Een metaforisch verhaal over leven in de mestvaalt. Over warmte, loyaliteit en verwarring die een toegangspoort blijkt te zijn.
Je vertelt me soms dat je het hier eigenlijk best goed hebt. Dat het warm is. Dat je weet waar je aan toe bent. En terwijl je dat zegt, sta je met je laarzen diep in de vaalt en veeg je achteloos je handen af aan je broek. Ik knik dan. Niet omdat ik het helemaal begrijp, maar omdat ik herken hoe deze plek je draagt.
Hoe de bodem zacht is geworden door jaren van blijven.
Hoe niets hier plotseling gebeurt.
Ik weet nog hoe ik hier ooit aankwam. Niet bewust. Niemand kiest een mestvaalt op de kaart. Je rolt erin, glijdt erin, wordt erin geboren. Eerst is er alleen warmte. Damp die opstijgt als adem. Geluiden die dof klinken, gedempt door lagen van wat eerder is achtergelaten.
Het is een plek waar alles samenkomt: resten, mislukkingen, overschotten, maar ook beloftes die ooit niet zijn waargemaakt. Alles ligt hier op elkaar en begint, langzaam, te werken.
“De geur is overal, dus nergens”
Je ruikt het niet meer. Dat is misschien wel het belangrijkste. De geur is overal, dus nergens. Hij zit in je haar, in je huid, in de plooien van je kleren. Je beweegt erin zoals een vis in water. Als iemand je ernaar vraagt, haal je je schouders op.
Wat bedoel je, geur?
Dit is gewoon hoe het is.
Hoe jij bent.
Soms komt er iemand langs de rand staan. Iemand die hier niet woont. Die even kijkt, zijn hoofd schuin houdt en iets zegt wat blijft hangen.
Dat je iets met je meedraagt.
Dat het niet prettig ruikt. Je lacht het weg.
Natuurlijk. Wat weet die ander ervan?
Jij leeft hier.
Jij weet hoe het werkt.
Je weet dat mest voedt, dat er iets groeit, ooit, ergens.
En bovendien: het is veilig hier.
De wanden zijn hoog, de kuil bekend.
Ik wil je niet overtuigen. Want ik weet hoe trouw je bent aan wat je kent. Ik weet ook hoe moeilijk het is om te zien dat iets wat je gevormd heeft, je misschien niet meer dient. Dat besef komt niet als een gedachte, maar als een verstoring. Een lichte tocht langs je nek.
Een moment waarop je denkt: wat als?
“Stilte die je niet opvult, maar je aankijkt”
Bij mij kwam het door afstand. Door weg te zijn. Niet voorgoed, niet dramatisch. Gewoon een tijdlang elders.
De lucht was daar anders.
Scherper misschien, lichter.
Ik wist niet meteen of ik het prettig vond.
Mijn neus moest wennen.
Mijn lichaam ook.
Ik miste de warmte. De constante aanwezigheid van alles en iedereen. Daar buiten de vaalt was ruimte, maar ook leegte.
Stilte die je niet opvult, maar je aankijkt.
En toch, toen ik terugkwam, rook ik het. Plotseling. Alsof iemand een gordijn had opgetrokken. Dezelfde damp, dezelfde vertrouwde warmte — en tegelijkertijd iets dat schuurde. Niet fout. Niet slecht. Maar anders.
Ik zag mezelf weer staan, zoals ik altijd had gestaan, en ik voelde hoe ik me tegelijkertijd binnen en buiten bevond.
Het perron is de plek waar ik nu aan je denk. Waar treinen aankomen en vertrekken zonder dat je zeker weet welke de jouwe is. Verwarring hangt er als mist. Niet omdat je niets weet, maar omdat je te veel tegelijk voelt.
Loyaliteit trekt aan je mouw. Herinneringen fluisteren dat je hier thuishoort. Dat je ondankbaar bent als je zelfs maar over vertrek nadenkt.
Je zegt dat het pijn doet.
Dat je je schuldig voelt.
Dat je bang bent om een verrader te worden van de grond die je heeft grootgebracht.
Ik luister. Ik weet dat dit geen rationeel vraagstuk is. Dit gaat niet over goed of fout, maar over plek. Over of je, zoals je nu staat, nog kunt ademen.
Niemand vertelt je hoe je moet kiezen. Misschien hoeft dat ook niet. Maar misschien is blijven ook een keuze.
Misschien is het enige wat gevraagd wordt dat je ziet waar je staat. Dat je niet langer doet alsof de geur niet bestaat, of alsof hij alles is wat er is.
Ik zie je twijfelen aan de rand. Je ene voet nog diep in de vaalt, de andere zoekend naar stevigheid elders. Je kijkt om je heen, naar de mensen die hier blijven. Sommigen kijken niet op. Anderen zien je wel, en hun blik snijdt dieper dan woorden. Jij voelt hoe oud de banden zijn.
Hoe ze je hebben vastgehouden toen je nog niet wist wie je was.
“Groei die vraagt om verplaatsing”
En toch. Er is ook dat andere gevoel. Dat zachte maar onontkoombare weten dat jouw plek misschien niet precies hier is. Dat de bouwstoffen die je hebt verzameld, klaar zijn om iets anders te voeden.
Dat groei soms vraagt om verplaatsing, niet uit afkeer, maar uit trouw aan wat wil ontstaan.
Ik loop niet voor je uit. En ik trek je niet mee. Ik blijf dichtbij genoeg om je te laten weten dat verwarring geen fout is, maar een doorgang. Dat de mestvaalt niet alleen een plek van blijven is, maar ook van loslaten. Van transformatie die niet altijd zichtbaar is, maar wel voelbaar.
Als je straks een stap zet — klein, aarzelend — weet dan dat je niets afwijst.
Je draagt alles met je mee.
De warmte, de geur, de geschiedenis.
Ze zitten in je vezels.
Maar ze bepalen niet langer je richting.
En als je blijft, blijf dan bewust. Met open ogen. Wetend waar je staat en waarom. Dat is misschien wel de meest eerlijke vorm van trouw.
Ik sta hier, aan de rand of naast je in de kuil, afhankelijk van de dag. En ik weet: welke route je ook neemt, hij hoeft niet de kortste te zijn.
… Alleen de jouwe
Meer metaforische verhalen? Deze is wellicht voor jou interessant:
Soms spreekt het leven niet met woorden, maar in symbolen. De afgelopen maanden ontmoette ik drie slangen. Wat begon als toeval, bleek een fluistering van mijn binnenwereld. In dit nieuwe blog neem ik je mee in wat deze ontmoetingen me lieten voelen, begrijpen en openen – in mijzelf en in mijn werk.
Dat niemand jou kán kennen zoals jij jezelf kent lijkt vanzelfsprekend. Maar wanneer heb jij daar voor het laatst bij stilgestaan? Deze woorden maken mij, in relatie tot ziekte, nieuwsgierig.
Wij kennen onszelf het best. Wat maakt dan dat we zo gemakkelijk voorbijgaan aan die intrinsieke kennis?
Waarom geven we onszelf zo gemakkelijk over aan behandelingen die de gemiddelde mens als basis hebben? Terwijl jij en ik toch uniek zijn?
Daarnaast probeer ik antwoord te zoeken op de stelling: Ziek én toch geheeld. Bestaat het dat je én ziek én geheeld kunt zijn? Is het niet ziek of gezond?
Een blog over mens-zijn, veerkracht en betekenis kunnen geven.
Ziek En toch Heel in mij Omdat nu alles mag Zijn
De onvermijdelijkheid van ziek zijn
Vroeg of laat gebeurt het. Omdat het een universeel gegeven is. Of we willen of niet, we krijgen er allemaal mee te maken. Ziekzijn, ziekte. Een simpele verkoudheid, een langdurige blessure, of iet ernstigs. Bij jezelf of bij iemand in je directe omgeving.
Ziekte is een bedreiging, een vijand. Alle reden om de strijd aan te gaan en deze verstoring te overwinnen. Tenminste, hier bestaat in de westerse wereld veel concensus over. Maar wist je dit?
Onder elke ziekte zit een diepere laag verborgen.
De medische wetenschap staat niet ter discussie
De kundigheid van de medische wetenschap staat voor mij niet ter discussie. Het is immers ongelooflijk hoeveel vooruitgang er de laatste decennia is geboekt. Ja, er zijn veel levens mee gered.
Ja, veel onvermijdelijke doodvonnissen zijn teruggebracht tot een chronische ziekte. En dat is iets om oprecht dankbaar voor te zijn!
En toch bestaat ziekte nog steeds. Waar een ziekte wordt overwonnen, popt er een nieuwe ‘variant’ op. Wat als de oplossing met betrekking tot ziekte niet altijd ligt in ‘overwinning’, maar vooral in ‘begrip’?
Helen: Samenbrengen wat uit elkaar is gevallen
Wat betekent helen eigenlijk? Het roept bij jou wellicht beelden op van herstel, van genezing in de meest fysieke zin. Maar helen is zoveel meer. Helen is het proces van heel worden.
Alles wat in jou verdeeld of beschadigd voelt weer samenbrengen. Het is meer dan alleen fysiek, maar ook mentaal, emotioneel en spiritueel. En dat proces hoeft niet per se strijdvaardig te zijn.
Zoals we vaak gewend zijn om ziekte te benaderen. Soms kan zachtheid, acceptatie en aandacht juist een krachtig middel zijn om te helen. Ziek en toch geheeld.
Ziekte wordt vaak gezien als ongewenste vijand. Een indringer die bestreden moet worden. Maar wat als ziekte ook een boodschap in zich draagt? Wat als het jou en mij iets probeert te vertellen over hoe we leven, wat we voelen of wat we misschien over het hoofd hebben gezien?
Klinkt dat zweverig?
Veel mensen die tot stilstand kwamen door ziekte, delen wel een zelfde inzicht:
“Hét heeft mij ook veel gebracht.”
Ingrijpende veranderingen brengen beweging
Je leest of hoort deze woorden vaak van mensen bij wie hun leven ingrijpend is veranderd door ziekte. Hoewel de fysieke beperkingen soms blijven, ervaren ze een andere vorm van heling—een die veel dieper gaat.
Het is alsof er een gordijn wordt weggetrokken en een nieuw perspectief zichtbaar wordt.
Een groter bewustzijn, meer aandacht voor het hier en nu, een vernieuwde waardering voor wat wél kan. Dat is geheeld zijn, zelfs als de ziekte nog aanwezig is. Het bewustzijn is verruimd.
“Ziekte is geen vijand, maar een zachte fluistering, een uitnodiging tot heling, waar strijd en rust samenkomen”.
Ziek als een spiegel van Jezelf – de weg naar heelheid
Hoe vaak luister jij naar de signalen van jouw lichaam? Die eerste tekenen van ongemak schuif je gemakkelijk aan de kant. Een zeurende pijn in de rug, een onrustige maag, vermoeidheid—het zijn dingen die we meestal negeren.
Omdat je “gewoon door moet”, of omdat het onbekende je onrustig maakt. Maar als je luistert, wordt het gefluister van je lichaam steeds luider. Soms tot het punt dat je niet anders meer kunt dan stil staan en reflecteren..
Ziek is geen straf, maar een uitnodiging. Een uitnodiging om stil te staan, te luisteren en opnieuw verbinding te maken met Jezelf. Dat betekent niet dat je schuld hebt aan ziek zijn. Maar wel dat je kunt kiezen wat je ermee doet.
Hoe jij omgaat met wat je overkomt, bepaalt of je het ziet als een obstakel of als een kans. Ook als dat tegen de geldende stroom in gaat. Met bewondering en diep respect deel ik graag hoe Marianne hier mee omgaat.
Alles mag er zijn. Ook jouw ziek zijn?
Helen begint bij acceptatie. Het klinkt zo simpel, maar het vraagt nogal een grote portie moed om te zeggen: “Alles wat er is, mag er zijn.” Ziekte, pijn, ongemak—het is geen teken van falen of zwakte. Het is een deel van het leven, net zoals gezondheid dat is.
Door ziekte toe te laten als onderdeel van jouw (levens)verhaal, maak je ruimte voor heelheid. Wat er niet mag zijn wil ingesloten worden. Een systemisch principe.
En heel zijn betekent niet dat alles perfect moet zijn. Het betekent niet dat de ziekte verdwijnt of dat alle pijn wordt weggenomen.
Heel zijn betekent dat we leren leven met alles wat is. Heel zijn is dat we onszelf volledig omarmen, met al onze gebreken, kwetsbaarheden en krachten.
Wanneer je bereid bent om naar ziekte te luisteren, opent het vaak nieuwe vensters. Het verandert hoe je naar Jezelf en de wereld kijkt. Het leert je vertragen, voelen, prioriteiten stellen.
Ziek en toch geheeld: Een nieuw venster op de wereld
Wanneer je bereid bent om naar ziekte te luisteren, opent het vaak nieuwe vensters. Het verandert hoe je naar Jezelf en de wereld kijkt. Het leert je vertragen, voelen, prioriteiten stellen. Misschien ontdek je dat je altijd voor anderen hebt gezorgd, maar jezelf vergat.
Misschien zie je in dat je werk of levensstijl je uitput. Of misschien vind je juist de kracht om je grenzen te verleggen en nieuwe mogelijkheden te zien.
“ziek- een reactie van levende wezens op een verwonding”
Ziek en toch geheeld—het lijkt een paradox, maar het is een waarheid die wij allemaal kunnen ervaren. Het vraagt niet om strijd, maar om zachtheid. Niet om perfectie, maar om acceptatie. Wanneer je dat begrijpt, wordt heling geen doel, maar een reis. Een reis naar Jezelf.
Dus, als jij naar je lichaam en geest luistert, wat vertellen ze jou?
Wanneer je geconfronteerd wordt met verlies, ziekte of grote veranderingen, kan identiteitscoaching een anker zijn. Het helpt je betekenis te geven aan wat gebeurt, jezelf opnieuw te ontmoeten en oude patronen los te laten. Door systemisch te kijken ontstaat ruimte voor heling, richting en trouw zijn aan wie jij bent.
Chronische ziekte raakt meer dan je lijf: ook je emoties, relaties en identiteit.
Familieopstellingen brengen onzichtbare verstrikkingen aan het licht die ziekte kunnen verzwaren. Door symptomen systemisch te benaderen ontstaat ruimte voor erkenning, loslaten en innerlijke rust. Geen vervanging van medische zorg, maar een waardevolle aanvulling op je herstelproces.
Moet je iemand beschermen tegen een burn-out of is de ervaring noodzakelijk voor verandering? Dit artikel onderzoekt de patronen achter burn-out, de diepgewortelde overlevingsstrategieën en de rol van bewustwording. Misschien ligt de sleutel niet in ingrijpen of loslaten, maar in het stellen van de juiste vragen..
Fibromyalgie is meer dan fysieke pijn; het kan een signaal zijn van vastgezette emoties en onverwerkte stress. Dit blog onderzoekt de diepere oorzaken van chronische pijn en biedt praktische stappen om van verkramping naar ontspanning te gaan. Luister naar je lichaam en ontdek wat het je probeert te vertellen.
Twijfel Onrustig, krachtig Groeien, ontdekken, transformeren Verborgen kans voor groei Succes
Hoe twijfel de sleutel kan zijn tot succes
Wie ben jij? Het lijkt een simpele vraag, maar het antwoord is allesbehalve eenvoudig. Vaak reageren we met een opsomming van wat we doen of hebben bereikt. Maar als de vraag nog eens wordt gesteld, niet over wat je doet, maar over wie je écht bent, ontstaat er ongemak.
Twijfel kruipt naar boven. En toch, precies die twijfel kan een krachtig fundament zijn voor succes. Hoe? Daar duik in ik dit blog in.
Twijfel: een signaal van groei
Twijfel voelt ongemakkelijk. Het wringt, prikt, en nodigt ons uit om dieper te kijken. Waarom twijfelen we? Omdat we onszelf afvragen of we goed genoeg zijn. Die vraag raakt aan onze identiteit. Aan onze basisbehoefte: van betekenis zijn.
Twijfel betekent niet dat je zwak bent. Het is juist een teken dat je bezig bent met groei. Je reflecteert, zoekt, en probeert. Zonder twijfel stagneer je. Met twijfel maak je ruimte voor verandering.
“Twijfel is geen zwakte, maar een uitnodiging om te groeien en je ware kracht te ontdekken.”
Het masker van succes
Veel mensen zien succes als een doel op zich. Maar wat als succes een reactie is op twijfel? Een manier om te bewijzen dat je er toe doet? Denk aan hoe drukte vaak wordt gezien als een graadmeter voor succes. Druk zijn betekent belangrijk zijn, toch?
Of eigenlijk: druk zijn verhult een diepere vraag. Ben ik goed genoeg? Succes kan dan dienen als een manier om die vraag te maskeren. Maar het echte succes begint pas wanneer je die vraag durft te onderzoeken.
Wat je doet, doet ertoe
Vanaf jonge leeftijd leren we dat wat we doen belangrijk is. Prestaties worden beloond, fouten soms afgestraft. Je identiteit wordt onbewust verbonden met wat je doet. Maar wie je bent, gaat veel dieper dan wat je doet.
Je bent meer dan je werk, meer dan je successen. Toch biedt wat je doet een ingang. Door je werk kun je ontdekken wat echt betekenisvol voor je is. Het is een vehikel, niet de bestemming.
De prijs van overleven
Aanpassen is essentieel om te overleven. We leren al vroeg ons gedrag af te stemmen op wat anderen van ons verwachten. Maar als we ons voortdurend aanpassen, verliezen we het contact met wie we werkelijk zijn.
Dat kan leiden tot een leven dat draait om overleven in plaats van léven. Overleven kost energie. Het drukt letterlijk op je schouders. Nekpijn, zware benen, een gevoel van uitputting. Dit is de prijs van het negeren van je ware zelf.
Van overleven naar leven
Hoe maak je de sprong van overleven naar echt leven? Het begint met zelfkennis. Niemand kent jou beter dan jijzelf. Maar vaak zijn we zo gericht op wat anderen van ons verwachten, dat we onze eigen stem niet meer horen.
Door stil te staan bij je twijfels en ze te omarmen, kun je ontdekken wie je werkelijk bent. Het vraagt moed om te erkennen dat je soms vanuit angst of onzekerheid handelt. Maar juist daarin ligt de weg naar vrijheid.
“Echt succes begint bij jezelf. Durf te twijfelen, want daarin ligt de sleutel tot je groei.”
Twijfel als bondgenoot
Succes wordt vaak geassocieerd met zekerheid en zelfvertrouwen. Maar wat als twijfel juist je bondgenoot is? Het is twijfel die je uitdaagt om verder te kijken. Die je dwingt om eerlijk naar jezelf te zijn.
In die eerlijkheid ontdek je niet alleen wie je bent, maar ook wat je echt belangrijk vindt. Twijfel kan je grootste leermeester zijn, zolang je het niet ziet als een vijand, maar als een uitnodiging.
Jezelf herontdekken
Wie ben jij? Het antwoord op die vraag is voortdurend in beweging. Je identiteit is niet statisch. Het is een samenspel van wie je bent, wat je doet en wat je belangrijk vindt. Door jezelf toe te staan om te twijfelen, geef je jezelf de ruimte om te groeien.
Succes wordt dan niet langer een middel om je twijfels te verbergen, maar een natuurlijke uitkomst van leven vanuit je ware zelf.
Conclusie
Twijfel is geen teken van zwakte. Het is een kans om te groeien. Een uitnodiging om dieper te kijken en je eigen identiteit te ontdekken. Door je twijfels te omarmen, kun je betekenisvol succes creëren. Want uiteindelijk gaat succes niet over wat je doet, maar over wie je bent. En wie jij bent, doet er toe. Altijd.
Zoek je balans tussen twijfel en succes? Neem de tijd om stil te staan. Want succes begint bij jou.
Met het delen van je twijfel geef je het de aandacht die het verdient!
De onderworpen structuur ontstaat door jezelf weg te cijferen en verantwoordelijkheden van anderen over te nemen. Dit leidt tot uitputting, verlies van eigenheid en onderdrukte emoties. Door je plek terug te vinden, grenzen te stellen en bewust met je patronen om te gaan, creëer je ruimte en energie voor jezelf
Schaamte houdt je klein, autonomie geeft vrijheid. Vaak zit je vast in één kant: aanpassen of jezelf isoleren. De oplossing ligt in het balanceren tussen beide. Door schaamte bewust te voelen en autonomie stapsgewijs te versterken, kun je vrijer leven. Dit blog biedt inzichten én een praktische oefening.
Veel mensen herkennen zichzelf in de slachtoffer- of daderrol zonder het door te hebben. Slachtoffers voelen zich machteloos, daders grijpen de controle. Beide dynamieken verhinderen dat je je echte plek inneemt. Dit blog helpt je patronen te herkennen, verantwoordelijkheid te nemen en los te breken, zodat je écht aanwezig kunt zijn.
