zijn. Vooral als je bang bent om gekwetst te worden.
Voor een échte ontmoeting wordt je namelijk gevraagd om die angst (tijdelijk) opzij te zetten. Geloven dat de ander oprecht is betekent dat je ruimte maakt voor fouten. Zowel van jezelf als die van de ander.
“Vertrouwen is niet de afwezigheid van twijfel, maar de beslissing om toch te blijven.”
Leven is ontmoeting – ontmoeting is energie die stroomt
Een ontmoeting is (gelukkig) niet alleen gereserveerd voor een coaching- of therapie sessie. De ontmoeting is een wezenlijk onderdeel van leven. Het geeft je de mogelijkheid om te leren, te groeien en te bloeien.
Door bewust(er) te kiezen voor échte ontmoetingen geef je jouw levensenergie de mogelijkheid om volop te stromen. Waarom is dit belangrijk? Drie argumenten:
Authenticiteit
Je bent in staat om meer vanuit Jezelf te leven in plaats van met je masker opgezet te overleven
Verbondenheid
Je voelt je minder alleen, zelfs in die situaties waarin het contact via de digitale weg plaatsvindt
Groei
Elke ontmoeting biedt je een kans om iets nieuws te leren. Of dat nu over de wereld is of iets nieuws over Jezelf.
Praktische stappen om meer échte ontmoetingen te creëren
Hieronder vind je een concreet stappenplan dat je direct kunt toepassen. Het is gemaakt om je te helpen de grens te betreden, de mist te doorbreken en vertrouwen op te bouwen.
Stap 1 – Observeer
Jouw actie:
Neem een moment om je omgeving te scannen. Wie zit er naast je? Wie lijkt open voor een gesprek?
Het waarom:
Bewustwording is de eerste stap naar verandering.
Stap 2 – Initieer
Jouw actie:
Maak een eenvoudige, persoonlijke opening: “Hoi, ik ben …… Hoe gaat het met je vandaag?”
Het waarom:
Een vriendelijke begroeting breekt de ijslaag.
Stap 3 – Deel
Jouw actie:
Vertel iets kleins over jezelf (bijv. een hobby, een recente ervaring).
Het waarom:
Zelfonthulling nodigt de ander uit om ook te delen.
Stap 4 – Luister actief
Jouw actie:
Gebruik lichaamstaal (knikken, oogcontact) en herformuleer wat de ander zegt.
Het waarom:
Actief luisteren toont respect en bouwt vertrouwen.
Stap 5 – Reflecteer
Jouw actie:
Noteer na het gesprek wat volgens jou goed ging en wat beter kon.
Het waarom:
Reflectie helpt je groeien en verfijnt je aanpak.
Stap 6 – Herhaal
Jouw actie:
Plan regelmatig kleine ontmoetingen, bijvoorbeeld tijdens de lunchpauze.
Het waarom:
Consistentie maakt het makkelijker om uit je comfortzone te stappen.
De langdurige impact van échte ontmoetingen
Wanneer je consequent kiest voor echte ontmoetingen, merk je geleidelijk een reeks van positieve veranderingen:
Emotioneel welzijn – Je voelt je minder eenzaam en meer gesteund.
Persoonlijke groei – Nieuwe perspectieven verrijken je denken en handelen
Professionele kansen – Netwerken leidt vaak tot onverwachte samenwerkingen
Zingeving – Het gevoel dat je een bijdrage levert aan iemands leven geeft diepe voldoening.
Een persoonlijk verhaal – Mijn ontmoeting
Laat me een kort verhaal delen om te illustreren hoe krachtig een ontmoeting kan zijn. Een aantal jaar geleden was ik voor het geven van een middag-workshop met de trein afgereisd naar de Randstad.
Aan het eind van de middag – er was inmiddels een flinke storm opgestoken – bleek de trein heel onregelmatig tot helemaal niet te rijden.
Waar op de heenreis iedereen geconcentreerd in een eigen wereld verbleef, was er tijdens de terugreis een gedeeld lot. Ik zag overal mensen met elkaar in gesprek gaan. Zelf raakte ik in een geanimeerd gesprek met een man die in de overvolle trein naast mij stond.
Toen de trein de reis vervolgens niet kon voortzetten was er de uitnodiging om met de auto mee te rijden en werd ik thuis afgezet. Het fijne gevoel van dit contact blijft mij nog tot op de dag van vandaag bij.
De obstakels zijn te overwinnen wat houdt je tegen?
Ik denk dat iedereen ergens wel weet hoe waardevol echte ontmoetingen zijn. Maar zijn het de obstakels in jezelf die je ervan kunnen weerhouden. Wellicht dat deze tips je op weg kunnen helpen:
Angst voor afwijzing:
Herinner jezelf eraan dat afwijzing een normale menselijke ervaring is. Het zegt niets over jouw waarde.
Perfectionisme:
Accepteer dat gesprekken niet perfect hoeven te zijn. Het gaat om authenticiteit, niet om hoe begaafd je moet zijn om een gesprek te kunnen voeren.
Tijdgebrek:
Plan korte, gerichte momenten (bijv. 5 minuten) in je agenda. Kleine momenten tellen ook.
Sociale vermoeidheid:
Zorg voor voldoende rust en herstel. Een uitgeputte geest kan geen diepe verbindingen aangaan.
Het is mijn ervaring dat een verandering pas echt tot stand komt zodra je van binnenuit een behoefte / verlangen / intentie voelt. Zie de aanbevelingen dan ook niet als stappen die jij moet zetten. Maar als mogelijkheden die toepasbaar zijn als de tijd er voor is gekomen.
Maar nu je dit leest zijn de volgende stappen nu voor jou misschien precies op tijd.
Durf de grens te betreden – een uitnodiging
De grens tussen het onbekende en bekende blijft een spannend gebied. Dat zal niet veranderen. Het is de ervaring – opgedaan op de grens – die jou uitnodigt voor een volgende stap. Hier een paar kleine beginstapjes:
Kies één persoon die je al een tijd wilt leren kennen en spreek hem of haar aan.
Plan een moment waarin je je telefoon weglegt en volledig aanwezig bent tijdens een gesprek.
Schrijf een korte notitie aan jezelf over wat je hoopt te ervaren in een komende ontmoeting.
Door deze kleine acties te ondernemen, zet je de eerste stap naar een leven vol betekenisvolle ontmoetingen.
Samenvatting – De kernpunten in een oogopslag
☝️Grenzen zijn plekken van groei; durf ze te betreden.
☝️Onschuldig blijven beschermt je, maar beperkt je ontwikkeling.
☝️Mist symboliseert onzekerheid; veiligheid geeft je de ruimte om die mist te verkennen.
☝️Openheid onthult de scherpe kantjes van ons bestaan.
☝️Vertrouwen – in jezelf en in de ander – is het cement in elke echte ontmoeting.
☝️Leven is een voortdurende stroom van ontmoetingen; elke interactie is een kans voor jou om te groeien.
Ook PlSamenvatting – De kernpunten in een oogopslag
Wat nu?
Soms wordt je geraakt door een woord, een zin of een onderwerp. Alsof er iets wakker wordt gemaakt wat er altijd al was. Maar (nog) niet kon zijn. Leven is geen stilstand, maar beweging, een stroom die maar een ding wil: Stromen.
Niets gebeurt voordat het past in jouw tijd.
Een gratis kennismakingsgesprek, een telefonisch consult (klik voor info) of een coach-afspraak (klik voor info) is met 1 klik op de button hieronder gemaakt. Op een tijdstip dat jou past – 6 dagen per week / 5 avonden.
Emotionele onbeschikbaarheid ontstaat vaak uit oude overlevingsmechanismen. Je verlangt naar liefde en nabijheid, maar je lichaam ervaart dit niet als veilig. In dit blog lees je hoe systemisch werk en lichaamsgerichte coaching kunnen helpen om te leren voelen, ontvangen en echt beschikbaar te worden — voor jezelf en de ander.
Van buiten klopt het plaatje – van binnen blijft het stil
Je voelt een innerlijke leegte. En je vraagt je af hoe dat kan. Want….
Je kijkt naar je leven en het plaatje klopt.
Je hebt een fijne baan, een warm dak boven je hoofd, misschien een partner en kinderen die van je houden.
Je hebt de dingen bereikt waarvoor je vroeger droomde.
En toch, als de deur dichtgaat en de stilte invalt, voel je dat knagende gevoel.
Een vage, hardnekkige leegte. Alsof er iets fundamenteels ontbreekt, iets dat geen doel, geen prestatie en geen nieuwe aankoop kan vullen. Je doet wat er van je wordt verwacht, je functioneert prima, maar waar is de vreugde gebleven?
Waar is dat gevoel van écht leven?
Helaas bent je niet de enige die dit voelt. Sterker nog, in deze razendsnelle, hectische tijd is dit een van de meest terugkerende vragen die ik hoor.
Het is een vraag die moed vergt om te stellen, want ergens in je diepst weet je: ik wil niet langer alleen maar ‘volhouden’. Ik wil voelen dat ik leef.
Maar voordat we praten over oplossingen of methodes, wil ik je eerst uitnodigen om even echt stil te staan bij wat dat gevoel van leegte eigenlijk is.
Want het is waarschijnlijk niet wat je denkt.
De valkuil van het vullen in een hectische wereld
Ben jij ook zo “getraind” leegte te zien als een probleem dat direct opgelost moet worden. Dat je, zodra er een gat valt, je dit direct opvult met werk, met zorgen voor anderen, met afleiding via een scherm, met controle of met nog meer doelen.
Blijf je ook maar doorrennen, met de angst dat de leegte je zal opvreten als je zou stoppen met rennen?
Maar wat als die leegte geen vijand is?
Wat als die leegte juist een signaal is?
Een uitnodiging van je eigen ziel om eindelijk eens stil te staan en naar binnen te kijken, in plaats van naar buiten.
“Leegte is geen tekort, maar een uitnodiging om te luisteren.”
Wist je dat die innerlijke leegte meestal niet ontstaat omdat je leven niet deugt of omdat je iets verkeerd hebt gedaan? Het ontstaat juist omdat jijzelf, in de loop der jaren, uit beeld bent geraakt.
Misschien leef je al jaren vanuit plichtsgevoel, vanuit het streven om te voldoen aan verwachtingen van anderen, of vanuit de angst om niet goed genoeg te zijn. Je bent er voor iedereen, je bent de goede ouder, de loyale werknemer, de betrouwbare vriend, maar waar ben jij gebleven?
En dat is precies wat de leegte je toe fluistert: “Waar ben JIJ gebleven?”
Leegte is geen tekort aan succes of bezit. Leegte is het ontbreken van verbinding. Verbinding met je eigen gevoel, met je lichaam, met je waarden en met je diepste verlangens.
Zonder die verbinding kun je een leven hebben dat er perfect uitziet, maar voel je het niet echt. Het is alsof je door een raam naar een feestje kijkt terwijl je zelf buiten in de kou staat. Je ziet de vreugde, je hoort de muziek, maar je bent er niet bij.
In deze drukke tijden, waar alles gaat over snelheid, optimalisatie en resultaat, is het bijna onmogelijk om die verbinding te voelen. Wie is er niet vooral maar bezig met het ‘doen’ zodat vergeten wordt om ’te zijn’.
Je vergeet om te voelen, of je vermijdt zelfs te voelen wat er in je omgaat. En dat is precies waar de leegte vandaan komt. Het is een waarschuwingssignaal van je systeem dat je te lang hebt genegeerd wat je werkelijk nodig hebt.
Het is een roep om terug te keren naar jezelf. En diep van binnen is dit voor jou geen nieuws. En wees eerlijk, tot nu had je “alle reden” om deze kennis bij je vandaan te houden.Waarom voel ik me leeg en wat is identiteitscoaching?
Innerlijke leegte ondanks succes: een signaal van de ziel
Dit fenomeen, vaak beschreven als innerlijke leegte ondanks succes, is een veelvoorkomend maar zelden besproken dilemma. Het raakt de kern van wie we zijn versus wat we doen.
Je bent niet de enige als je dacht dat als je maar genoeg hebt bereikt, de leegte vanzelf verdwijnt. Maar het tegendeel is waar: hoe meer je presteert zonder verbinding, hoe groter de kloof wordt.
Nu je wellicht beseft wat je al wist komt de hamvraag. Wat en hoe heb ik ‘het’ te doen. Valtje ook op hoe snel je weer wordt uitgenodigd om in actie te komen?
Maar het kan ook anders. Soms is de eerste stap juist het simpelweg erkennen van wat er is. Hier zijn een paar dingen die je vandaag nog kunt proberen.
Niet om die leegte gelijk te vullen, maar om er met nieuwsgierigheid naar te kijken. Deze 4 stappen helpen je in de goede richting:
1. Vertraag om te kunnen voelen
Allereerst: vertraag. Dat klinkt als een cliché, maar het is cruciaal. In de stilte kun je pas horen wat er echt leeft in jou. Probeer een moment in de dag te creëren waar je niets hoeft te doen.
Geen telefoon, geen takenlijst, geen gesprekken. Gewoon zitten, staan of liggen. En luister. Wat voel je in je lichaam? Is er spanning? Is er een zwaar gevoel? Of juist een soort leegte die je niet kunt benoemen? Laat die gevoelens er zijn zonder ze direct te willen veranderen. Vaak is het al een enorme verademing om te merken dat je niet hoeft te presteren, maar dat je gewoon mag zijn.
Ingewikkeld? Ja! Moeilijk? Ja! Lastig? Ja, natuurlijk. Het gaat niet vanzelf.
2. Herken je onbewuste patronen
Ten tweede: herken de patronen. Kijk eens naar je dagelijkse routine. Welke gedragingen doe je automatisch? Pleasen je anderen? Streef je naar perfectie? Cijfer je jezelf weg om harmonie te bewaren?
Deze patronen zijn vaak ontstaan in je verleden, uit loyaliteit of bescherming. Ze hebben je ooit geholpen om te overleven, maar nu kunnen ze je belemmeren om echt te leven. Als je deze patronen herkent, ontstaat er ruimte. Je ziet dat je niet hoeft te doen wat je altijd deed. Je kunt kiezen.
Maar weet ook dat je patronen zo diep ingesleten kunnen zijn dat je ze niet eens meer als patroon herkent. Feedback van een ander (ook die vervelende) is zeer helpend.
Leeg is het ontbreken van verbinding. Totdat er weer verbinding wordt gemaakt.
3. Onderzoek wie je bent los van je aangemeten rollen
Daarnaast is het belangrijk om te leren onderscheiden tussen wie je bent en wat je speelt.
Je bent niet je rol als ouder, werknemer of partner.
Je bent het bewustzijn dat die rollen draagt.
Probeer in je dagelijkse leven momenten te vinden waarin je even uit die rollen stapt. Wie ben je als niemand kijkt? Wat vind jij leuk, niet wat anderen leuk vinden? Wat maakt jou blij, los van prestaties?
Dit kan klein zijn: een wandeling in het bos, een liedje zingen onder de douche, of even naar de lucht kijken. Deze kleine momenten van authenticiteit helpen je om weer contact te maken met jezelf.
4. Durf de pijn en het verdriet aan te kijken
En tot slot: durf te voelen. Het is verleidelijk om je pijn, verdriet of gemis te vermijden. Omdat het te zwaar voelt. Maar precies daar, in die gevoelige plekken, ligt ook je kracht.
De leegte is vaak een dekmantel voor onverwerkt verdriet of een verlangen dat te lang genegeerd is. Als je durft om die gevoelens aan te kijken, zonder oordeel, dan gebeurt er iets wonderlijks. De leegte verandert van een vijand in een gids. Hij wijst je de weg naar wat echt belangrijk is voor jou.
Probeer je niet te laten ontmoedigen door het stemmetje in jezelf.
Het stemmetje dat jou er juist van wil weerhouden om bij jezelf te komen. Het is mogelijk je beschermer voor oud zeer.
“De leegte was geen vijand, maar een gids die je leidt.”
Van overleven naar echt leven
Het is niet altijd makkelijk. Maar misschien moet ik gewoon schrijven zoals het is: Het is verdraaid lastig en moeilijk – maar niet onmogelijk.
Ook al kom je pijn tegen die je liever niet wilt zien. En voel jij je soms kwetsbaar. Maar dat is precies waar de groei zit. Het vraagt moed om stil te staan bij wat je onderweg bent kwijtgeraakt. Het vraagt zachtheid om met mildheid te kijken naar de delen van jezelf die je hebt weggestopt om te kunnen functioneren.
Maar wie zijn leegte aankijkt, vindt richting.
Wie stil wordt, hoort zichzelf weer.
Je bent niet raar, niet ondankbaar en zeker niet zwak omdat je dit voelt. Je bent gewoon een mens met een ziel die verlangt naar echtheid, naar betekenis en naar verbinding. Dat verlangen mag je écht serieus nemen.
Het is geen teken van falen, maar van bewustwording. Het is het begin van een nieuw hoofdstuk in je leven, waarin je niet langer alleen maar overleeft, maar écht leeft.
Innerlijke leegte heeft ook ruimte in zichzelf
Ik nodig je uit om deze tekst niet alleen te lezen, maar om er echt mee aan de slag te gaan. Neem even de tijd om na te denken over wat voor jou geldt. Waar voel jij die leegte? Wat zegt dat over wat je nodig hebt? En vooral: wat zou er gebeuren als je die leegte niet zou proberen te vullen, maar zou luisteren naar wat hij je vertelt?
Laat het me weten in de reacties hieronder. Deel je ervaringen, je twijfels of je inzichten. Misschien herken je je in wat ik schrijf, of heb je een ander perspectief. Laten we samen ontdekken wat het betekent om weer thuis te komen bij jezelf, in deze drukke en hectische wereld. Want je verdient het om niet alleen te functioneren, maar om te voelen dat je leeft.
“Thuiskomen bij jezelf begint waar je durft stil te staan bij wat je onderweg bent kwijtgeraakt.”
Voel jij dat het tijd is om je leegte serieus te nemen?
Durf jij die stap te zetten?
Durf jij te luisteren naar wat je ziel werkelijk nodig heeft?
De leegte is er niet om je te straffen, maar om je te leiden.
En wie weet, is dit wel het moment waarop je eindelijk weer begint te leven.
Voel je dat dit resoneert?
Neem dan gerust contact met me op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.
Sta ik mijzelf wel toe dat ik besta? Veel ouders zoeken bevestiging van hun eigen waarde in het succes van hun kind. Maar wat als bezit omslaat in bezetenheid? Ontdek hoe angst je kind kan veranderen in een tool voor jouw overleving, en hoe je de greep loslaat voor ware vrijheid. Een existentiële zoektocht naar bestaansrecht zonder controle.
Verlangen Fluistert zacht Wat beweegt jou? Hoor de stem binnenin Kompas
Over split, resonantie en het vinden van je innerlijke richting
Wat is jouw diepste verlangen? Het lijkt zo’n eenvoudige vraag, maar sta er maar eens echt bij stil. Grote kans dat het anders voelt dan je verwacht. Misschien raakt het iets in je. Misschien roept het verwarring of weerstand op. Toch kan jouw verlangen – dat wat je in je hart voelt trillen- je innerlijke kompas zijn.
In dit blog ontdek je:
Wat verlangen werkelijk betekent.
Hoe trauma split en overlevingsstructuren je verlangen kunnen verstillen.
Hoe je met zelfresonantie je verlangen kunt gebruiken als richtingaanwijzer in je leven.
Wat betekent verlangen voor jou?
Stel jezelf de vraag: Wat is mijn verlangen? Dit gaat niet om een oppervlakkige wens of ambitie, maar om datgene waar je diep van binnen naar hunkert. Het kan zijn dat jij het contact met jouw verlangen kwijt bent geraakt. Hoe komt dat eigenlijk?
Dit kan te maken hebben met:
Verwachtingen van anderen.
Belemmerende of beperkende overtuigingen.
Beschermlagen die je (onbewust) hebt opgebouwd om pijn en onzekerheid te vermijden.
Volgens de Van Dale betekent verlangen zowel begeren of wensen als willen of eisen. Maar in essentie is verlangen toch meer dan een doel. Het is een fluistering van binnenuit. Het is jouw innerlijke stem die zegt: Hier wil ik naartoe, dit maakt me compleet. Aan de basis van verlangen ligt het oerverlangen naar heelheid – compleet zijn.
De invloed van trauma en overlevingsstructuren
Trauma, in welke vorm dan ook, laat sporen achter die ons kunnen losmaken van onze kern. Trauma maakt dat een deel van jou zich afsplitst, te pijnlijk. Dit leidt vaak tot het ontwikkelen van overlevingsstructuren. Beschermende mechanismen die ooit nodig waren. Om ervoor te zorgen dat wat afgesplitst is diep weggestopt kon blijven. Met als doel: Pijn te vermijden. Denk daarbij aan patronen zoals:
Perfectionisme
Pleasen
Jezelf aanpassen of klein maken
Deze structuren voelen veilig en vertrouwd, maar verstillen je verlangen. Misschien herken je het: je bent constant bezig met presteren, zorgen voor anderen of jezelf aanpassen aan wat er van je verwacht wordt. Deze patronen zijn hardnekkig, maar niet onveranderlijk.
Wanneer je verlangt naar verandering of vervulling, kan dit verlangen botsen met je overlevingsstructuren. Ze fluisteren: Blijf zoals je bent, het is veiliger zo. Toch schuilt onder deze lagen een krachtig verlangen om jezelf te ontdekken.
Je lichaam als kompas: wat vertelt het jou?
Jouw lichaam is een betrouwbare gids om je verlangen te voelen. Het spreekt een eigen taal, vaak eerlijker dan je gedachten. Let op signalen zoals:
Resonantie: Een tinteling, warmte of openheid als je ergens aan denkt.
Blokkades: Spanning, verstarring of een gevoel van afsluiting.
Zelfresonantie is een krachtig proces waarbij je luistert naar de signalen van je lichaam. Het helpt je om zowel je verlangen als je blokkades te herkennen. (Wist je dat lichaamssensaties er eerder zijn dan je gedachten?)
Hoe maak je van verlangen je kompas?
Hier zijn 4 concrete stappen om je verlangen als richtingaanwijzer te gebruiken:
1. Maak ruimte voor stilte
In de hectiek van alledag is het lastig om je verlangen te voelen. Zoek een rustige plek, adem diep in en uit, en stel jezelf de vraag: Wat is mijn diepste verlangen?
Luister niet alleen naar je gedachten, maar voel wat je lichaam je vertelt.
2. Ontvang blokkades met compassie
Misschien voel je bij deze vraag weerstand, angst of onzekerheid. Of je merkt dat een overlevingsstructuur, zoals perfectionisme, naar voren komt. Dat is oké. Zie deze blokkades niet als obstakels, maar als richtingaanwijzers. Wat willen ze je vertellen?
3. Stel resonantievragen
Stel jezelf vragen die je hoofd omzeilen en je hart raken:
Wat geeft mij een gevoel van vervulling?
Waarvan voel ik me echt levend?
Wat roept mijn hart al een tijdje, maar durf ik niet te volgen?
Let op hoe je lichaam reageert. Resoneert het met openheid? Of voel je weerstand? Beide geven waardevolle inzichten.
4. Maak kleine, belichaamde keuzes
Je verlangen volgen hoeft niet groots te beginnen. Kies een kleine stap die bij je verlangen past. Wil je meer creativiteit? Begin met een tekening of schrijf iets kleins. Verlang je naar rust? Neem een korte wandeling in de natuur.
Van overleven naar leven
Als je leert naar je verlangen te luisteren, maak je een verschuiving van overleven naar leven. Je laat externe verwachtingen los en richt je op wat voor jou werkelijk betekenisvol is.
Deze reis vraagt moed. Het betekent dat je oude patronen en beschermlagen loslaat en vertrouwt op je innerlijke stem, zelfs als het spannend voelt. Maar wat je ervoor terugkrijgt, is een leven dat resoneert met wie je echt bent.
Veelgestelde vragen over verlangen en zelfresonantie
Wat is een overlevingsstructuur?
Een overlevingsstructuur is een patroon dat je hebt ontwikkeld om pijn, angst of afwijzing te vermijden. Denk aan perfectionisme of pleasen. Deze patronen bieden schijnveiligheid, maar belemmeren je om in contact te komen met je diepste zelf.
Hoe helpt verlangen bij traumaheling?
Verlangen wijst je de weg naar wat je nodig hebt om te helen. Door opnieuw contact te maken met je verlangen, kun je blokkades doorbreken en meer in lijn leven met je ware zelf.
Hoe kan ik mijn verlangen beter voelen?
Neem tijd voor stilte, luister naar je lichaam en stel vragen die resonantie oproepen. Kleine stappen maken een groot verschil.
Laat je verlangen je gids zijn
Je verlangen is meer dan een wens; het is de stem van je hart, je innerlijke gids. Door stil te staan, je blokkades te omarmen en gebruik te maken van zelfresonantie, ontdek je wat écht betekenisvol is.
