Een blog over handen wassen. Over verschoond blijven. Verschoond van schuld.
Een unheimisch gevoel
Beladen woorden in mijn praktijk zijn de woorden schuld en onschuld. In vrijwel alle gesprekken waar deze woorden vallen is een toelichting vereist. Soms als vraag gesteld, vaker door middel van een non-verbale vragende blik.
Schuld is doorgaans omkleed met een unheimisch gevoel. Iets wat je liever wilt vermijden. Schuldig zijn wordt meestal gelijkgetrokken met veroordeelt worden. Buitengesloten en afgewezen.
Er is niets ergers dan geen lid meer kunnen zijn van de groep waartoe je behoort. Schuld mag er daarom bij voorkeur niet zijn! Liever blijf je onschuldig.
Verleggen van de schuld houdt je onschuldig
De veroordeling van Jezus en de daaropvolgende kruisiging is een bekend bijbels verhaal wat jaarlijks tijdens Pasen wordt herdacht. De Romeinse heersers en veel joden wilden af van de lastpak en onruststoker.
Pilatus, de Romeinse gouverneur, wilde echter voorkomen dat de kruisiging van Jezus tot ernstige onlusten zou leiden. Hij zette daarom een slimme strategie in. Laat het Joodse volk zélf beslissen wat er moest gebeuren met Jezus.
Voor Pilatus toch nog onverwacht eisten de Joden de kruisiging van Jezus. Door de schuld bij de ander te leggen kon Pilatus zijn handen in onschuld wassen.
Onschuld houdt je ingesloten
Je handen wassen in onschuld. Als je daartoe besluit laat je weten geen verantwoordelijkheid te willen dragen. Wellicht zelfs elke betrokkenheid ontkennen. Het is daarom verhelderend om voor je zelf te onderzoeken waar jij je handen in onschuld wast of hebt gewassen.
Maak het niet te groot. Een leugentje om ‘bestwil’ is al een voorbeeld van onschuldig blijven. Onschuldig blijven, opdat je niets te verwijten valt. Dat je ingesloten kunt blijven in de veiligheid van de groep. Wel of geen verantwoordelijkheid nemen heeft zijn weerslag op jouw (gevoel van) persoonlijke veiligheid.
Staan voor je overtuiging
Neem nu deze uitspraak: “Ik vind het mooie gedachte dat iedereen op aarde een aantal persoonlijke lessen heeft te leren. En dat iedereen zelf heeft gekozen waar hij is geboren.” Het feit dat je benoemt dat het ‘een gedachte’ is houdt je onschuldig.
Immers zodra je iets van weerstand/afwijzing voelt bij de ander, dan refereer je aan het feit dat het maar een gedachte is.
Heel veilig. Want je wordt niet ‘aangevallen’ om een gedachte. Door te zeggen: “Voor mij staat vast dat……”. Neem je een duidelijk standpunt in. Het is jouw overtuiging waar je voor staat. Staan voor je overtuiging is schuld nemen.
Geven en nemen in balans
Geven en nemen in balans. Het is een van de principes die gelden in systemisch werken. Een principe die bijdraagt aan het kunnen stromen van de energie in het systeem. Door te nemen laadt je een schuld op jezelf. Een schuld die wordt voldaan door iets terug te geven. Het liefst iets meer dan je hebt ontvangen.
Want, dan ben jij onschuldig en heeft de ander een schuld aan jou. Telkens iets meer geven dan je ontvangt brengt een beweging, energie, op gang. Niet kunnen aannemen wat wordt gegeven betekent geen schuld willen nemen. Jij blijft onschuldig en de energie stokt.
Eigen veiligheid eerst is je schuldig maken
Veiligheid is een sterke interne, onbewuste drijfveer. Onschuld is voedend voor jouw veiligheidsgevoel. Ontzeggen van die voeding is echter je onveiligheid vergroten. En vervolgens ontstaan er onbewust patronen waarin jij de ruimte bij de ander laat. Waar jij een stapje terug doet. De deugd van bescheidenheid omarmend.
Zodat jij onschuldig kunt blijven. In je bescheidenheid voel jij je goed. Je hebt immers oog voor de noden van de ander. Dat jij jouw verlangen projecteert op de ander, dáár bij jij je niet van bewust. In je onschuld voel jij je verheven en goed. En knaagt het van binnen. Wie is er voor mij?
Het zit “tussen je oren”. Pijnlijk waar?
Schuld en onschuld. Twee zijden van dezelfde medaille. Hoewel het een levensbeweging is, een beweging die stroomt, brengt het velen niets meer dan een kramp. Een verstijving. Een tegenhouden of inhouden van de energie laat deze stollen. En gestolde energie zet zich vast in het lichaam.
Wordt zichtbaar in allerlei klachten en symptomen die geen aantoonbare medische grond hebben. Het “zit tussen de oren” wordt er dan wel gezegd. Maar hoe kan de pijn in je benen of voeten, die je écht wel voelt, nu tussen de oren zitten? Welke schuld vermijd je nu?
Onschuldig blijven door niets te zeggen
Iets ongezegd laten. Negeren. Uitsluiten. Buitensluiten. Niet willen accepteren. Het zijn allemaal vormen van onschuldig willen blijven. Jezelf ontslaan van een misschien pijnlijke verantwoordelijkheid.
Omkleed met goed klinkende excuses als: “Het is maar beter zo”. “Het heelt wel in de tijd”. “Het is niet aan mij om dit aan te roeren” (aan wie dan wel?). Grote kans dat je geen schuld op je wilt nemen uit angst. Angst voor afwijzing. Of angst voor de emoties van de ander.
Angst voor de beschuldiging van bemoeial. Inderdaad, het gaat doorgaans over angst. Misschien wel de grootste rem op LEVEN.
Miskennen door ontkenning is geen leven
Je handen wassen in onschuld. Ik heb in dit blog met heel verschillende voorbeelden duidelijk gemaakt hoe schuld en onschuld hoort bij het leven. En dat miskennen van deze dynamiek daardoor ontkennen van Leven is.
Bijzonder toch?
Hopelijk helpt dit blog jou te ontdekken hou jij je verhoudt tot schuld en onschuld. En welke rol angst in je leven speelt. En de invloed hiervan op jouw energie. Of je energiek bent of juist futloos omdat jouw energie telkens opnieuw weglekt.
Wellicht roept de blog vragen bij je op. Wil je daar eens over sparren. Misschien herken je (opnieuw) iets van jezelf en denk je aan een volgende stap.
In dit blog onderzoek ik hoe schuld, angst en zelfcompassie zich tonen in relaties. Vanuit systemisch perspectief laat ik zien hoe oude patronen en verborgen contracten je kan beperken, en hoe zelfcompassie een sleutel is naar verbinding — zonder jezelf te verliezen. Verdieping op het blog over verborgen contract.
Jij En ik Jezelf, zoekend, Waar is MIJN plek? Liefde
Wat is jouw plek in je relatie?
Jezelf kunnen zijn in je relatie—het klinkt zo vanzelfsprekend. Toch blijkt het in de praktijk vaak een worsteling. Hoe blijf je trouw aan jezelf zonder de verbinding met de ander te verliezen? Welke patronen neem je onbewust mee uit eerdere relaties of je familiesysteem? En waarom voelt het soms alsof je jezelf verliest in de relatie?
Elke relatie is een nieuw systeem waarin alles wat je achterlaat op een andere manier terugkomt. Wat niet verwerkt is, dient zich opnieuw aan. Misschien niet direct, misschien pas na jaren. Maar het blijft in beweging, net zolang totdat jij ernaar kijkt.
Waarom is jezelf zijn in een relatie zo lastig?
Jezelf kunnen zijn. Die woorden raken een diepe laag. Meestal een verlangen. Soms een droom of een wens. Misschien zelfs een worsteling. Want als het zo makkelijk was, waarom lukt het dan niet altijd?
Ik nodig je uit om even stil te staan bij deze vraag: Wat heb jij nodig om jezelf te zijn in je relatie?
En misschien nog belangrijker: Welke voorwaarden moeten daarvoor vervuld worden?
Soms ligt het antwoord in praktische dingen—ruimte, tijd, eigen interesses. Maar vaak gaat het dieper. In hoeverre voel jij je werkelijk vrij om jouw plek in te nemen? Om jezelf te laten zien, inclusief je twijfels, verlangens en grenzen?
Vanuit systemisch oogpunt is het interessant om te onderzoeken waarvoor het moeilijk kunnen zijn van jezelf eigenlijk een oplossing is. En als je merkt dat dit raakt, neem gerust de tijd. Laat de vraag op je inwerken.
“Jezelf zijn in je relatie vraagt moed: het erkennen van oude patronen en de keuze maken om jouw plek in te nemen.”
Loyaliteit en de onzichtbare draden uit het verleden
Jij bent niet alleen jij. Je brengt je hele geschiedenis mee in je relatie. Niet alleen je eigen ervaringen, maar ook de onzichtbare draden van loyaliteit naar je familie van herkomst.
Iedereen komt ergens vandaan. Misschien groeide je op in een warm gezin waarin open communicatie vanzelfsprekend was. Misschien leerde je juist dat het beter was om je aan te passen, conflicten te vermijden of altijd voor harmonie te zorgen. Hoe jouw familiesysteem eruitzag, heeft onbewust invloed op hoe je nu in je relatie staat.
Een paar vragen om bij stil te staan:
Wat heb jij meegekregen over relaties?
Welke overtuigingen over liefde en verbinding heb jij als vanzelfsprekend aangenomen?
Ben jij in je relatie nog loyaal aan iets of iemand uit het verleden?
Want loyaliteit is krachtig. Soms zo krachtig dat je jezelf erin verliest. Misschien draag je het verdriet van een ouder mee, of herhaal je onbewust patronen uit je familiegeschiedenis. En zonder dat je het doorhebt, beïnvloedt dat de plek die jij inneemt in je relatie.
Overlevingsstrategieën en jouw plek in de relatie
We hebben allemaal manieren ontwikkeld om met pijn, onzekerheid of afwijzing om te gaan. Overlevingsstrategieën noemen we dat. Ze beschermen je, maar kunnen je ook in de weg zitten.
In je relatie kunnen die strategieën zich op allerlei manieren laten zien:
Aanpassend aan anderen om conflicten te vermijden.
Voortdurend zoeken voortdurend bevestiging van de ander.
(te)Veel verantwoordelijkheid op je nemen en voelt je steeds uitgeput.
Terugtrekken zodra er emotionele nabijheid ontstaat.
Herken je iets? Geen oordeel. Alleen bewustwording.
Jezelf zijn in je relatie betekent niet dat je vrij bent van overlevingsstrategieën. Het betekent dat je ze herkent. Dat je weet wanneer ze opspelen en waarom. En dat je de ruimte creëert om een andere keuze te maken.
Hoe neem je jouw plek in de relatie in?
Misschien voel je ergens dat je niet helemaal op jouw plek staat in je relatie. Je voelt je ingeperkt, verantwoordelijk voor de ander, of juist niet gezien. De vraag is: Waar ben jij van je plek gegaan?
Vaak gebeurt dat uit liefde. Uit een diep gewortelde wens om erbij te horen, de ander niet te kwetsen of trouw te blijven aan oude patronen. Maar als jij niet op jouw plek staat, wat betekent dat dan voor de relatie?
Een paar vragen om te onderzoeken:
Gun jij de ander zijn of haar eigen verantwoordelijkheid?
Heb jij ruimte om jezelf te zijn, zonder dat je bang bent voor afwijzing?
Durf jij te zeggen wat je nodig hebt, of cijfer je jezelf (onbewust) weg?
Jouw plek in de relatie innemen betekent dat jij in jouw eigen kracht staat. Dat je erkent wat van jou is en wat van de ander. En dat je de moed hebt om je los te maken van oude patronen die niet langer dienen.
Jij brengt jezelf mee in elke relatie
Je relatie is geen op zichzelf staand iets. Het is een systeem dat voortbouwt op eerdere systemen. Dat geldt voor jou en voor je partner.
Zijn er kinderen uit eerdere relaties? Dan betekent dat dat er een blijvende verbinding is met die vorige relatie. Dat vraagt om erkenning. Wordt die verbinding genegeerd of ontkend, dan komt er spanning op het huidige systeem te staan.
We zijn nooit ‘los’ van wat achter ons ligt. Maar we kunnen wel bewust worden van wat we meenemen en hoe dat doorwerkt in het hier en nu.
“Wat je niet aankijkt, blijft zich herhalen. Door systemisch inzicht kun je patronen doorbreken en vrijer in je relatie staan.”
Systemische opstellingen als hulpmiddel
Soms voel je dat er iets speelt in je relatie, maar kun je er niet precies de vinger op leggen. Een systemische opstelling kan helpen om helderheid te krijgen.
In een opstelling kun je letterlijk zien waar jij staat ten opzichte van je partner, je familie of een vorige relatie. Het geeft inzicht in de onbewuste dynamieken die invloed hebben op je relatie, zonder dat je het misschien doorhad.
Een opstelling is geen relatietherapie. Maar het kan wel een waardevolle aanvulling zijn, juist als je samen vastloopt in patronen die zich blijven herhalen.
Relatiecrisis? Wat kun je doen?
Als je relatie op een punt is beland waarop je niet meer weet hoe verder, kan het helpen om professionele begeleiding te zoeken.
Een relatietherapeut is een goede keuze als je samen wilt werken aan de relatie.
Een systemische opstelling kan een extra laag van inzicht geven:
Wat speelt er onder de oppervlakte?
Welke dynamieken herhalen zich?
Welke verantwoordelijkheid hoort bij wie?
Je hoeft het niet alleen te doen. Er is altijd een volgende stap mogelijk.
Wat je van Jezelf achterlaat, vind je opnieuw terug
Alles wat je niet aankijkt, zal zich blijven herhalen. Soms in subtiele signalen, soms in grote crisis. Dat geldt voor jou, maar ook voor de generaties na jou.
Jouw plek innemen, jezelf zijn in je relatie—het is niet alleen een daad van zelfzorg. Het werkt door in alles en iedereen om je heen.
Wil je hier verder mee aan de slag? Een individuele of gezamenlijke opstelling kan helpen om helder te krijgen waar jij staat. En welke stappen nodig zijn om werkelijk jezelf te zijn in je relatie.
Sta jij op jouw plek? In systemisch werk draait alles om ordening. Als je van je plek gaat, raakt de balans verstoord en ontstaan conflicten, stress en energieverlies. Door patronen te herkennen en los te laten wat niet van jou is, kun je jouw plek innemen en rust ervaren.
In elke relatie schuilt een verborgen contract: onuitgesproken verwachtingen die de dynamiek sturen. Deze impliciete afspraken veroorzaken vaak spanningen, maar bieden ook kansen voor groei.
Elke relatie vormt een uniek systeem, waarin het verleden onvermijdelijk meespeelt. Of het nu gaat om vriendschap, partnerschap of samenwerking: je brengt onbewust patronen mee uit je familie of eerdere relaties.
Aarde Onzeker gevoel Afstand in verbinding Thuiskomen bij Jezelf, eindelijk Rust
De aarde is je plek
Voel jij je weleens onzeker over je plek in de wereld? Als jij je afvraagt: Mag ik er wel zijn? Dan raakt deze vraag raakt aan je bestaansrecht. Het gevoel dat je niet volledig aanwezig bent of jezelf energetisch terugtrekt.
Dat kan voortkomen uit een dieperliggend patroon: de angstige maskerstructuur.
Dit patroon beschermt je, maar kan je ook beperken. In dit blog ontdek je hoe deze structuur ontstaat, wat het effect is op jezelf en anderen, en vooral hoe jij weer écht kunt landen op aarde en in jezelf.
Wat is de angstige maskerstructuur?
De angstige structuur wordt gekenmerkt door een diepgewortelde onzekerheid en de overtuiging dat de wereld onveilig is. Mensen die deze structuur herkennen, blijven vaak liever op de achtergrond en vinden het lastig om in het moment aanwezig te zijn.
Ze kiezen vaak voor hun hoofd. Om te analyseren, te observeren, en na te denken. In plaats van te voelen en volledig aanwezig te zijn in hun lichaam.
Kenmerken van de angstige structuur:
Je bent een denker, maar vindt voelen lastig of confronterend.
Je observeert situaties liever van een afstand dan er actief in deel te nemen.
Je voelt je snel overweldigd door indrukken van buitenaf en kunt je slecht afgrenzen.
Je hebt de neiging om je terug te trekken, vooral als het spannend of intiem wordt.
Hoe ontstaat de angstige structuur?
Deze structuur ontstaat vaak in een vroeg stadium van je leven. Al vóór of rond je geboorte tot het eerste levensjaar. Het ontstaat door ervaringen die je, bewust of onbewust, als bedreigend hebt ervaren, zoals:
Moeizame zwangerschap:
Misschien voelde je moeder spanning, angst of twijfel tijdens haar zwangerschap. Dit kan ongemerkt op jou als ongeborene zijn overgedragen.
Emotionele afwezigheid:
Als je ouders (onbedoeld) weinig emotionele aanwezigheid boden, bijvoorbeeld door verlies, ziekte of stress, kon dit bij jou het gevoel oproepen dat je er niet mocht zijn.
Gebrek aan bevestiging:
Als er meer aandacht was voor wat niet goed ging dan voor wat wél goed was, kon dat de overtuiging versterken dat jij “niet goed genoeg” bent.
Deze vroege ervaringen kunnen leiden tot een diep gevoel van onzekerheid en angst. Het idee dat de wereld een gevaarlijke plaats is en dat jij iets ‘mist’, vormt een belangrijk overlevingsmechanisme.
Anna, een creatieve vrouw van 37, komt vaak terug op hetzelfde patroon: in sociale situaties trekt ze zich onbewust terug. Ze observeert liever dan dat ze actief deelneemt.
Ze voelt zich vaak ‘anders’ of ‘losgekoppeld’ van de groep. Wanneer een gesprek persoonlijker wordt, merkt ze dat haar gedachten afdwalen en ze zich afsluit.
Ze ervaart regelmatig gevoelens van eenzaamheid, maar weet niet hoe ze dat moet doorbreken.
Tijdens haar coaching ontdekte Anna dat deze beweging van zich terugtrekken niet zonder reden is. Het helpt haar om pijnlijke gevoelens van afwijzing te vermijden.
Door zich te verbinden met haar lichaam – via ademhalingsoefeningen en bewust bewegen – leerde ze stap voor stap aanwezig te blijven. Zelfs in ongemakkelijke momenten.
Hoe beïnvloedt dit jezelf en anderen?
1. Jezelf:
Wanneer je leeft vanuit de angstige structuur, voelt het leven vaak overweldigend. Je voelt je afgesneden van je lichaam. Wat vervolgens kan leiden tot vermoeidheid, stress en soms een gevoel van leegte.
Het verlangen naar verbinding is groot. Maar de angst voor afwijzing weerhoudt je ervan die verbinding daadwerkelijk aan te gaan.
2. Anderen:
Je terugtrekken of emotionele afwezigheid kan voor verwarring zorgen bij anderen. Mensen voelen zich soms buitengesloten of afgewezen, terwijl dat niet jouw intentie is.
Dit kan leiden tot afstand in relaties en een vicieuze cirkel versterken waarin jij je nóg meer terugtrekt.
Praktijkvoorbeeld 2: Liefde en afstand
Tom, een man van 42, is getrouwd en heeft twee kinderen. Hoewel hij een liefdevolle vader en echtgenoot is, merkt zijn vrouw regelmatig op dat hij emotioneel niet helemaal aanwezig is.
Tijdens gesprekken over gevoelens haakt Tom vaak af of verandert hij snel van onderwerp. ‘Ik wil er voor haar zijn,’ zegt hij, ‘maar soms voelt het alsof mijn hoofd me weghaalt.’
Voor Tom betekende dit dat hij moest leren omgaan met de angsten die diep vanbinnen liggen. Zijn angst om te falen als echtgenoot. De angst om volledig gezien te worden, en de angst dat zijn kwetsbaarheid niet geaccepteerd zou worden.
Door te leren landen in zijn lichaam en in het moment, kon hij meer openheid en verbinding toelaten in zijn relatie.
“Je plek innemen betekent niet vechten, maar jezelf toestaan te zijn zoals je bent: volledig aanwezig in het moment.“
Hoe kun je weer landen in jezelf en op aarde?
Je maskerstructuur diende ooit als overlevingsmechanisme, maar nu is het tijd om dit patroon los te laten. Hieronder vind je praktische stappen om meer in contact te komen met jezelf en je lichaam:
1. Aandacht voor je lichaam:
Breng je focus naar je fysieke aanwezigheid. Sta stil en voel hoe je voeten de grond raken. Oefen dit regelmatig, bijvoorbeeld tijdens een wandeling.
2. Adem bewust:
Gebruik ademhalingsoefeningen om uit je hoofd en in je lichaam te komen. Adem rustig in door je neus, voel hoe je buik omhoog komt, en adem langzaam uit door je mond.
3. Beweeg je lichaam:
Dansen, yoga, of andere vormen van beweging kunnen je helpen om meer aanwezig te zijn in je lichaam. Dit hoeft niet ingewikkeld te zijn. Zelfs een paar simpele stretch-oefeningen maken al een verschil.
4. Verbind je met het hier en nu:
Oefen in waarnemen door je aandacht te richten op je zintuigen. Wat zie, hoor, voel, ruik en proef je op dit moment? Deze oefening helpt je om te aarden en je gedachten los te laten.
5. Laat jezelf zien:
Durf jezelf stap voor stap meer te laten zien aan anderen. Begin klein: deel een persoonlijke ervaring met iemand die je vertrouwt of stel jezelf open voor nieuwe ontmoetingen.
De fijngevoelige heeft te landen op aarde om de eigen plek volledig in te nemen
Geef je bijzonderheid op en neem je plek in
Je plek op aarde innemen betekent dat je stopt met jezelf afzonderen en je gaat verbinden met anderen. Dit vraagt om het loslaten van het idee dat jij anders of speciaal bent, en het erkennen dat je net als iedereen een plek verdient.
Deelnemen aan het aardse leven betekent ook dat je anderen écht ontmoet. Niet alleen door hen te observeren, maar door hen te zien in hun eigen unieke kracht en bijzonderheid.
“Thuiskomen in jezelf begint met voelen: je lichaam als anker en ademhaling als sleutel tot verbinding.”
Praktijkvoorbeeld 3: Thuiskomen in jezelf en op aarde
Sophie, een jonge professional, worstelde jarenlang met het gevoel nergens bij te horen. Ze leefde vooral in haar hoofd en voelde zich afgesneden van haar eigen lichaam.
Door regelmatig lichaamsgerichte oefeningen te doen, begon ze een diepere verbinding met zichzelf te ervaren.
‘Ik merk nu dat ik niet alleen hier mag zijn, maar dat ik hier wíl zijn. En dat maakt alles anders.’
Herken je jezelf?
Wellicht roept de blog vragen bij je op. Wil je daar eens over sparren. Misschien herken je (opnieuw) iets van jezelf en denk je aan een volgende stap.
Stuur een mailtje met je vraag, plan een 30 minuten telefonische sessie in (INFO) om te sparren of kies gelijk voor een begeleidingsafspraak (INFO).
Hyperalertheid is een overlevingsmechanisme ontstaan uit je jeugd, waarbij je constant waakzaam bent. Het verschilt van hooggevoeligheid, doordat het uit angst komt en uitputtend is. Door bewustwording van je patronen en het leren loslaten kun je de spanning verminderen, rouwen om onvervulde behoeften en ontspanning vinden.
Existentiële angst is de diepste vorm van angst: het gevoel dat het ooit niet veilig was om te bestaan. In dit blog onderzoek ik waar deze angst vandaan komt, hoe ze zich in het lichaam nestelt en wat helpt om stap voor stap terug te keren naar veiligheid, aanwezigheid en een werkelijk ja tegen het leven.
Landen op aarde is essentieel voor wie leeft vanuit het schizoïde masker, waarbij contact met het lichaam vaak onveilig voelt.
Dit blog biedt vijf eenvoudige oefeningen om weer verbinding te maken met jezelf, je lichaam en je omgeving. Stap voor stap kom je thuis in jezelf – zonder iets te forceren.
Fietsen Met losse Handen op vertrouwen Balans tussen controle en Overgave
Liefde is overgave, is loslaten, is vertrouwen
Een blog waarin woorden als overgave, (zelf)vertrouwen en loslaten samenkomen in een schrijfsel. Welke betekenis heeft buigen in relatie tot deze thema’s? Ben ik in staat om mij met de stroom van het leven mee te laten drijven?
De meeste van mijn artikelen helpen mij reflecteren op vragen als: Hoe is dat voor mij? Wat herken ik van dit thema in mijzelf en wat neem ik aan of wijs ik juist af? Ik nodig je uit om te reflecteren. Bewust te worden van wat er onbewust al is.
En ik gun je het besef dat je er geen waardeoordeel op hoeft te plakken. Het IS.
“Liefde, de bron waaruit onvoorwaardelijke overgave en vertrouwen stroomt, is onmogelijk te kanaliseren.”
Nieuwsgierig met een beetje angst
Na de lagere school volgde de volgende logische stap: de MAVO. Geen LTS, want niet technisch. Ook geen Huishoudschool, want geen meisje. Geen HAVO/Atheneum in Assen, want geen bolleboos. Zo simpel was het. Maar die eerste dag op de fiets naar de MAVO, samen met Remmelt, uitgezwaaid door onze moeders…
Dat moment kan ik zo weer terughalen. Spannend, uitdagend, nieuwsgierig met een vleugje angst. Bang voor het onbekende. Kan ik dit wel? Als 12-jarige vond ik het lastig, ondanks alle kaders en voorgedrukte paden.
De invloed van verwachtingen: Hoe toestemming grenzen bepaalt
Iets moeten kunnen omdat anderen verwachten dat je het (natuurlijk) kunt. Als je voldoet, is er niets aan de hand, toch? De uitkomst is immers in overeenstemming met de verwachting. Ik besef hoeveel veiligheid er zit in het voldoen aan verwachtingen van anderen.
Voldoen aan verwachtingen is een manier om controle vast te houden. Veilig blijven betekent dat er niets kan gebeuren. Maar het maakt een groot verschil of de groep waartoe je behoort loslaten en vertrouwen aanmoedigt of juist afkeurt.
En toen ging ik vol overgave onderuit
De weg naar de MAVO was rechttoe, rechtaan. Ideaal om het stuur los te laten. Gewoon omdat het kan. Maar ook een beetje om stoer te doen. Grenzen verkennen, zoals dat hoort bij pubers.
In het moment geen gevaar zien, brengt je naar de rand van veiligheid. De enige plek waar je grenzen écht ervaart. Tot het moment waarop onze fietssturen al zwabberend in elkaar raakten en we beiden onderuitgingen.
Overgave: De genereuze stroom van liefde
Je overgeven aan de stroom van het leven. Controle loslaten en vertrouwen dat je precies krijgt wat je nodig hebt. Leven vanuit overvloed in plaats van tekort. Een droombeeld? Er zijn mensen die zich volledig kunnen overgeven aan wat is.
Ik ben er jaloers op. En ik weet diep van binnen dat het klopt. Dat het allemaal zo werkt. Dat overgave een genereuze stroom van liefde in gang zet. Oncontroleerbaar.
Het gevaar van bestaansrecht koppelen aan verwachtingen
Onder invloed zijn – of het nu van een middel of van maatschappelijke verwachtingen is – geeft ontspanning. Zelfs als bekend is dat het nadelige gevolgen kan hebben. Ontspanning is verslavend.
Hoe meer jij je bestaansrecht koppelt aan voldoen aan (vermoede) verwachtingen, hoe moeilijker het wordt om los te laten en je over te geven aan het leven.
Controle versus overgave: Het stuur stevig vastpakken
“Jij bent precies goed zoals je bent.” Een mooie uitspraak, vaak bedoeld als steun. Maar wat betekent dat echt? Is dat inclusief je gedrag en hoe jij je manifesteert in de wereld? Of lees je een verkapte afkeuring? Vanuit je eigen venster op de wereld interpreteer jij woorden en zinnen.
Goedbedoelde woorden kunnen onverwacht onbewuste snaren raken, waardoor jij het fietsstuur juist stevig vastpakt. De energie stokt. Maar ben jij al in staat om het stuur los te laten en te vertrouwen op het proces van het leven?
Maakbaarheid versus overgave: Alles in eigen hand?
De overtuiging dat je je leven kunt maken is diepgeworteld. Als het niet lukt? Dan heb je blijkbaar niet hard genoeg gewerkt. Een idee dat haaks staat op loslaten en vertrouwen. Het vraagt juist voortdurend om controle. Kun je bestaansrecht proeven in deze overtuiging? Met de handen los door het leven fietsen?
Dat móet wel fout gaan, toch?
De balans vinden: Met de handen los een gedurfde keuze
Het is niet zwart-wit. Tussen controle houden en volledige overgave zit een brede marge. Misschien is het niet voor iedereen weggelegd om altijd maar met de handen los te fietsen. Maar overweeg dit: Als jij de controle over je eigen leven vooropstelt, ben je dan ook sneller geneigd het leven van anderen te willen sturen?
Met uiteraard de beste bedoelingen. Want jij hebt je best gedaan. Maar maakt kiezen voor loslaten je dan schuldig ten opzichte van je omgeving?
Aanpassen om te overleven
“Zo ben ik nu eenmaal.” Alsof gedrag gelijkstaat aan wie je bent. Ik geloof daar niet in. We zijn groepsmensen. Aanpassen aan de regels van de groep hoort daarbij. Als dat niet lukt, zoek je een andere groep.
Maar dat geldt niet voor familie. Je familie overstappen kan niet. Vanaf je geboorte tot je zevende leer je hoe je kunt voldoen aan de regels van je familie. Voor je eigen veiligheid pas je je aan. En wordt daarin bevestigd.
“Overgave betekent niet opgeven, maar meegaan met de stroom van het leven en vertrouwen dat je krijgt wat je nodig hebt.”
Maar hoe dan? Ik weet het niet meer
De invloed van instructies – uitgesproken of niet – is groot. Ze worden met liefde door ouders meegegeven. Uit loyaliteit voldoe je eraan, vaak onbewust. En vaak wordt er niet van je verwacht dat je met losse handen door het leven fietst.
“Kies voor jezelf! Wees de stuurman van je eigen leven!”
Wervende teksten die in de praktijk leiden tot een wanhopige vraag: Maar hoe dan? Vertel me gewoon wat ik moet doen! Ik weet het niet (meer)!
Liefde is onmogelijk te kanaliseren
Meedrijven met de stroom van het leven. Je verhouden tot wat op je pad komt. Leren. Vasthouden wat werkt en aanpassen wat niet. Jij hebt jouw lot. Ik het mijne. En ik gun je jouw lot, want het biedt je groei. Je hoeft het niet van me over te nemen, ook al wil je dat uit liefde doen. Want liefde, de bron waaruit onvoorwaardelijke overgave en vertrouwen stroomt, is onmogelijk te kanaliseren.
En fietsen met losse handen kan pas als je hebt geoefend.
Tot slot: Stap voor stap leren loslaten
Buigen voor je lot, de energie laten stromen. Daarvoor moet je jouw veilige haven verlaten. Vastklampen aan wat bekend is, blokkeert je levensenergie. Ontspanning is de sleutel. Misschien heb je het als instructie op een massagetafel gehoord. Hoe dan? Oefenen! Stap voor stap, in een veilige omgeving.
Je kunt ervoor kiezen om bewust iets los te laten waar je normaal controle over houdt. Zo rijg je stap voor stap succesjes aan een ketting.
En geef je werkelijk betekenis aan: Het is wat het is. Met losse handen.
Hoe ervaar jij loslaten en overgave in je leven? Laat het me weten in de reacties!
Meer lezen? Deze blogs zijn wellicht voor jou interessant:
Het proces van loslaten, rouwen en ruimte maken voor iets nieuws biedt een kans om jezelf te transformeren. In deze blog verken ik hoe het concept “voor de dood moet je sterven” niet alleen zwaar, maar ook hoopvol kan zijn.
Landen in je bekken betekent dat je jezelf toestaat om volledig aanwezig te zijn in je lichaam, in het moment. Het betekent dat je je verbindt met je basis, je emoties en je levensenergie. Dit proces vraagt om overgave, moed en vertrouwen.
Hoop wordt vaak gezien als een krachtbron. Het geeft richting, houvast, een reden om door te gaan. Maar wat als hoop juist een blokkade vormt? Het vasthouden aan hoop kan ons gevangen houden in een verwachting die misschien nooit uitkomt.
Tekort Leegte voelen Niet durven vragen Balans in geven, nemen Overvloed
Overvloed hebben en tekort ervaren
Verlang jij ook zo naar verbinding, liefde en overvloed. Toch voel je diep van binnen een leegte die moeilijk te vullen lijkt. Je verlangt naar erkenning, maar durft niet altijd te vragen. Je hebt het gevoel dat je tekort komt. En dat gevoel heeft impact op je relaties en je energie.
Dit blog gaat over het herkennen en doorbreken van het patroon van tekort. Het biedt handvatten om meer balans te vinden in geven en nemen en leert jou hoe je overvloed kunt ervaren, in jezelf en in je verbindingen.
Wat is het orale masker?
Het orale masker staat centraal in deze blog. Dit masker ontstaat vaak door vroege ervaringen waarin er onvoldoende aandacht, warmte of liefde was om volledig te kunnen ontspannen in jezelf. Misschien was je moeder emotioneel of fysiek niet beschikbaar in een periode waarin jij onvoorwaardelijke zorg nodig had. Niet omdat ze niet van je hield, maar omdat ze simpelweg niet meer kon geven dan ze zelf had.
Dit kan leiden tot gevoelens van tekort en een diep verlangen naar erkenning en verbinding.
Kenmerken van het orale masker:
Een gevoel van onvervulde behoeften en leegte.
Moeite om te ontvangen en te genieten van wat er is.
De neiging om veel te geven in de hoop iets terug te krijgen.
Angst om afgewezen te worden als je je verlangens uit.
Praktijkvoorbeeld:
Lisa is 38 en merkt dat ze altijd degene is die voor anderen klaarstaat. Ze luistert, geeft advies en organiseert bijeenkomsten. Maar als zij zelf iets nodig heeft, voelt ze zich schuldig om te vragen. Ze denkt vaak: ‘Ze zullen me vast egoïstisch vinden.’ Het gevolg? Lisa voelt zich leeg en uitgeput.
Tijdens coaching ontdekte ze dat ze zichzelf had aangeleerd om vooral te geven, omdat ze ooit bang was dat niemand haar verlangens zou erkennen.
De vicieuze cirkel van tekort
Als je het gevoel hebt dat je tekort komt, ontwikkel je vaak strategieën om met die leegte om te gaan. Je doet bijvoorbeeld extra je best om anderen tevreden te stellen, in de hoop dat ze je waarderen. Of je verwacht stilletjes dat anderen jouw behoeften aanvoelen. Naar dan wel zónder dat je deze uitspreekt. Als dat vervolgens niet gebeurt, voel je je opnieuw afgewezen, wat het tekort alleen maar versterkt.
Een ander gedragspatroon kan zijn dat je juist claimend wordt. Je neemt wat je nodig hebt, ongeacht hoe dat voor de ander voelt, omdat de angst om opnieuw afgewezen te worden te groot is. Twee uitersten in een zelfde structuur.
Herkenbaar?
Je geeft veel, maar voelt je niet gezien.
Je voelt je schuldig als je iets vraagt of ontvangt.
Je hebt het gevoel dat niets ooit genoeg is.
“Overvloed begint in jezelf: leer ontvangen en ontdek dat je al genoeg bent, precies zoals je bent.“
Waar komt dit gevoel vandaan?
De wortels van dit patroon liggen vaak in je eerste levensjaar. Als baby heb je naast voeding ook liefde, warmte en aandacht nodig. Wanneer dit niet voldoende wordt gegeven, sla je onbewust de ervaring op dat jouw behoeften niet belangrijk zijn. Dit kan later in je leven zichtbaar worden in gevoelens van tekort, onvervuld verlangen of zelfs een diepgewortelde angst om afgewezen te worden.
Mark (45) voelt zich vaak onbegrepen in relaties. Hij zegt: ‘Ik doe alles voor mijn partner, maar het lijkt nooit genoeg.’ ‘Ze zegt dat ik haar claim, maar ik wil alleen dat ze mij echt ziet’ Tijdens een sessie ontdekte Mark dat hij als kind vaak hoorde: ‘Jongens huilen niet.’ Hierdoor heeft hij zijn behoefte aan troost en erkenning jarenlang weggestopt.
Hoe doorbreek je deze vicieuze cirkel?
De eerste stap in het doorbreken van het tekort is bewustwording. Herkennen dat het gevoel van leegte niet voortkomt uit wat je nú mist. Wat je toen niet kreeg, is waar het in deze structuur over gaat. Je leert daarom verantwoordelijkheid te nemen voor wat je nú nodig hebt. Zodat je deze op een volwassen manier kunt vervullen.
1. Sta stil bij je gevoel
Begin met het erkennen van je gevoelens van leegte, verdriet en misschien zelfs boosheid. Deze emoties zijn vaak lange tijd onderdrukt en willen nu gezien worden.
Oefening:
Neem een moment van stilte en adem rustig in en uit. Stel jezelf de vraag: ‘Wat voel ik nu echt?’ Laat het antwoord komen zonder het te veroordelen. (Neem de tijd om te (leren) voelen).
2. Leer ontvangen
Ontvangen voelt vaak ongemakkelijk als je gewend bent om vooral te geven. Toch is het essentieel om overvloed te ervaren.
Praktijkvoorbeeld:
Tijdens een workshop ontdekte Lisa hoe ze NEE kon zeggen tegen overbelasting en JA tegen hulp. Ze oefende met het simpelweg aannemen van een compliment zonder het af te zwakken. Dit kleine gebaar gaf haar het gevoel dat ze het waard is om te ontvangen.
3. Bouw balans op in geven en nemen
Herstel de balans door bewust te worden van hoe je jezelf belangrijk maakt: geef je om gezien te worden of omdat je echt wilt geven?
Wat je vroeger miste, hoef je niet langer buiten jezelf te zoeken. Jouw bron van overvloed zit in jou.
De bron van overvloed ligt in jezelf
Je kunt pas echt overvloed ervaren als je ontdekt dat jij jezelf kunt voeden vanuit je eigen kracht. Dat betekent niet dat je geen liefde of erkenning van anderen nodig hebt. Je bent alleen niet langer afhankelijk van anderen om overvloed te ervaren..
Stap voor stap:
Erken het tekort van vroeger en geef ruimte aan je verdriet.
Oefen dagelijks met ontvangen, hoe klein ook.
Herinner jezelf eraan dat je goed bent zoals je bent.
“Wat je vroeger miste, hoef je niet langer buiten jezelf te zoeken. Jouw bron van overvloed zit in jou.”
Jouw pad naar overvloed
Het doorbreken van het patroon van tekort is een proces van bewustwording en groei. Het vraagt moed om je oude overlevingsstrategieën los te laten en jezelf open te stellen voor nieuwe ervaringen. Het is een reis die je hebt te maken. (Vergelijk het met het lezen van een boek. Dat is meer dan alleen het omslaan van een bladzijde).
Praktijkvoorbeeld:
Mark werkt nu actief aan het uitspreken van zijn verlangens. In plaats van te verwachten dat zijn partner aanvoelt wat hij nodig heeft, zegt hij: ‘Ik zou het fijn vinden als je me even vasthoudt.’ Dit geeft hem niet alleen meer verbinding met zijn partner, maar ook met zichzelf.
Herken jij dit patroon in jezelf?
Als dit verhaal je raakt en je meer wilt leren over hoe je het gevoel van tekort kunt doorbreken, weet dan dat je niet alleen bent. Tijdens mijn coaching help ik je om deze patronen te doorzien en je eigen bron van overvloed te vinden.
