Er knaagt iets. Een terugkerend patroon. Een gevoel dat je steeds weer op hetzelfde punt uitkomt, hoe hard je ook je best doet om het anders te doen. Je verlangt naar rust, naar helderheid, naar een gevoel van thuiskomen in jezelf. En ergens weet je: ik heb iets uit te zoeken.
Als je overweegt om een familieopstelling in Drenthe te doen, dan is dat vaak geen toevallige ingeving. Het is meestal een innerlijke beweging. Een zacht – of soms heel duidelijk – weten dat het tijd is om stil te staan bij wat er onder de oppervlakte speelt.
Ik wil je in dit blog meenemen in wat een familieopstelling bij Joan is, hoe het werkt en wat het voor jou kan betekenen. Want ja, het kan spannend zijn. Maar het mag ook licht worden.
Alles is energie en met elkaar verbonden
Alles is in essentie energie. Jij bent energie. Ik ben energie. Onze familiesystemen zijn energie. En energie resoneert – het trilt mee met wat aanwezig is. Dat is geen zweverig idee, maar een ervaring die je tijdens een familieopstelling vaak heel concreet kunt waarnemen.
Resoneren betekent: meetrillen met wat er al is. Alles in het leven is voortdurend in beweging. Er is een natuurlijke ordening die steeds weer zoekt naar balans. Een dynamisch evenwicht.
Maar soms stagneert die beweging.
Dat gebeurt wanneer bepaalde patronen zich blijven herhalen. Wanneer trauma’s, geheimen, buitensluitingen of onverwerkte gebeurtenissen in een familiesysteem hun plek niet hebben gekregen. De energie kan dan niet vrij stromen. En jij – vaak zonder dat je het bewust weet – draagt daar iets van mee.
In een familieopstelling wordt zichtbaar waar die beweging is vastgelopen. Niet om met een beschuldigende vinger te wijzen. Maar om opnieuw te ordenen. Zodat de energie weer kan stromen. Zodat jij lichter verder kunt.
Familieopstellingen-in-Drenthe – terug naar de bron
Verbinden met je bron en de ordening van het leven
De grondlegger van familieopstellingen, Bert Hellinger, onderzocht jarenlang wat maakt dat systemen – families – in balans zijn of juist uit balans raken. Hij ontdekte drie basisprincipes die telkens weer terugkomen:
Binding – Iedereen die bij het systeem hoort, heeft recht op een plek.
Ordening – Ieder heeft zijn eigen unieke plek binnen het systeem.
Balans tussen geven en nemen – Dit houdt de energie in beweging.
Wanneer één van deze principes verstoord is, kan dat generaties lang doorwerken. Misschien voel jij je bijvoorbeeld overmatig verantwoordelijk. Of draag je verdriet dat niet helemaal van jou lijkt. Misschien voel je je nergens echt thuis.
Een familieopstelling helpt je om je opnieuw te verbinden met je bron. Met je ouders. En/of je voorouders. Met dat wat jou voorafging. Niet om terug te gaan in het verleden, maar om steviger in het hier en nu te staan.
Wanneer jij jouw plek inneemt – niet groter, niet kleiner, maar precies passend – ontstaat er rust.
Een impuls voor beweging
Een opstelling is een moment van heroriëntatie. Van verzoening.
Het is geen snelle oplossing of truc. Het is een innerlijke beweging. Soms voelt die beweging direct bevrijdend. Alsof je weer kunt ademen. Alsof er ruimte komt waar eerst spanning zat.
Soms heeft het proces tijd nodig. Dat is helemaal oké.
Een opstelling zet iets in gang. Zonder vooraf bepaald tijdspad. Wat zichtbaar wordt in de ruimte, werkt door in jouw systeem. Je krijgt inzicht. Een andere blik. Een nieuwe manier van je verhouden tot wat er is.
Veel mensen omschrijven dat als “magisch”. En tegelijkertijd is het heel aards. Heel menselijk. Het is de ziel die een stap naar voren zet.
Familieopstelling in Smilde, Drenthe. Weet je welkom!
Familieopstellingen in Drenthe – wat kun je verwachten?
Ik begeleid op aanvraag familieopstellingen met representanten in Smilde, Drenthe. De rust van de omgeving helpt. De ruimte. De zachtheid van het landschap. Het nodigt uit om ook van binnen wat meer ruimte te ervaren.
We beginnen altijd met jouw vraag. Die formuleren we zo helder mogelijk. Je hoeft die vraag niet vooraf met de groep te delen als je dat niet wilt. Alles gebeurt in jouw tempo.
Vervolgens worden representanten uit de groep gevraagd om personen of elementen uit jouw systeem te representeren. Dat kunnen ouders zijn, een broer of zus, een partner, maar ook bijvoorbeeld “angst”, “ziekte” of “werk”.
Zij stemmen zich af op het systemisch veld. En wat dan zichtbaar wordt, is vaak indrukwekkend. Alsof er een levend schilderij ontstaat. Een ruimtelijke driedimensionale weergave van jouw innerlijke beeld.
Als begeleider bevraag ik de representanten over hun waarnemingen en gevoelens. Wat ervaren ze? Waar kijken ze naar? Wat verandert er als iemand een andere plek inneemt?
Op een bepaald moment nodig ik jou uit om zelf in de opstelling te stappen. Om de ordening te ervaren. Niet als toeschouwer, maar van binnenuit.
Dat moment is vaak diep. En tegelijkertijd heel eenvoudig.
Het mag spannend zijn
Ik weet hoe spannend het kan voelen om jouw vraag in te brengen. Het is persoonlijk. Kwetsbaar misschien. Je laat iets van jezelf zien wat je niet zomaar overal deelt.
Ook als representant kan het spannend zijn. Want je wordt geraakt. Soms in delen van jezelf waarvan je niet wist dat ze aandacht vroegen.
Op verzoek kan er een blinde opstelling worden gedaan. Dat betekent dat jouw vraag niet gedeeld wordt met de representanten. Voor de werking maakt dat geen verschil. Het veld weet wat zichtbaar mag worden.
Mijn manier van werken is eenvoudig: ik laat ontstaan wat er al is. Ik werk met wat zich aandient. Zonder te forceren. Zonder te duwen. Vertrouwend op de wijsheid van het systeem.
Elke opstelling geeft zicht op meer helderheid. Soms subtiel. Soms heel duidelijk.
Energie laten stromen vraagt geen kracht
Misschien ben je gewend om hard te werken. Om tegen de stroom in te roeien. Om verantwoordelijkheid te dragen voor iedereen om je heen.
Maar tegen de stroom in roeien kost enorm veel energie.
Je mee laten voeren met de stroom vraagt geen kracht. Alleen bereidheid om los te laten wat niet van jou is.
Wanneer je verstrikt bent geraakt in je systeem van herkomst – bijvoorbeeld door loyaliteit, door trauma, door een onbewuste identificatie met iemand uit de familie – dan raak je uit jouw natuurlijke flow.
Door opnieuw te ordenen, kom je steviger te staan. Je leert je opnieuw te verhouden tot wat zich aandient. Vanuit jouw eigen unieke plek.
En vanuit die plek wordt het leven eenvoudiger. Niet omdat er geen uitdagingen meer zijn. Maar omdat je niet langer iets draagt wat niet bij jou hoort.
Met welke vragen kun je terecht?
Vrijwel alle levensvragen kunnen worden opgesteld. Het belangrijkste is dat jouw vraag over jou gaat.
Misschien herken je één van deze vragen:
Ik voel me altijd zo verantwoordelijk. Hoe kan ik hier anders mee omgaan?
Hoe vind ik meer rust in mezelf?
Waarom loop ik steeds tegen dezelfde problemen aan?
De ruzies met mijn partner volgen telkens hetzelfde patroon. Hoe doorbreek ik dat?
Ik laat anderen over mijn grenzen gaan.
Het lukt me niet om een partner te vinden.
Hoe maak ik keuzes die echt bij mij passen?
Ik wil veranderen, maar het lukt me niet.
Welke rol speelt mijn ziekte in mijn leven?
Hoe zorg ik dat mijn kinderen mijn lasten niet overnemen?
Waar is mijn plek? Ik voel me nergens echt thuis.
Ik regel altijd alles. Hoe kan ik dat loslaten?
Ook psychische klachten zoals depressie, overspannenheid of terugkerende angst kunnen systemisch onderzocht worden. Niet om medische behandeling te vervangen, maar om te kijken welke onderliggende dynamieken mogelijk meespelen.
Alles mag er zijn. Niets is te groot of te klein.
Zicht op helderheid – zonder oordeel
Wat mij raakt in het werk van Bert Hellinger is zijn visie op waarnemen zonder oordeel. Hij zei dat wanneer je het geheel kunt zien, je ook kunt zien wat zich aan de harmonie onttrekt. En dat echte inzichten niet voortkomen uit alleen het verstand, maar uit lichaam, geest en ziel samen.
Dat is precies wat een familieopstelling doet.
Je ziet het geheel, voelt het, ervaart het. En vanuit dat diepe waarnemen ontstaat een andere beweging. Geen veroordeling. Geen dogma’s. Maar een constructieve, liefdevolle ordening.
Tot slot – jouw beweging
Misschien lees je dit en voel je een zachte ja. Of misschien juist weerstand. Beide zijn welkom.
Een familieopstelling in Drenthe is geen verplichting. Het is een uitnodiging. Een mogelijkheid om iets uit te zoeken wat al langer aandacht vraagt.
Je hoeft het niet alleen te doen. Je hoeft niet alles te begrijpen met je hoofd. Soms is het genoeg om aanwezig te zijn. Om te kijken. Te voelen. Te ademen.
En stap voor stap jouw plek in te nemen.
Vanuit die plek ontstaat rust. Helderheid. Beweging.
En misschien wel dat diepe gevoel waar je naar verlangt:
Ik hoor erbij. Ik mag er zijn. Precies zoals ik ben.
Plan nu je eigen opstelling of doe mee als representant:
Orde gaat over meer dan structuur of overzicht. Het raakt aan je plek innemen, verantwoordelijkheid dragen en erkennen wat is.
In deze blog kijk ik vanuit systemisch perspectief naar orde en ordening in families, organisaties en onze collectieve geschiedenis — en wat er gebeurt als die ordening wordt verstoord.
👉 Ben jij nieuwsgierig naar systemisch werk en wil je bijdragen aan bijzondere (familie)opstellingen? ✨ Wil je ervaren hoeveel impact jouw rol als representant op jouw eigen leven en thema’s heeft? 🙏 Wil je ook méér kennis en ervaring opdoen met systemisch werk?
Meld je dan aan voor de representanten-pool en krijg een aanzienlijke korting op de normale prijs van representant.
Machte en Controle. Twee woorden, in één adem genoemd. Met een verschillende betekenis en toch zo met elkaar verbonden. Macht hebben gaat over de invloed die je op anderen uitoefent.
Controle draait vooral op grip houden op jezelf en je omgeving. Hoe zijn ze dan verbonden?
Geen macht meer hebben. Misschien zelfs machteloos zijn. Gevangen zitten in onmacht. En er is geen ontsnappen mogelijk! Veel dramatischer gaat het niet worden.
Maar wat als je de hoofdrolspeler bent in dit drama? Dan komt deze zin “Veel dramatischer gaat het niet worden” waarschijnlijk extra hard binnen.
Misschien denk je wel: Macht? Daar heb ik niets mee!. Oké, laat ik het woord ‘macht’ vervangen door ‘controle’. Voelt dat anders? Of heeft controle voor jou dezelfde negatieve lading? Begrijpelijk.
Controle is namelijk een subtiele vorm van macht—maar dan over jezelf en je directe omgeving.
Je grip verliezen heeft consequenties
Controle betekent ‘de macht houden’ over wat er gebeurt. Heb jij de controle over jezelf, dan heb je macht over je reacties, je emoties en je keuzes.
Maar wat als die controle je ontglipt? Wat als je grip verliest?
Controle verliezen is iets persoonlijks verliezen. Hoe groter je behoefte aan controle, hoe groter de impact als je die kwijtraakt.
Het raakt de kern van wie je denkt te zijn. Je voelt je stuurloos, kwetsbaar, alsof je (een deel van) jezelf verliest.
Om de voor jou noodzakelijk controle te behouden heb je een prijs te ‘betalen’. Het kost je energie, spanning en soms zelfs relaties. Overmatige controle zorgt ervoor dat jij jezelf gevangen houdt in een zelfopgelegde kooi.
Een kooi waarin verandering en groei nauwelijks of geen ruimte krijgt.
“Controle is een illusie; echte vrijheid ontstaat wanneer je leert loslaten.”
De psychologische oorsprong van controlezucht
Waar komt de drang naar controle vandaan? Een (overmatige) behoefte aan controle ontstaat vaak uit diepgewortelde angsten: angst voor het onbekende, angst om gekwetst te worden, of angst om niet goed genoeg te zijn. Controle geeft je dan een illusie van veiligheid en zekerheid.
Als kind leren we overleven in een wereld waarin we afhankelijk zijn van anderen. Wanneer we op jonge leeftijd onzekerheid of afwijzing ervaren, ontwikkelen we strategieën om pijn te vermijden.
Controle is zo’n strategie. Het helpt je jezelf staande te houden in een onvoorspelbare wereld.
Als kind leer je te overleven in een onvoorspelbare wereld. Wanneer je op jonge leeftijd onzekerheid of afwijzing ervaart, ontwikkel je strategieën om die bijbehorende pijn te vermijden. Controle is zo’n strategie.
De paradox van controle
Voor sommigen, niet voor iedereen, groeit deze strategie uit tot een overlevingsmechanisme. Loslaten voelt dan als overgave, als falen.
Paradoxaal genoeg leidt deze behoefte aan controle juist tot stress, angst en isolatie.
Door invloed uit te oefenen op anderen lijkt het instrument macht een logische stap om je eigen gevoel van controle te verstevigen.
De dramadriehoek:
Hoe controle en macht je gevangen houdt
De ‘dramadriehoek’ (Stephen Karpman, 1971) toont hoe mensen onbewust vast kunnen zitten in destructieve gedragspatronen. Controle speelt in elke rol een sleutelrol. Pas als je herkent welke rol jij vaak inneemt, kun je er bewust uitstappen en écht loslaten.
De drama-driehoek bestaat uit drie rollen:
1. De Redder – Probeert controle uit te oefenen door anderen te helpen, zelfs als dat niet nodig is.
Controle uitoefenen door hulp te bieden.
2. Het Slachtoffer – Voelt zich machteloos en verwacht dat anderen het oplossen.
Controle behouden door afhankelijkheid te creëren.
3. De Dader – Behoudt de macht door anderen te bekritiseren of te manipuleren.
Controle uitoefenen door dominantie.
Controle speelt in elke rol een sleutelrol. De redder wil alles beheersen om anderen te helpen. Het slachtoffer klampt zich vast aan controle door zichzelf afhankelijk op te stellen.
De dader gebruikt macht om controle over anderen te behouden. Hierin herken je de macht vanuit de eerste alinea.
Deze dynamiek is een eindeloze cirkel. Pas als je herkent welke rol jij vaak inneemt, kun je er bewust uitstappen en écht loslaten.
Loslaten: waarom is het zo moeilijk?
“Laat het toch los!”
Het klinkt eenvoudig, maar waarom loslaten zo moeilijk is? Omdat we loslaten vaak associëren met zwakte of opgeven. In werkelijkheid vraagt loslaten om enorme innerlijke kracht.
Loslaten betekent:
Het onbekende durven omarmen.
Accepteren dat je niet alles kunt beheersen.
Vertrouwen hebben in jezelf en in het leven.
⚡️De paradox van controle: Hoe meer je probeert alles te beheersen, hoe minder grip je hebt. Echt loslaten geeft je juist meer vrijheid en rust.
“De dramadriehoek onthult hoe onze rollen in relaties de balans tussen macht en controle beïnvloeden.”
De keerzijde van controle: Wat kost het je?
Te veel controle heeft een prijs:
Stress en spanning – Altijd alert zijn op mogelijke fouten put je uit.
Angst voor verandering – Controle houdt je vast in patronen die niet meer werken.
Relatieproblemen – Anderen kunnen zich gemanipuleerd of beperkt voelen.
Verlies van spontaniteit – Door alles te plannen, mis je het onverwachte mooie van het leven.
Het grootste verlies?
Maar het grootste verlies? Je verliest jezelf. Controle houdt je gevangen in een oude versie van jezelf, terwijl groei vraagt om flexibiliteit en vertrouwen.
Hoe leer je loslaten?
5 praktische stappen
Loslaten is een proces. Hier zijn vijf stappen om je op weg te helpen:
1. Word je bewust van je controlepatronen
Herken in welke situaties je de neiging hebt om de controle te grijpen.
Wat triggert deze reactie?
2. Onderzoek je angsten
Vraag jezelf af: Wat is het ergste dat kan gebeuren als ik loslaat?.
Vaak blijkt je je angst minder realistisch dan je denkt.
3. Begin met kleine stapjes
Oefen met loslaten in kleine, alledaagse situaties.
Laat bijvoorbeeld iemand anders de route bepalen tijdens een wandeling.
4. Leer omgaan met onzekerheid
Het leven is onvoorspelbaar.
Door onzekerheid te accepteren, vergroot je je veerkracht.
5. Accepteer dat je niet alles kunt beheersen
Sommige dingen liggen buiten jouw macht.
Hoe eerder je dit accepteert, hoe meer rust je zult ervaren.
De ultieme overgave: wanneer controle niet meer helpt
Er zijn momenten waarop je wel gedwongen wordt om los te laten. Bij ziekte, verlies of andere ingrijpende gebeurtenissen. Deze momenten laten je vaak pas echt zien hoe weinig controle je eigenlijk hebt.
Paradoxaal genoeg kunnen deze ervaringen jou ook laten zien hoe sterk je werkelijk bent.
Loslaten is geen zwakte.
Het is een teken van innerlijke kracht en vertrouwen.
Conclusie: De vrijheid van loslaten
Ik wens je de rust die komt met het vermogen om los te laten. De vrijheid die ontstaat wanneer je niet langer krampachtig vasthoudt aan controle.
De kracht die je ontdekt in jezelf wanneer je accepteert dat niet alles beheersbaar is.
Wil je samen verkennen hoe je meer ruimte kunt creëren voor vertrouwen en vrijheid in je leven?
Moet je iemand beschermen tegen een burn-out of is de ervaring noodzakelijk voor verandering? Dit artikel onderzoekt de patronen achter burn-out, de diepgewortelde overlevingsstrategieën en de rol van bewustwording. Misschien ligt de sleutel niet in ingrijpen of loslaten, maar in het stellen van de juiste vragen.
Het lot confronteert je met oncontroleerbaarheid en verlies, wat acceptatie moeilijk maakt. Drie mechanismen—controle, betekenis zoeken en pijn vermijden—houden verzet in stand. Het kantelpunt naar berusting ontstaat door realiteitsbesef en focusverschuiving. Ook het lot van een ander dragen is een valkuil. Grenzen stellen helpt om je energie te bewaken.
Fibromyalgie voelt voor jou wellicht als een gevangenis. Je wil in beweging komen, maar je lichaam protesteert. Je zoekt verlichting, maar niets lijkt echt te helpen. Reguliere geneeskunde biedt vaak symptoombestrijding, wat zeker waardevol is, maar wat als er meer speelt? Wat als je lichaam niet alleen pijn heeft, maar je ook iets probeert te vertellen?
Ik wil je in dit blog meenemen in een andere kijk op fibromyalgie. Een systemische en holistische benadering, waarin ik niet alleen kijk naar de fysieke kant, maar ook naar de diepere emotionele lagen. Dit betekent niet dat de pijn ‘tussen je oren zit’. Het betekent dat er misschien iets in jou vastzit dat gezien wil worden.
Inhoudsopgave
1. Wat is fibromyalgie?
2. Wat probeert je lichaam je te vertellen?
3. De rol van vastgezette emoties
4. Van verkramping naar overgave
5. 5 stappen naar verlichting
6. De kracht van verzachting
7. Wat kun je nu doen?
8. Mijn persoonlijke motivatie om hierover te schrijven
“Je lichaam houdt spanning vast als bescherming. Maar waarvoor? De sleutel tot verlichting ligt in luisteren, niet in doorgaan.”
Fibromyalgie is een chronische aandoening die zich kenmerkt door:
Pijn in spieren en gewrichten, vaak in de nek, schouders, armen en benen
Extreme vermoeidheid, zelfs na een goede nachtrust
Stijfheid en een gevoel van constante spanning in het lichaam
Hoofdpijn, darmproblemen en concentratieproblemen
Je hebt misschien zelf ook ervaren dat reguliere behandelingen – pijnstillers, fysiotherapie, aangepaste beweging – slechts gedeeltelijke verlichting bieden. Ik kan mij voorstellen hoe frustrerend dat kan zijn. Maar stel dat de oorzaak dieper zou kunnen liggen dan alleen het fysieke lichaam?
2. Wat probeert je lichaam je te vertellen?
Fibromyalgie wordt vaak omschreven als een ‘onverklaarbare’ aandoening. Ook wel omschreven als ‘weke delen reuma’. Maar wat als je lichaam juist heel duidelijk spreekt?
Als jij bekent bent met fibromyalgie, herken je dan het patroon van ‘altijd maar doorgaan’? Van jezelf op de laatste plaats zetten. Van vooral het zorgen voor anderen. En dat je signalen van uitputting negeert. Dat zijn vaak geen bewuste keuzes, maar vaak diep ingesleten overlevingsmechanismen.
Het lijkt erop dat fibromyalgie samenhang lijkt te hebben met langdurige stress, onverwerkte emoties en een diepgewortelde angst om los te laten. Het lichaam spant zich aan, alsof het zich schrap zet voor iets wat nooit komt. Maar waartegen eigenlijk?
3. De rol van vastgezette emoties
Heb je ooit gemerkt dat emoties zich fysiek kunnen uiten? Een brok in je keel als je je verdrietig voelt, spanning in je buik bij stress?
Bij fibromyalgie lijkt het alsof het hele lichaam die spanning vasthoudt. Dit kan komen door:
Onverwerkt verdriet of trauma
Een patroon van jezelf wegcijferen
Moeite met ontvangen (liefde, steun, rust)
Systemisch gezien kan fibromyalgie een teken zijn dat iemand niet volledig durft te ontvangen. Geven is veilig, ontvangen voelt kwetsbaar. Maar als er geen balans is, raakt de energie in het lichaam geblokkeerd.
Herken je dit bij jezelf? Vraag jezelf eens af: Mag ik rusten? Mag ik ontvangen?
4. Van verkramping naar overgave
De natuurlijke reactie op pijn is weerstand: je wilt ervan af. Maar wat als je het omdraait? Wat als je niet vecht tegen de pijn, maar probeert te luisteren? Dit vraagt geen ‘hard werken’, maar een bewuste verschuiving in hoe je met jezelf omgaat. Bijvoorbeeld:
Stoppen met vechten tegen de pijn en leren luisteren naar je lichaam
Grenzen stellen en ruimte nemen voor ontspanning
Oefenen in ontvangen – hulp, liefde, rust
Het lijkt misschien simpel, maar voor veel mensen is dit de moeilijkste stap.
“Fibromyalgie is geen zwakte, maar een signaal. Wat als je niet tegen de pijn vecht, maar luistert naar wat het vertelt?”
5. 5 stappen naar verlichting van fibromyalgie
Dit proces is geen quick fix. Maar kleine veranderingen kunnen een groot verschil maken:
1. Erkennen wat vastzit
Neem de tijd om te voelen. Waar zit de spanning? Wat gebeurt er als je even stilzit en luistert?
2. Jezelf warm welkom heten
Wees mild voor jezelf. Zelfliefde is geen luxe, geen modewoord, maar een noodzaak.
3. De natuurlijke stroom herstellen
Beweging, creativiteit en plezier helpen om vastzittende energie weer te laten stromen.
4. Leren ontvangen
Hoe ga je om met hulp of liefde? Kun je het echt toelaten?
5. Van verkramping naar ontspanning
Ontspanning is geen zwakte, maar een manier om energie te herstellen.
6. De kracht van verzachting
Fibromyalgie vraagt om een diepere vorm van zelfzorg dan de meeste mensen gewend zijn. Niet ‘zelfzorg’ in de vorm van een to-do-lijstje, maar echt luisteren naar jezelf.
Stel jezelf eens deze vragen:
Mag ik ontvangen wat ik zelf zo lang heb gemist?
Mag ik mezelf de warmte geven die ik vroeger nodig had?
Kan ik stoppen met vechten en luisteren naar wat mijn lichaam me vertelt?
De antwoorden komen misschien niet meteen. Maar het stellen van de vraag is al een eerste stap.
7. Wat kun je nu doen?
De weg naar verlichting is persoonlijk. Wat voor de een werkt, werkt misschien niet voor de ander. Maar als je voelt dat er meer speelt dan alleen het fysieke, dan kan systemische coaching je helpen.
Wil je ontdekken hoe dit voor jou werkt?
Neem gerust contact op voor een vrijblijvend gesprek. Ik help je graag om te onderzoeken wat jouw lichaam je wil vertellen.
Wat je telkens opnieuw ervaart in Fibromyalgie
8. Waarom ik schrijf over fibromyalgie
Ik geloof niet dat ziekte ‘gewoon pech’ is. Eerder een reactie op wat er is (geweest). Natuurlijk, medische wetenschap is onmisbaar. Mijn advies is dan ook: Blijf altijd je arts raadplegen. Maar ik geloof tegelijkertijd ook dat pijn een signaal kan zijn. Een klop op de deur.
Fibromyalgie heeft (nog) geen duidelijke medische oorzaak. Maar als energie niet stroomt, als emoties vastzitten, kan dat zich uiten in het lichaam.
Mijn intentie met dit blog is niet om een absolute waarheid te verkondigen! Geen afwijzing van de medische wetenschap! Wel om een aanvullend perspectief te bieden.
Ik wil je uitnodigen om zelf te voelen. Wat leeft er in jou dat gezien wil worden? En ja, dat leest wellicht gemakkelijker dan het in werkelijkheid voor je is. Dus begin klein! Begin daarom met die éne vraag of opmerking in dit blog die jou heeft geraakt.
Slotgedachte over fibromyalgie
Heet jezelf warm welkom. Verwacht niet van anderen, wat je jezelf onthoudt.
(Bron: Christiane Beerlandt, De sleutel tot Zelf-bevrijding)
Heb je het gevoel dat je vastzit in pijn en spanning? Ik ondersteun je graag in jouw zoektocht om te ontdekken wat je lichaam jou wil vertellen.
Boek een vrijblijvend kennismakingsafspraak of plan je coachgesprek
Chronische ziekte raakt meer dan je lijf: ook je emoties, relaties en identiteit.
Familieopstellingen brengen onzichtbare verstrikkingen aan het licht die ziekte kunnen verzwaren. Door symptomen systemisch te benaderen ontstaat ruimte voor erkenning, loslaten en innerlijke rust. Geen vervanging van medische zorg, maar een waardevolle aanvulling op je herstelproces.
Waarom zeg je zo vaak “ik moet”? Ontdek met systemisch werk en Transactionele Analyse (TA) wiens stem er werkelijk spreekt. Leer hoe onbewuste loyaliteit en Ouder-Kind-dynamieken je energie blokkeren en hoe je terugkeert naar je Volwassen-ik. Zo verander je “ik moet” in “ik wil” en maak je ruimte voor meer vrijheid en rust.
Soms lijkt hulp pure liefde, maar ongemerkt kan het een manier zijn om controle te houden. In dit blog ontdek je de verborgen agenda van de redder en hoe de redder-slachtoffer dynamiek werkt. Herken jij wanneer helpen controle wordt — en hoe je los kunt komen?
De Window of Tolerance is de ruimte waarin je zenuwstelsel in balans is.
In dit artikel ontdek je wat er gebeurt als je in hyper- of hypoarousal schiet, hoe je de signalen herkent en welke oefeningen helpen om terug te keren naar je midden.
Mentale spaarzegels zijn onbewuste patronen waarmee je erkenning hoopt te krijgen, zoals overwerken of altijd beschikbaar zijn.
Dit kan leiden tot uitputting en teleurstelling als de verwachte waardering uitblijft. Bewustwording en het stellen van grenzen helpen je om effectiever en gezonder te werken zonder jezelf uit te putten.
Een blog over handen wassen. Over verschoond blijven. Verschoond van schuld.
Een unheimisch gevoel
Beladen woorden in mijn praktijk zijn de woorden schuld en onschuld. In vrijwel alle gesprekken waar deze woorden vallen is een toelichting vereist. Soms als vraag gesteld, vaker door middel van een non-verbale vragende blik.
Schuld is doorgaans omkleed met een unheimisch gevoel. Iets wat je liever wilt vermijden. Schuldig zijn wordt meestal gelijkgetrokken met veroordeelt worden. Buitengesloten en afgewezen.
Er is niets ergers dan geen lid meer kunnen zijn van de groep waartoe je behoort. Schuld mag er daarom bij voorkeur niet zijn! Liever blijf je onschuldig.
Verleggen van de schuld houdt je onschuldig
De veroordeling van Jezus en de daaropvolgende kruisiging is een bekend bijbels verhaal wat jaarlijks tijdens Pasen wordt herdacht. De Romeinse heersers en veel joden wilden af van de lastpak en onruststoker.
Pilatus, de Romeinse gouverneur, wilde echter voorkomen dat de kruisiging van Jezus tot ernstige onlusten zou leiden. Hij zette daarom een slimme strategie in. Laat het Joodse volk zélf beslissen wat er moest gebeuren met Jezus.
Voor Pilatus toch nog onverwacht eisten de Joden de kruisiging van Jezus. Door de schuld bij de ander te leggen kon Pilatus zijn handen in onschuld wassen.
Onschuld houdt je ingesloten
Je handen wassen in onschuld. Als je daartoe besluit laat je weten geen verantwoordelijkheid te willen dragen. Wellicht zelfs elke betrokkenheid ontkennen. Het is daarom verhelderend om voor je zelf te onderzoeken waar jij je handen in onschuld wast of hebt gewassen.
Maak het niet te groot. Een leugentje om ‘bestwil’ is al een voorbeeld van onschuldig blijven. Onschuldig blijven, opdat je niets te verwijten valt. Dat je ingesloten kunt blijven in de veiligheid van de groep. Wel of geen verantwoordelijkheid nemen heeft zijn weerslag op jouw (gevoel van) persoonlijke veiligheid.
Staan voor je overtuiging
Neem nu deze uitspraak: “Ik vind het mooie gedachte dat iedereen op aarde een aantal persoonlijke lessen heeft te leren. En dat iedereen zelf heeft gekozen waar hij is geboren.” Het feit dat je benoemt dat het ‘een gedachte’ is houdt je onschuldig.
Immers zodra je iets van weerstand/afwijzing voelt bij de ander, dan refereer je aan het feit dat het maar een gedachte is.
Heel veilig. Want je wordt niet ‘aangevallen’ om een gedachte. Door te zeggen: “Voor mij staat vast dat……”. Neem je een duidelijk standpunt in. Het is jouw overtuiging waar je voor staat. Staan voor je overtuiging is schuld nemen.
Geven en nemen in balans
Geven en nemen in balans. Het is een van de principes die gelden in systemisch werken. Een principe die bijdraagt aan het kunnen stromen van de energie in het systeem. Door te nemen laadt je een schuld op jezelf. Een schuld die wordt voldaan door iets terug te geven. Het liefst iets meer dan je hebt ontvangen.
Want, dan ben jij onschuldig en heeft de ander een schuld aan jou. Telkens iets meer geven dan je ontvangt brengt een beweging, energie, op gang. Niet kunnen aannemen wat wordt gegeven betekent geen schuld willen nemen. Jij blijft onschuldig en de energie stokt.
Eigen veiligheid eerst is je schuldig maken
Veiligheid is een sterke interne, onbewuste drijfveer. Onschuld is voedend voor jouw veiligheidsgevoel. Ontzeggen van die voeding is echter je onveiligheid vergroten. En vervolgens ontstaan er onbewust patronen waarin jij de ruimte bij de ander laat. Waar jij een stapje terug doet. De deugd van bescheidenheid omarmend.
Zodat jij onschuldig kunt blijven. In je bescheidenheid voel jij je goed. Je hebt immers oog voor de noden van de ander. Dat jij jouw verlangen projecteert op de ander, dáár bij jij je niet van bewust. In je onschuld voel jij je verheven en goed. En knaagt het van binnen. Wie is er voor mij?
Het zit “tussen je oren”. Pijnlijk waar?
Schuld en onschuld. Twee zijden van dezelfde medaille. Hoewel het een levensbeweging is, een beweging die stroomt, brengt het velen niets meer dan een kramp. Een verstijving. Een tegenhouden of inhouden van de energie laat deze stollen. En gestolde energie zet zich vast in het lichaam.
Wordt zichtbaar in allerlei klachten en symptomen die geen aantoonbare medische grond hebben. Het “zit tussen de oren” wordt er dan wel gezegd. Maar hoe kan de pijn in je benen of voeten, die je écht wel voelt, nu tussen de oren zitten? Welke schuld vermijd je nu?
Onschuldig blijven door niets te zeggen
Iets ongezegd laten. Negeren. Uitsluiten. Buitensluiten. Niet willen accepteren. Het zijn allemaal vormen van onschuldig willen blijven. Jezelf ontslaan van een misschien pijnlijke verantwoordelijkheid.
Omkleed met goed klinkende excuses als: “Het is maar beter zo”. “Het heelt wel in de tijd”. “Het is niet aan mij om dit aan te roeren” (aan wie dan wel?). Grote kans dat je geen schuld op je wilt nemen uit angst. Angst voor afwijzing. Of angst voor de emoties van de ander.
Angst voor de beschuldiging van bemoeial. Inderdaad, het gaat doorgaans over angst. Misschien wel de grootste rem op LEVEN.
Miskennen door ontkenning is geen leven
Je handen wassen in onschuld. Ik heb in dit blog met heel verschillende voorbeelden duidelijk gemaakt hoe schuld en onschuld hoort bij het leven. En dat miskennen van deze dynamiek daardoor ontkennen van Leven is.
Bijzonder toch?
Hopelijk helpt dit blog jou te ontdekken hou jij je verhoudt tot schuld en onschuld. En welke rol angst in je leven speelt. En de invloed hiervan op jouw energie. Of je energiek bent of juist futloos omdat jouw energie telkens opnieuw weglekt.
Wellicht roept de blog vragen bij je op. Wil je daar eens over sparren. Misschien herken je (opnieuw) iets van jezelf en denk je aan een volgende stap.
In dit blog onderzoek ik hoe schuld, angst en zelfcompassie zich tonen in relaties. Vanuit systemisch perspectief laat ik zien hoe oude patronen en verborgen contracten je kan beperken, en hoe zelfcompassie een sleutel is naar verbinding — zonder jezelf te verliezen. Verdieping op het blog over verborgen contract.
