Vuur blus je met benzine

Vuur blus je met benzine

Kracht
neemt ruimte
maar is topzwaar
door een wankele basis
Kwetsbaar

Het is stil in de tuin. Ik hoor het hek opengaan en de hond slaat aan. Er komt iemand aangelopen. Hij wordt verwacht, dus dat is helemaal oké. Ik schuif de deur open en heet hem welkom. De man, groot en breed stapt naar binnen. De hele ruimte is gevuld.

Er zijn nog geen vijf woorden gesproken. Toch ontvouwt zich al een verhaal. Die brede borstkas, een tikkeltje opgeblazen, gedragen door twee niet al te stevige benen. Dit herken ik. Lichaamstaal vertelt. De nuances worden straks vanzelf ingevuld. Ik ben benieuwd welke vraag de man heeft meegenomen naar mijn praktijk.

Deze cliënt van vandaag wordt in zijn leven opeens tegengewerkt. Juist hij, die altijd alles onder controle had. Ik merk aan alles met hoeveel tegenzin hij op zijn stoel zit. Ik zeg dat ik het begrijp. Je bent immers gewend je eigen boontjes te doppen. Jij bepaalt wat er gebeurt. 

Als het jou houvast geeft om alles zelf te doen. Omdat je dán de controle hebt. Dan vraag je niet zo snel hulp. Hulp vragen maakt kwetsbaar. Ben je kwetsbaar, dan wordt je geraakt. Het is jouw diep ingesleten kinderlijke overtuiging. Die als een dikke deken je pijn heeft toegedekt.

Iets in beweging zetten wat tegen je overtuiging indruist. Dat is als een brand blussen met benzine. Dat voelt niet als de beste oplossing. Voor deze client: de regie en de controle verliezen. Van de rots af komen en zich kwetsbaar opstellen. Gelijkwaardigheid is nu delicaat en van groot belang.

Ik leg zijn vraag naast een aantal praktijkvoorbeelden uit mijn praktijk. Er wordt veel geworsteld met vergelijkbare vragen. En toch zijn ze uniek, Intuïtief wordt een snaar geraakt. Er ontstaat iets van ontspanning. De eerste stap is de grootste stap. Ik confronteer je liefdevol. Je komt vandaag immers iets halen?

Deze client herkent veel van zichzelf in een bepaalde maskerstructuur. Klik HIER om het blog van dit daadkrachtige masker te lezen.

Heb het goed! Joan