Verbondenheid Diep geworteld Verbindt en trekt Een balans is zoekend Loyaliteit
Gevormd in verbondenheid
Loyaliteit is een begrip dat we allemaal kennen. Maar wat betekent het écht? Want loyaliteit heeft vele gezichten. Het kan een teken zijn van liefde, betrokkenheid, en toewijding, maar het kent ook zijn grenzen.
Grenzen die soms moeilijk te herkennen of te erkennen zijn. In dit blog onderzoek ik wat loyaliteit precies is, waar het vandaan komt, en hoe deze verbondenheid je beïnvloedt in jouw dagelijks leven.
De liefdesband van verbondenheid
Verbondenheid is meer dan een oppervlakkige afspraak of verplichting; het is een diepe liefdesband. Een band die is ontstaan in jouw vroegste relaties. De relatie met je ouders en familie. Vanuit deze dynamiek leer je hoe jij je moest gaan gedragen. Leerde je wat je moest doen om erbij te horen, en hoe je liefde kan ontvangen.
In mijn praktijk zie ik vaak hoe sterk deze banden zijn. Ze beïnvloeden niet alleen hoe je omgaat met je familie, maar ook hoe jij je gedraagt op het werk en in relaties. Verbondenheid of loyaliteit voelt vaak vanzelfsprekend. Totdat deze in twijfel wordt getrokken.
Dan kan het voelen alsof de grond onder je voeten wegzakt.
Verbondenheid op de werkvloer
Een goed voorbeeld hiervan zie je in de huidige arbeidsmarkt. Werkgevers vragen om “loyale” medewerkers. Dit zie je bijvoorbeeld in vacatureteksten waarin wordt gezocht naar mensen zonder “negen-tot-vijf-mentaliteit”. Hier wordt onvoorwaardelijke toewijding verwacht.
Maar wat betekent die onvoorwaardelijkheid voor jou?
In de huidige arbeidsmarkt verschuift deze dynamiek. Zelfstandige professionals (ZZP’ers) hebben vaak meer controle over hun tijd en inzet, waardoor ze zich minder gebonden voelen aan een specifieke werkgever. Hoewel je anders zou denken is verbondenheid ook hier aanwezig. Loyaliteit aan jezelf, je idealen en je klanten.
Verticale en horizontale verbondenheid
Loyaliteit kent verschillende vormen. Binnen de contextuele therapie wordt dit onderscheid gemaakt tussen verticale en horizontale loyaliteit.
Verticale loyaliteit:
Deze bestaat tussen generaties, zoals tussen ouders en kinderen. Deze band is onomkeerbaar en diep geworteld
Horizontale loyaliteit:
Deze loyaliteit zich af tussen gelijken, zoals partners, vrienden, of collega’s. Hier is sprake van wederkerigheid en balans in rechten en plichten
Deze twee vormen van loyaliteit kunnen (soms) ernstig botsen. Bijvoorbeeld wanneer de diepe banden met je ouders conflicteren met de verwachtingen van je partner of werkgever.
Loyaliteit heeft zowel sterke als zwakke kanten. Het kan je verbinden en kracht geven, maar als de balans ontbreekt, brengt het jou in een spagaat. Denk aan situaties waarin je geen “nee” kunt zeggen of waarin je meer verantwoordelijkheid op je neemt dan goed voor je is.
Het is goed om juist dan oude patronen in je familiesysteem te onderzoeken. Waarin je misschien een plek innam die eigenlijk niet van jou was.
Wat kun je doen?
Om gezonde loyaliteit te ontwikkelen, is het belangrijk om te reflecteren op de oorsprong van je patronen.
Vraag jezelf af:
Wat neem ik mee uit mijn systeem van herkomst?
Hoe beïnvloeden mijn oude banden mijn huidige relaties?
Waar ligt mijn grens in loyaliteit?
Het erkennen van deze dynamieken is een eerste stap om jezelf vrijer en authentieker te bewegen in je werk, relaties en leven.
Meer lezen over verbondenheid? Leren wat jij kunt doen bij welke vorm van loyaliteit?
Verbindende communicatie: de kracht van empathie en begrip
In een wereld die vaak wordt gekarakteriseerd door conflict, misverstanden en verdeeldheid, lijkt het idee van Verbindende communicatie (VC) een verfrissende en broodnodige benadering te zijn. Verbindende communicatie biedt een krachtig instrument voor het verbeteren van persoonlijke relaties, het oplossen van conflicten en het bevorderen van samenwerking in zowel professionele als persoonlijke omgevingen. Maar wat is Verbindende communicatie precies en hoe kunnen we het toepassen in ons dagelijks leven?
Wat is verbindende communicatie?
Verbindende communicatie (VC) is een communicatieproces dat is ontwikkeld door de Amerikaanse psycholoog Marshall Rosenberg in de jaren 1960. Het doel van VC is om communicatie te bevorderen die gebaseerd is op respect, empathie en wederzijds begrip. In plaats van in termen van kritiek, schuld of aanval te denken, richt VC zich op de gevoelens en behoeften van beide partijen, wat leidt tot een constructievere en vreedzamere interactie.
Verbindende communicatie is geen passieve of zwakke manier van communiceren, maar eerder een krachtige benadering die ons in staat stelt onze behoeften effectief en respectvol te uiten, terwijl we ook de behoeften van anderen erkennen. Het biedt een alternatief voor de vaak destructieve manier waarop we in onze samenleving communiceren, waarbij we snel oordelen, beschuldigen of defensief worden.
Waarom verbindende communicatie werkt
Het doel van Verbindende communicatie is om verbinding te maken, in plaats van afstand te creëren. Dit komt doordat we ons focussen op onze gemeenschappelijke menselijke behoeften in plaats van op de oppervlakkige verschillen die vaak leiden tot conflicten.
Er zijn verschillende redenen waarom Verbindende communicatie effectief is in het bevorderen van betere relaties:
1. Vermijdt defensieve reacties
Wanneer we communiceren zonder beschuldigingen of oordelen, is de kans kleiner dat de ander zich aangevallen voelt. Dit vermindert defensieve reacties en opent de deur voor een meer open en constructieve dialoog.
2. Focust op gevoelens en behoeften
Het richt zich niet op wie er gelijk heeft, maar op wat er gevoeld wordt en welke behoefte er achter dat gevoel schuilgaat. Dit vergroot het begrip voor de ander en helpt ons oplossingen te vinden die voor beide partijen werken.
3. Creëert empathie
Door onze eigen gevoelens en behoeften te uiten en tegelijkertijd de gevoelens en behoeften van de ander te erkennen, wordt er empathie opgebouwd. Dit kan zowel in persoonlijke relaties als in professionele omgevingen krachtige resultaten opleveren.
4. Versterkt verantwoordelijkheid
VC moedigt ons aan om verantwoordelijkheid te nemen voor onze eigen gevoelens en behoeften, in plaats van de schuld bij anderen te leggen. Dit helpt om te voorkomen dat we in een slachtofferrol belanden of anderen verantwoordelijk houden voor ons welzijn.
Toepassingen van verbindende communicatie
Verbindende communicatie kan op verschillende gebieden van het leven worden toegepast. Hieronder bespreken we enkele van de meest voorkomende toepassingen.
1. Persoonlijke relaties
In persoonlijke relaties kan Verbindende communicatie helpen om misverstanden en conflicten op te lossen. Of het nu gaat om een partner, familielid of vriend, communicatie kan een bron van harmonie of stress zijn, afhankelijk van hoe we met elkaar omgaan. Verbindende communicatie moedigt ons aan om eerlijk en open te zijn over onze gevoelens, zonder de ander te beschuldigen of te bekritiseren. Dit vergroot het wederzijds begrip en helpt bij het vinden van oplossingen die voor beide partijen bevredigend zijn.
Bijvoorbeeld, stel je voor dat je partner zijn beloftes niet nakomt en je voelt je teleurgesteld. In plaats van boos te worden en de ander aan te vallen (“Je doet nooit wat je belooft!”), kun je zeggen: “Wanneer je je belofte niet nakomt, voel ik me teleurgesteld, omdat ik behoefte heb aan betrouwbaarheid. Zou je in de toekomst kunnen proberen je beloftes na te komen?” Dit maakt het voor je partner gemakkelijker om zich in jouw situatie te verplaatsen en samen tot een oplossing te komen.
2. Werkplek en professionele omgevingen
Op de werkplek kan Verbindende communicatie een enorm verschil maken in de manier waarop collega’s, leidinggevenden en teams met elkaar omgaan. Conflicten, misverstanden en stressvolle situaties kunnen worden geminimaliseerd. Vooral door op een empathische manier met elkaar te communiceren. VC moedigt een cultuur van respect en samenwerking aan, wat de productiviteit en het werkklimaat ten goede komt.
Stel je voor dat een collega herhaaldelijk jouw ideeën afwijst zonder naar je te luisteren. In plaats van je gefrustreerd terug te trekken of in conflict te gaan, kun je het volgende zeggen: “Wanneer je mijn ideeën zonder toelichting afwijst, voel ik me ontmoedigd omdat ik behoefte heb aan wederzijds respect en een open gesprek. Zou je wat tijd kunnen nemen om naar mijn ideeën te luisteren?” Dit zorgt ervoor dat de collega begrijpt wat je nodig hebt. Tevens biedt het de mogelijkheid om samen tot een oplossing te komen.
3. Conflictoplossing
Een van de krachtigste toepassingen van Verbindende communicatie is in conflictoplossing. In plaats van de nadruk te leggen op wie gelijk heeft, kunnen partijen zich richten op wat er speelt, welke behoeften niet vervuld worden, en hoe ze samen kunnen werken om een oplossing te vinden. Door empathie te tonen en verantwoordelijkheid te nemen voor de eigen gevoelens, kan VC conflicten omzetten in kansen voor groei en samenwerking.
4. Ouder-kindrelaties
Verbindende communicatie kan ook een belangrijke rol spelen in opvoeding. Het helpt ouders om in contact te komen met de emoties en behoeften van hun kinderen, terwijl het ook respectvolle grenzen stelt. In plaats van te schreeuwen of te straffen, zijn er meer mogelijkheden. De ouder kan bijvoorbeeld zeggen: “Ik zie dat je boos bent omdat je niet mag spelen, en ik begrijp dat je behoefte hebt aan plezier. Laten we kijken of we een compromis kunnen vinden.” Dit bevordert wederzijds respect. En het versterkt de relatie tussen ouder en kind.
De uitdagingen van verbindende communicatie
Verbindende communicatie biedt veel voordelen. En het is niet altijd gemakkelijk toe te passen. Het vereist oefening en toewijding om oude communicatiestijlen die vaak gericht zijn op verdediging of aanval los te laten. Daarnaast kan het moeilijk zijn om in het heetst van de strijd kalm en empathisch te blijven, vooral wanneer emoties hoog oplopen.
Toch is het belangrijk om te onthouden dat Verbindende communicatie een vaardigheid is die je kunt ontwikkelen. Zoals bij elke andere vaardigheid komt het met de tijd en oefening. Hoe meer je VC in je leven toepast, hoe gemakkelijker het wordt om op een vreedzame en respectvolle manier met anderen te communiceren.
Conclusie
Verbindende communicatie biedt een krachtige benadering om conflicten op te lossen, misverstanden te voorkomen en vreedzamere relaties te creëren. Het gaat om meer dan alleen om het verbeteren van onze communicatie. Ook om het bevorderen van empathie, wederzijds respect en samenwerking. Of het nu in persoonlijke relaties, op de werkplek of in conflictoplossing is,
Verbindende communicatie biedt jou het gereedschap. De tools om op een effectievere en vreedzamere manier met anderen om te gaan. Door de vier basiscomponenten – waarnemingen, gevoelens, behoeften en verzoeken – toe te passen, kunnen we een meer begripvolle en vreedzame wereld creëren.
Klaar om te oefenen met verbindende communicatie? Deze pagina helpt je op weg…
Macht Zo groot Schreeuwt om controle Verhult onzekerheid en wantrouwen. Kwetsbaarheid
De onmacht van macht
Macht is een complex begrip dat vaak verbonden wordt met controle, dominantie en leiderschap. Maar achter de façade van macht schuilt vaak iets anders: onmacht. Het onvermogen om vertrouwen te geven, kwetsbaarheid te tonen of gelijkwaardigheid te accepteren. In dit blog verken ik hoe je de onmacht achter macht kunt herkennen, zowel in werk- als privé situaties, en hoe je er effectief mee kunt omgaan.
Wat is macht eigenlijk?
Macht wordt vaak gezien als iets krachtigs: de controle hebben, richting geven en beslissingen nemen. Het kan aantrekkelijk zijn omdat het zekerheid en bescherming biedt aan wie zich eraan overgeeft. Toch is macht niet altijd wat het lijkt. Macht wordt vaak gebouwd op een fundament van wantrouwen, en dat maakt het kwetsbaar.
Mensen die macht uitstralen, voelen zich niet altijd sterk. Sterker nog, die macht kan voortkomen uit onzekerheid of een gebrek aan vertrouwen in anderen. Een voorbeeld: een leidinggevende die voortdurend alles controleert en geen taken delegeert. Dit lijkt op het eerste gezicht daadkrachtig, maar in werkelijkheid is het vaak een teken van wantrouwen naar de capaciteiten van het team.
Hoe herken je onmacht achter macht?
Er zijn verschillende signalen die wijzen op onmacht achter een façade van macht. Enkele voorbeelden:
Controlezucht: Iemand wil alles tot in de puntjes bepalen en laat geen ruimte voor eigen inbreng.
Gebrek aan kwetsbaarheid: De persoon toont nooit emotie of laat niets van zichzelf zien.
Overmatig corrigeren: Elk foutje wordt uitvergroot, terwijl successen van anderen nauwelijks erkend worden.
Weinig vertrouwen in anderen: Taken of verantwoordelijkheden worden niet gedeeld.
Herken je dit gedrag bij iemand in je omgeving of misschien zelfs bij jezelf? Dit kan wijzen op een diepe angst voor het verliezen van controle of het tonen van zwakte.
“Macht zonder vertrouwen is leeg; echte verbinding ontstaat wanneer je de moed hebt om gelijkwaardigheid te omarmen.”
Praktische voorbeelden: onmacht in werk- en privésituaties
WERK: DE MICROMANAGER
Je hebt een leidinggevende die elk detail van je werk wil controleren. Dit kan frustrerend zijn en voelt vaak als een gebrek aan vertrouwen in je capaciteiten. Toch komt dit gedrag meestal voort uit angst bij de leidinggevende. Misschien heeft hij of zij in het verleden tegenslagen ervaren, waardoor vertrouwen in anderen moeilijk is geworden.
Hoe ga je hiermee om?
Begrens jezelf: Blijf professioneel, maar stel ook grenzen. Laat weten dat continu toezicht je werk niet ten goede komt.
Communiceer open: Bespreek waar jij behoefte aan hebt, zoals meer autonomie.
Laat resultaten zien: Door keer op keer te laten zien dat je verantwoordelijkheden aankunt, kun je het vertrouwen langzaam opbouwen.
PRIVÉ: DE DOMINANTE PARTNER
Een partner kan m acht uitoefenen door altijd de beslissingen te nemen en geen ruimte te laten voor gelijkwaardigheid. Dit gedrag kan voortkomen uit onzekerheid of angst om controle te verliezen.
Hoe ga je hiermee om?
Bespreek je gevoelens: Laat weten hoe het gedrag op jou overkomt en wat jij nodig hebt in de relatie.
Houd het gelijkwaardig: Zorg dat jullie samen beslissingen nemen, zodat er balans ontstaat.
Blijf bij jezelf: Laat je niet meeslepen in een strijd om de macht, maar bewaak je eigen grenzen.
De kern van macht: wantrouwen versus vertrouwen
Macht is vaak gebaseerd op wantrouwen. Het wantrouwen om anderen toe te laten, te vertrouwen en je kwetsbaar op te stellen. Deze houding wordt vaak gevormd in de jeugd, wanneer bijvoorbeeld een veilig fundament ontbreekt.
Om dit patroon te doorbreken, is het belangrijk om de balans tussen wantrouwen en vertrouwen te vinden. Hier begint persoonlijke groei, zowel voor degene die macht uitoefent als voor degene die het ondergaat.
Een krachtige stap is het erkennen van kwetsbaarheid als een kracht. Kwetsbaarheid laat zien dat je menselijk bent en openstaat voor verbinding. In plaats van macht te gebruiken als schild, kun je vertrouwen inzetten als brug naar gelijkwaardigheid.
“Echte kracht schuilt niet in controle, maar in het tonen van kwetsbaarheid en het bouwen aan wederzijds vertrouwen.”
Hoe kun je effectief omgaan met macht en onmacht?
Wees je bewust van de dynamiek. Herken de signalen van onmacht achter macht, zowel bij jezelf als bij anderen. Stel jezelf vragen zoals: “Waarom voel ik de behoefte om alles te controleren?” of “Waarom laat deze persoon geen ruimte voor mijn inbreng?”
Stel grenzen. In situaties waarin macht je vrijheid of welzijn beperkt, is het cruciaal om grenzen te stellen. Bijvoorbeeld: “Ik waardeer je feedback, maar ik heb ook ruimte nodig om mijn eigen werkwijze te vinden.”(Klik voor 10-stappenplan)
Werk aan vertrouwen. Vertrouwen is de sleutel om de dynamiek van macht en onmacht te doorbreken. Dit kan klein beginnen, zoals het geven van complimenten, het delegeren van een taak of het delen van je eigen gevoelens.
Zie kwetsbaarheid als kracht. Het tonen van kwetsbaarheid kan moeilijk zijn, vooral in een machtsdynamiek. Toch creëert het een opening voor echte verbinding. Durf te zeggen: “Ik weet het even niet” of “Ik heb hulp nodig.”
Het tonen van kwetsbaarheid kan moeilijk zijn, vooral in een machtsdynamiek. Toch creëert het een opening voor echte verbinding. Durf te zeggen: “Ik weet het even niet” of “Ik heb hulp nodig.”
Slotgedachte
De onmacht van macht ligt in het onvermogen om te vertrouwen en gelijkwaardigheid te omarmen. Maar door deze dynamiek te herkennen en ermee om te gaan, kun je zowel in werk- als privésituaties bouwen aan sterke, evenwichtige relaties.
Want uiteindelijk geldt: de echte kracht zit niet in het hebben van macht, maar in het vermogen om vertrouwen en verbinding centraal te stellen.
Liefde Goed bedoeld Grenzen soms overschreden Leer balans in relaties Samen.
Goed bedoeld of eigenbelang? Liefde en overlevingspatronen uiteengezet
Je probeert je gedachten te ordenen voordat je een besluit neemt. Het liefst overzie je alle mogelijke consequenties. Dat geeft je rust en houvast. Voor jou is het belangrijk om zeker te weten dat je de juiste beslissing maakt.
Toch zijn er momenten waarop je intuïtief aanvoelt wat de ander nodig heeft en direct handelt. Dit gebeurt vaak zonder eerst de gevolgen te overwegen. Het lijkt logisch: jij pakt op wat de ander laat liggen. Maar wat gebeurt er als jouw goedbedoelde actie niet aansluit bij de behoefte van de ander?
Twee tegenovergestelde benaderingen
Sommige mensen overwegen hun keuzes zorgvuldig en wachten af. Anderen handelen direct. Deze verschillen kunnen aanvoelen als tegenovergestelde polen. Toch ontstaat er balans als beide benaderingen elkaar aanvullen. Maar wat als jouw liefdevolle actie juist irritatie of teleurstelling oproept?
Het kan zijn dat jouw handeling, ondanks de beste intenties, niet goed wordt ontvangen. Dit wringt vaak en roept de vraag op: “Doe ik dit uit liefde voor de ander, of bescherm ik mezelf uit eigenliefde?”
Wanneer liefde botsingen oplevert
Liefde kan veel rechtvaardigen. Maar als jouw goedbedoelde actie irritatie of teleurstelling veroorzaakt, kan dat wijzen op een dieperliggende oorzaak. Misschien gaat het niet alleen om liefde voor de ander, maar ook om een oud patroon of overlevingsmechanisme dat bij jezelf naar boven komt.
Deze situaties kunnen dan herkenbaar voor je zijn:
Je raakt geïrriteerd omdat iemand over jouw grenzen gaat.
Je voelt je teleurgesteld omdat jouw inzet niet wordt gewaardeerd.
Liefde als leermoment
Elk conflict of ongemak is een kans om iets over jezelf te leren. Als je die gedachte kunt omarmen sta je open om persoonlijk te groeien. In het leermoment kun je jezelf de volgende vragen stellen:
Welke patronen worden er in mijn gedrag zichtbaar
Wat zegt de reactie van de ander over mijn behoeften en grenzen?
Relaties zijn spiegels. Ze tonen ons overlevingspatronen en bieden ruimte voor groei. We zijn elkaars leermeesters, ook al voelt dat soms verwarrend.
Hoe kun je hiermee omgaan?
1. Reflecteer op je intenties:
Vraag jezelf af of je handelt vanuit liefde of vanuit een behoefte aan controle of erkenning.
2. Communiceer open:
Bespreek jouw intenties en luister naar de behoeften van de ander.
3. Leer je grenzen kennen:
Weet dat onvoorwaardelijke liefde begint met liefde voor jezelf.
Conclusie: Liefde als balans
Goed bedoelde acties kunnen uit liefde voortkomen, maar ook voortkomen uit een behoefte om jezelf te beschermen. Door bewust te worden van je eigen patronen, kun je meer balans brengen in je relaties en dichter bij onvoorwaardelijke liefde komen.
Herken je jezelf hierin? Deel jouw verhaal in de reacties!
Wil je samen met je partner patronen ont-wikkelen? Dan is deze route iets voor jullie.
Een ontmoeting
op zielsniveau
is niet vrijblijvend.
Je kunt geraakt worden
In contact zijn is het ervaren van een verbinding met een ander. In contact ben je ‘hier en nu’. Met aandacht voor elkaar. Als je erop let zie je hoe jij je spiegelt naar de ander. Dezelfde houding, dezelfde gebaren. In dat contact is er ontspanning, wederzijds respect, vertrouwen. Is er ruimte om je eigen unieke plek in te nemen en de ander haar eigen plek te gunnen. In het contact kun je aanraken en aangeraakt worden. Een voorwaarde voor hechting. Contact is voor ons als mens een levensvoorwaarde. Een natuurlijk uitreiken en toe naderen.
Op het schoolplein wordt er heftig rondgerend, vooral de jongens rennen in vliegende vaart achter elkaar aan en proberen voortdurend, door het maken van schijnbewegingen en het maken van scherpe bochten tijdens het rennen, contact te voorkomen. Want als je wordt aangeraakt, dan ben je AF.
Tijdens de intervisie bijeenkomst worden er verhalen verteld. Een verhaal in het bijzonder raakt haar. Het roept een gevoel van medeleven op. Onder dit opkomende gevoel van medeleven en verdriet ligt de herkenning van haar eigen verhaal. Ze slikt en verdwijnt in haar eigen wereld.
Aanraken en je aangeraakt weten
De keerzijde van contact maken is isoleren. Je vermijdt het contact. Het is gedrag wat je hebt ontwikkeld in reactie op je angst om gekwetst te worden. In het isoleren bescherm je een pijnlijk deel van jou. Contact gaat over (aan)raken en (aan)geraakt worden. Dat is groter dan alleen een lichamelijke aanraking. Misschien ben jij je er helemaal niet van bewust dat jij je terugtrekt en daarmee het contact verbreekt. Het is het onderzoeken waard of jij je terugtrekt omdat je gekwetst wordt of dat je telkens verwacht gekwetst te worden.
Wisselwerking in het contact
Om deel uit te kunnen maken van het veld van mensen waartoe je behoort is contact een eerste vereiste. Het is een uitreikende beweging die vanuit het lichaam wordt ingezet. Je zoekt contact en je laat het contact van de ander toe. Dan ontstaat er een wisselwerking waaruit je kunt groeien en jezelf ontwikkelen. Je weet je opgenomen en gedragen in de groep waartoe je behoort door de uitreiking die jij doet. Als het wederzijdse contact is gemaakt en de energie in het contact stroomt wordt je bevestigd in wie je bent. Het overlevingsgedrag kan zich ontspannen.
Het project wat zij onder handen heeft vervuld haar met trots. Weliswaar met vallen en opstaan lukt het haar om iets nieuws te creëren. Ze kan niet wachten tot het eindresultaat daar is en ze alleen kan gaan genieten van wat is bereikt. Ze vindt het lastig om haar project met anderen te delen. Ze gaat haar eigen weg. Waardoor haar in ieder geval de kritische op- en aanmerkingen bespaard. Die heeft ze in haar verleden al genoeg gehad.
Hij vertelt wat hij van de groepsbijeenkomst vindt. Zijn ontevredenheid over hoe het gaat roept bij de ander weerstand op. De leden van de groep voelen zich aangevallen en verweren zich. Hij beseft dat hij weer in zijn oude valkuil is gestapt en een gevoel van machteloosheid en verdriet overvalt hem. Kon hij maar weggaan.
Het uitdovende vonkje
Het is best spannend om contact te maken. Je reikt uit naar de ander in de hoop dat je uitreiking wordt aangenomen. Is dat het geval dán voel je je bevestigd. Maar wordt je uitreiking niet aangenomen of beantwoord op een voor jou onplezierige manier dan kun jij je gekwetst voelen. Iedereen ontwikkelt wel manieren om zich te wapenen tegen (teveel) gekwetst worden in het contact maken. Het vonkje van het contact maken dooft hoe dan ook uit als de uitreiking niet wordt beantwoord. En iedereen heeft in de basis het contact met de ander nodig om te ervaren dat je bestaat.
De impact voor het kind
Contact maken, uitreiken en daarin beantwoord worden. Is dat gelukt, dan is hechting de volgende stap. Je kunt je voorstellen hoe groot de impact is op het kind als zijn uitreiking naar de groep waartoe hij behoort niet wordt aangenomen. Een levensvoorwaarde wordt niet vervuld. Als er geen contact gemaakt kan worden blijft de hechting buiten bereik. Langdurig verstoken zijn van contact is de bodem onder eenzaamheid, wanhoop en angst. Op existentieel niveau. Met mogelijke gevolgen voor het contact (kunnen) maken op latere leeftijd.
Fysieke aanraking als fundament
Ons eerste contact als pas geboren mens is de fysieke aanraking. Nu is het heel gewoon dat de moeder huid-op-huid contact maakt na de geboorte. En dat ook bij couveuse baby’s, zo goed als het kan, huid contact wordt gemaakt. Dat is echter niet altijd zo geweest. Naast het lijfelijk contact kun je ook nú behoefte hebben om door waardering en erkenning (aan)geraakt worden. Dezelfde behoefte blijft. Het is niet voor niets een existentiële behoefte. Contact is onderdeel van de cyclus van het leven: Contact | Hechting | Intimiteit | Sexualiteit | Scheiden | Rouwen | Zingeving.
Blijf je in contact?
Het is een vraag die mij persoonlijk raakt. Het is ook een vraag die dikwijls aan mij is gesteld. Niet zonder reden. Hoewel ik heb geleerd dat fysieke aanraking een fijne manier van contact maken is, heb ik dat na de Corona weer helemaal opnieuw moeten leren. En geconstateerd dat er ook iets is veranderd. Er zijn zoveel verschillende manieren om uit contact te gaan. En ja, ik ken er wel een paar. Wat mij helpt is dat ik het beter kan herkennen. Wanneer kan ik blijven en wanneer heb ik de neiging om te vertrekken.
Misschien herken je iets van onderstaande manieren. Bij jezelf of een ander.
Terugtrekken
Het helemaal eens zijn met de ander
Buigen
Pantseren
Stekels opzetten
Vluchten
Lawaai maken
Te belangstellend zijn
Recht doen aan levensbelang
Als je open, kwetsbaar, nabij en aanraakbaar kunt zijn zijn, dan nodig je iemand anders ook uit om dat te zijn. Het verdiept het contact. Als alles wat er van je zelf is, er ook werkelijk mag zijn kun je elkaar ontmoeten op zielsniveau. En dat is geen vrijblijvende ontmoeting. Wel een heel wezenlijke. En dat doet recht aan het levensbelang van het contact met alle relaties uit jouw veld.
Ontmoeten
is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen
Dit is een blog over woorden. Over iets wat vastzit. Of juist overstroomt. Een blog over willen vertellen. En niet (meer) worden gehoord. Want er is geen tijd, en wel een wachtrij. Er is geen onwil, het is alleen te groot om aan te horen. En dan valt het stil. Woorden blijven onuitgesproken. Omdat ze niet aangenomen kunnen worden.
Zelfredzaamheid als heilige graal
Verdriet, boosheid, eenzaamheid, radeloosheid, machteloosheid, angst, twijfel. Zeven woorden. Jij kent er vast nog wel een paar. Ik (her)ken ze ook. Niet doorlopend, niet altijd en sommige woorden heel zelden. Maar ik ken ze wel. In de dualiteit van ons bestaan is er voor elke gevoel en emotie ook een andere zijde van die medaille. En wij zijn als mensen groepsdieren. Al heeft het neo-liberale denken geprobeerd dat te ontkrachten en het individualisme en zelfredzaamheid als de heilige graal in de wereld heeft gezet. En met succes! Als een handschoen die precies leek te passen.
Groepsdieren hebben de groep nodig
Tijdens de wandelingen met de hond kom ik dagelijks langs een weiland. Keurig omheind. Een plek voor ezels en paarden. Die net zulke groepsdieren zijn als wij. Dieren die verpieteren als ze voortdurend op zichzelf zijn aangewezen. En reken maar dat de ezel zijn ongenoegen luidkeels kenbaar maakte toen hij alleen in het weiland moest staan. Het paard, soms ook alleen, maakte geen lawaai. Hij was stil en je zag hem gewoon langzaamaan verpieteren. Totdat er een metgezel in de wei werd bijgeplaatst. De gedragsverandering was onmiskenbaar. En niet te missen.
De ontmoeting als overleving
We laten als mens een vergelijkbaar gedrag zien. Heb je het gevoel hebt dat je geen onderdeel van de of een groep (meer) bent, dán gebeurt er iets. Ook als je denkt dat het bij jou wel meevalt. Omdat je altijd wel door mensen wordt omringd. Mensen hebben de ontmoeting met de ander nodig om te (over)leven. Om te kunnen delen, te groeien en zich te ontplooien. Helaas lijkt een steeds grotere wereld de persoonlijke wereld te doen krimpen. Waardoor steeds meer mensen in de massa op zichzelf zijn aangewezen. En wat niet gezegd kan worden vervolgens inslikken.
Al het verlies kent een periode van rouw
Vooruitkijken! Doorgaan! Niet achterom kijken, wat is geweest is immers geweest. De toekomst ligt voor je! En wat is er daardoor toch weinig tijd om elkaars woorden aan te horen. Of om gehoord te worden. De behoefte is ontzettend groot. Maar wie durft die behoefte nog uit te spreken? Iets verliezen betekent rouwen. Hoe groter het gevoelde verlies hoe meer rouw er genomen moet worden. Rouw beperkt zich niet tot het verliezen van een medemens. Al het verlies wat je ervaart kent een periode van rouw. Het is nodig is om je verlies te verwerken. En deze verwerking kent géén tijdsformaat.
Onmacht als bron van gestapelde afwijzing
Gedeelde smart is halve smart. In oude gezegdes en spreuken zit veel wijsheid opgesloten. Je smart delen is niet vragen om oplossingen. Je smart delen is nabijheid voelen, een luisterend oor krijgen. Is je gehoord weten en erkenning voelen voor je smart. Delen is uitreiken naar de ander. Volgens mij willen we dat allemaal. Op zijn minst diep van binnen. Maar we zijn bang geworden. Bang om afgewezen te worden. Bang om in het verdriet van de ander gezogen te worden. En een professioneel oor betekent: Wachten op je beurt. Opnieuw onbedoeld afgewezen?
Zullen we opnieuw beginnen?
Nabijheid ervaren gaat in de contactcirkel over intimiteit. Kunnen en durven delen. Niet noodzakelijkerwijs met woorden. Als je elkaar op een laag kunt ontmoeten waar de nabijheid meer zegt dan woorden is dat heling voor de ziel. Het is de ultieme vorm van gehoord en aangenomen worden met alles wat er is. Doordat we in de huidige tijd zo onthecht (kunnen) zijn, verstild het hart en bemoeilijkt dat de ontmoeting. Luisteren zonder oordeel, we kunnen het allemaal (opnieuw leren). Luisteren zodat er gehoord kan worden. Waardoor jouw woorden (emoties) zich niet vast hoeven te zetten in het lichaam, met alle gevolgen van dien.
Op het moment van schrijven is het Pasen, het voorjaar ontluikt.
