Plek Dynamisch, statisch Leiding creëert stabiliteit Ruimte in de rij Gewaardeerd
Het belang van een plek in de onderneming
Voor veel ondernemers en leidinggevenden is dit herkenbaar: een werknemer verlaat tijdelijk zijn positie door ziekte, reorganisatie, of andere redenen. Wanneer deze terugkeert, blijkt de plek vaak niet meer hetzelfde. Dit proces kan complex zijn en vraagt om zorg van de leidinggevende. Hoe zorg je voor een soepele terugkeer van een medewerker? En hoe geef je de werknemer het gevoel dat zijn plek er nog steeds is, ook al is die misschien veranderd?
De plek tijdelijk verlaten: wat gebeurt er dan?
Een werknemer kan om verschillende redenen tijdelijk zijn plek verlaten. Denk aan een lange ziekteperiode, reorganisatie, of fusie. In zulke situaties verandert vaak meer dan je zou verwachten. De onderneming zoekt snel een oplossing om de ontstane leegte op te vangen. Anderen nemen taken over, de organisatie past zich wat aan, en voor je het weet, lijkt alles weer normaal te verlopen. De dagelijkse routine keert terug, en de verstoring lijkt weggevloeid.
Voor de terugkerende werknemer voelt de situatie echter vaak anders. Hij of zij kan merken dat de eigen plek niet meer dezelfde is of overgenomen is door iemand anders. Dit kan onzekerheid geven of het gevoel dat er opnieuw gestreden moet worden om een plek binnen het team.
“Een plek is nooit volledig statisch, maar altijd in beweging. Leiding geven betekent balans brengen tussen ruimte en richting”.
De rol van de leidinggevende: aandacht en erkenning
Als leidinggevende is het jouw taak om hier proactief mee om te gaan. Het begint met het erkennen van de verandering. De werknemer die tijdelijk weg was, moet de ruimte krijgen om zijn positie weer in te nemen. Dit kan betekenen dat een gesprek nodig is over veranderingen tijdens de afwezigheid. Transparantie over gemaakte keuzes en aanpassingen binnen de organisatie is hierbij belangrijk.
Daarnaast is aandacht nodig voor de persoon die de taken tijdelijk overnam. Het erkennen van diens inzet en waardering uitspreken is essentieel. Dit voorkomt dat de tijdelijke vervanger zich overbelast of ondergewaardeerd voelt. Door erkenning voelt deze werknemer zich gezien, wat de sfeer in het team ten goede komt.
Terugkeren in de rij na een langdurige afwezigheid: de uitdagingen
Langdurige afwezigheid kan structurele aanpassingen binnen de organisatie vragen. Bij terugkomst van de medewerker kan het lastig zijn om weer een vaste plek te vinden. Dit vraagt wederzijdse flexibiliteit en open communicatie. Geef als leidinggevende aan dat jouw deur openstaat voor een gesprek over knelpunten tijdens de terugkeer.
Voor de terugkerende medewerker is het belangrijk om niet direct alle verantwoordelijkheid op zich te nemen. Dit kan namelijk leiden tot burn-out, zeker als de medewerker zich extra verantwoordelijk voelt. Hier ligt een taak voor de leidinggevende: bewaak samen de balans tussen oude taken oppakken en nieuwe grenzen erkennen.
Een plek innemen na een reorganisatie of fusie
In een fusie of reorganisatie kan het vinden van een plek extra uitdagend zijn. Nieuwe structuren ontstaan, hiërarchieën veranderen, en relaties binnen het team worden opnieuw gevormd. De leidinggevende speelt hierin een cruciale rol. Zorg voor heldere communicatie over wat er verandert en welke plek de medewerker daarin heeft.
Het kan helpen om verwachtingen duidelijk uit te spreken en te luisteren naar zorgen van werknemers. Bied ruimte voor vragen en wees eerlijk over wat nog onzeker is. Dit kan bijdragen aan een soepelere overgang en het gevoel van veiligheid en vertrouwen binnen het team vergroten.
Een nieuwe balans vinden
Een werknemer die terugkeert of een nieuwe plek in de rij moet vinden na iemand anders’ vertrek vraagt om evenwicht. Voor de terugkerende werknemer is het belangrijk om zich welkom en gewaardeerd te voelen, ook al zijn er veranderingen doorgevoerd. Voor de tijdelijke vervanger is erkenning van diens inspanningen cruciaal. Als leidinggevende kun je hierin het verschil maken door aandacht te hebben voor beide kanten.
Herken het verleden, waardeer het heden, en geef vertrouwen voor morgen. Zo creëer je stabiliteit waar groei en waardering samenkomen.”
Conclusie: De juiste plek in de rij vinden voor iedereen
Iedere werknemer heeft een plek in de organisatie, maar die plek is niet altijd statisch. Soms moet deze tijdelijk worden verlaten, en soms moet hij opnieuw gevonden worden. Als leidinggevende ligt hier een belangrijke verantwoordelijkheid: zorgen dat iedereen zich gezien en gewaardeerd voelt, zowel degene die terugkeert als degene die tijdelijk extra stappen heeft gezet.
Door open te communiceren, veranderingen te erkennen, en flexibel om te gaan met de nieuwe realiteit, zorg je ervoor dat iedereen zijn plek in de rij kan (her)vinden binnen de onderneming. Zo creëer je een werkomgeving waar ruimte is voor zowel stabiliteit als groei, voor de organisatie én voor de werknemers.
Resumerend: Aanbevelingen
Aanbevelingen voor de werkgever:
1. Wees transparant over veranderingen tijdens de afwezigheid van de werknemer.
2. Bied ruimte voor gesprekken over de terugkeer en eventuele knelpunten.
3. Waardeer de inzet van tijdelijke vervangers en erken hun inspanningen.
4. Zorg voor een goede balans tussen oude taken en nieuwe verantwoordelijkheden.
5. Luister naar de zorgen van werknemers, vooral tijdens fusies of reorganisaties.
6. Communiceer duidelijk over veranderingen en wat dit betekent voor medewerkers.
Aanbevelingen voor de werknemer:
1. Wees open over je behoeften en verwachtingen bij je terugkeer.
2. Probeer niet direct alle oude verantwoordelijkheden op je te nemen.
3. Zoek actief naar manieren om je nieuwe plek in te vullen.
4. Sta open voor veranderingen die tijdens je afwezigheid hebben plaatsgevonden.
5. Vraag om ondersteuning als je moeite hebt met je (her)integratie.
6. Werk samen met collega’s om een nieuwe balans in taken te vinden.
Kracht Neemt ruimte Maar zodra topzwaar Met een wankele basis Kwetsbaar
Kracht vraagt balans
Kracht is mooi, maar zonder stevige basis kan het kwetsbaar zijn. Het is als een boom met een brede kruin, maar dan met ondiepe wortels. Een harde wind kan alles zomaar doen wankelen. Dit beeld speelde door mijn hoofd toen ik mijn cliënt ontmoette. Een grote, brede man stapte mijn praktijk binnen. Hij vulde letterlijk de ruimt en toch zag ik meteen. Hier staat iemand binnen die een innerlijke strijd met zichzelf voert.
Lichaamstaal vertelt een verhaal
De nuances in zijn houding spraken boekdelen. Een tikkeltje opgeblazen borstkas, gedragen door onzekere benen. Zijn vraag? Die rolde niet zomaar uit zijn mond. Uiteindelijk leek het hierop: Waarom gaat alles opeens mis, terwijl ik altijd alles onder controle heb gehad? Hulp vragen zat niet in zijn natuur. Want hulp vragen voelde kwetsbaar, en kwetsbaarheid… dát voelde onveilig.
Overtuigingen met diepe wortels
Deze diepgewortelde overtuiging stamt vaak uit de kindertijd. Het idee dat je alleen sterk bent als je alles zelf doet, kan je lang beschermen. Maar op een gegeven moment werkt deze overtuiging niet meer. Het zorgt ervoor dat je vastloopt, terwijl je verder wilt.
Van controle naar kwetsbaarheid
Voor mijn cliënt voelde het loslaten van controle alsof hij een brand moest blussen met benzine. Het was een stap die indruiste tegen alles waar hij in geloofde. Controle gaf hem houvast en structuur. Maar controle kan ook een muur worden die je afsluit van anderen én van jezelf. In elke kwaliteit kun je doorslaan zodat je in je valkuil stapt.
Om verandering in gang te zetten, is het nodig om van die rots af te komen. Je kwetsbaar opstellen voelt spannend, maar het biedt ruimte voor groei. Gelijkwaardigheid speelt hierbij een grote rol. Samen kijken we hoe hij balans kan vinden tussen kracht en kwetsbaarheid, tussen controle en loslaten.
“Kracht zonder balans wankelt. Kwetsbaarheid omarmen biedt ruimte voor groei en verandering, hoe spannend het ook voelt.”
Een liefdevolle confrontatie
In mijn praktijk zie ik vaak dat mensen worstelen met vergelijkbare vragen. Hoewel elke situatie uniek is raakte ik bij deze cliënt intuïtief een gevoelige snaar. Er ontstond een moment van ontspanning. De eerste stap was gezet. Dat is groot, want juist die eerste stap is soms het moeilijkst. Maar tegelijkertijd ook het krachtigst.
De andere kracht wacht om gezien te worden
Ik confronteer mijn cliënten. Liefdevol! Omdat ik weet dat achter die beschermende muur vaak een kracht schuilgaat die wacht om ontdekt te worden. Het proces is niet altijd gemakkelijk, maar het is het waard en is waardevol.
Herken jij jezelf in kracht en controle?
Misschien herken jij jezelf ook in het verhaal van deze cliënt. De kracht van controle kan je beschermen, maar soms houdt het je ook tegen. Het vraagt moed om je kwetsbaarheid te omarmen en jezelf de ruimte te geven om te groeien.
We leven allemaal met tegenstellingen, oftewel polariteiten. Denk aan vertrouwen versus wantrouwen, vasthouden versus loslaten, of controle versus overgave. Hoe jij je verhoudt tot deze polariteiten geeft inzicht in je patronen en beschermingsmechanismen.
In dit blog zoom ik in op de polariteit vertrouwen-wantrouwen. Hoe deze polariteit zich manifesteert, hangt samen met de beschermende maskers die je hebt ontwikkeld. Het herkennen van deze dynamiek is een stap richting meer balans en vrijheid in je leven.
Wat is een maskerstructuur?
Een maskerstructuur, of karakterstructuur, is een beschermende laag die je als kind hebt ontwikkeld om jezelf te beschermen tegen pijn en afwijzing. Deze structuren zitten opgeslagen in je lichaam en bepalen hoe je je opstelt in relaties en het leven. Wilhelm Reich ontdekte dat deze structuren zich letterlijk vastzetten in de spierspanning van je lichaam.
Iedereen heeft meerdere maskers, maar meestal zijn één of twee structuren dominant. Deze maskers beschermen je tegen kwetsbaarheid, maar beperken je ook. Ze beïnvloeden bijvoorbeeld hoe je omgaat met polariteiten zoals vertrouwen en wantrouwen.
“Polariteiten als vertrouwen en wantrouwen vormen je maskers, maar bewustzijn brengt balans en vrijheid in je leven.”
Polariteit en energie: Hoe beweeg jij?
Bij polariteiten gaat het om beweging. Kun je vrij schakelen tussen twee uitersten, zoals vertrouwen en wantrouwen? Dan stroomt je energie en ben je in balans.
De Lemniscaat
Om dit te verduidelijken, gebruik ik vaak het model van de lemniscaat: een figuur in de vorm van een liggende acht. De polen van een polariteit, zoals bijvoorbeeld vertrouwen en wantrouwen, liggen aan de uiteinden.
Oefening: Leg twee papiertjes op de grond met daarop de woorden “vertrouwen” en “wantrouwen”. Ga op het ene papiertje staan en ervaar hoe dat voelt. Verplaats je daarna naar het andere papiertje en voel het verschil. Door deze beweging te maken, kun je ervaren waar je vastloopt en waar de energie stokt.
Lemniscaat. Beweging in polariteit.
Vertrouwen-wantrouwen: Een polariteit in maskers
De polariteit vertrouwen-wantrouwen speelt een grote rol in drie maskers: het fijngevoelige (schizoïde), het sociale (orale) en het daadkrachtige (psychopatische) masker. Hoewel het thema in elk masker terugkomt, verschillen de oorzaken en uitwerkingen.
1. Het fijngevoelige masker: Ben ik wel welkom?
Voor mensen met een fijngevoelig masker is wantrouwen de basis. Het gevoel dat je er niet mag zijn, wordt diep van binnen gevoeld.
Ontstaan: Dit wantrouwen ontwikkelt zich al voor je geboorte. Denk aan stressvolle gebeurtenissen tijdens de zwangerschap, zoals een traumatische ervaring van je moeder of een moeilijke bevalling. Dit kan leiden tot een gevoel van afwijzing en onveiligheid.
Kenmerken: Je voelt je veiliger daar dan hier en trekt je terug uit verbinding. Leren vertrouwen op jezelf én anderen is een levenslange uitdaging.
Voorbeeld: Anne, 34 jaar, heeft moeite met sociale interacties. Ze voelt zich vaak ongemakkelijk in groepen en heeft het gevoel dat ze er niet echt bij hoort.
Uitdaging: Ontwikkel het vertrouwen dat je er mag zijn, precies zoals je bent.
2. Het sociale masker: Is er wel genoeg voor mij?
Bij het sociale masker draait wantrouwen om een gevoel van tekort. Je twijfelt of er wel genoeg liefde, aandacht, of emotionele steun is. Je probeert dit gemis te vullen.
Ontstaan: Dit masker ontwikkelt zich in het eerste levensjaar, wanneer een kind volledig afhankelijk is van zorg en voeding. Als deze zorg niet consistent beschikbaar is, groeit het wantrouwen.
Kenmerken: Je voelt een diep verlangen naar vervulling, maar het lijkt alsof je emmer nooit vol raakt. Dit kan leiden tot afhankelijkheid of zelfs verslavingsgevoeligheid.
Voorbeeld: Tim, 29 jaar, zoekt voortdurend bevestiging in zijn relaties. Hij stelt hoge eisen aan zijn partner en voelt zich snel afgewezen.
Uitdaging: Ontwikkel het vertrouwen dat er altijd genoeg is – ook voor jou – zonder dat je het hoeft af te dwingen.
3. Het daadkrachtige masker: Ik doe het zélf wel!
Bij het daadkrachtige masker is wantrouwen vooral gericht op anderen. Je vertrouwt jezelf, maar bent ervan overtuigd dat je niet op anderen kunt rekenen.
Ontstaan: Dit masker ontstaat wanneer een kind leert dat het zich staande moet houden door onafhankelijk en sterk te zijn. Vertrouwen in anderen is ooit beschaamd, en dat verlies heeft diepe sporen nagelaten.
Kenmerken: Je bent vaak de leider, iemand die de touwtjes stevig in handen heeft. Dit maakt je krachtig, maar ook kwetsbaar voor eenzaamheid. Kwetsbaarheid tonen voelt als falen.
Voorbeeld: Eva, 42 jaar, is een succesvolle ondernemer, maar vindt het moeilijk om hulp te vragen. Ze voelt zich vaak geïsoleerd, omdat ze niemand echt toelaat.
Uitdaging: Leer kwetsbaarheid te omarmen en vertrouwen te hebben in de ander. Dit opent de weg naar diepere verbindingen.
“Vrij bewegen tussen vertrouwen en wantrouwen opent de deur naar diepere verbindingen en persoonlijke groei.”
Je schaduw: Wat verberg je?
In elk masker schuilt een schaduw. De delen van jezelf die je niet wilt zien of erkennen. Vaak projecteer je deze schaduw op anderen.
Voorbeeld: Iemand met het sociale masker kan anderen verwijten dat ze te veeleisend zijn, terwijl ze zelf een sterke behoefte aan aandacht en erkenning hebben.
Door je schaduw te omarmen, kun je meer in balans komen en vrijer bewegen tussen de polariteiten.
Hoe werk je met polariteiten?
Wil je meer balans in je leven? Begin dan met het onderzoeken van je eigen polariteiten en hoe ze samenhangen met jouw maskers.
Hier zijn enkele tips:
Erken je polariteiten: Vraag jezelf af: Waar zit ik vast? Vertrouw ik teveel op wantrouwen, of stel ik me juist te kwetsbaar op?
2. Beweeg fysiek: Gebruik de lemniscaat-oefening om het verschil tussen de polen te ervaren en te voelen waar je energie vastzit.
3. Werk met je schaduw: Onderzoek welke eigenschappen of emoties je in jezelf onderdrukt. Wat veroordeel je in anderen, en wat zegt dit over jou?
4. Zoek begeleiding: Systemisch werk en lichaamswerk kunnen je helpen om dieper inzicht te krijgen in je patronen en ze stap voor stap los te laten.
Conclusie: Vind balans tussen vertrouwen en wantrouwen
Polariteiten zoals vertrouwen en wantrouwen spelen een belangrijke rol in je leven. Door bewust te worden van hoe ze jou beïnvloeden, kun je de energie laten stromen en meer balans ervaren.
Wil je ontdekken hoe jij je verhoudt tot deze polariteiten en wat jouw maskers zeggen over je leven? Neem contact op voor een kennismakingsgesprek en ervaar hoe systemisch werken jou kan helpen groeien.
Fietsen Met losse Handen op vertrouwen Balans tussen controle en Overgave
Liefde is overgave, is loslaten, is vertrouwen
Een blog waarin woorden als overgave, (zelf)vertrouwen en loslaten samenkomen in een schrijfsel. Welke betekenis heeft buigen in relatie tot deze thema’s? Ben ik in staat om mij met de stroom van het leven mee te laten drijven?
De meeste van mijn artikelen helpen mij reflecteren op vragen als: Hoe is dat voor mij? Wat herken ik van dit thema in mijzelf en wat neem ik aan of wijs ik juist af? Ik nodig je uit om te reflecteren. Bewust te worden van wat er onbewust al is.
En ik gun je het besef dat je er geen waardeoordeel op hoeft te plakken. Het IS.
“Liefde, de bron waaruit onvoorwaardelijke overgave en vertrouwen stroomt, is onmogelijk te kanaliseren.”
Nieuwsgierig met een beetje angst
Na de lagere school volgde de volgende logische stap: de MAVO. Geen LTS, want niet technisch. Ook geen Huishoudschool, want geen meisje. Geen HAVO/Atheneum in Assen, want geen bolleboos. Zo simpel was het. Maar die eerste dag op de fiets naar de MAVO, samen met Remmelt, uitgezwaaid door onze moeders…
Dat moment kan ik zo weer terughalen. Spannend, uitdagend, nieuwsgierig met een vleugje angst. Bang voor het onbekende. Kan ik dit wel? Als 12-jarige vond ik het lastig, ondanks alle kaders en voorgedrukte paden.
De invloed van verwachtingen: Hoe toestemming grenzen bepaalt
Iets moeten kunnen omdat anderen verwachten dat je het (natuurlijk) kunt. Als je voldoet, is er niets aan de hand, toch? De uitkomst is immers in overeenstemming met de verwachting. Ik besef hoeveel veiligheid er zit in het voldoen aan verwachtingen van anderen.
Voldoen aan verwachtingen is een manier om controle vast te houden. Veilig blijven betekent dat er niets kan gebeuren. Maar het maakt een groot verschil of de groep waartoe je behoort loslaten en vertrouwen aanmoedigt of juist afkeurt.
En toen ging ik vol overgave onderuit
De weg naar de MAVO was rechttoe, rechtaan. Ideaal om het stuur los te laten. Gewoon omdat het kan. Maar ook een beetje om stoer te doen. Grenzen verkennen, zoals dat hoort bij pubers.
In het moment geen gevaar zien, brengt je naar de rand van veiligheid. De enige plek waar je grenzen écht ervaart. Tot het moment waarop onze fietssturen al zwabberend in elkaar raakten en we beiden onderuitgingen.
Overgave: De genereuze stroom van liefde
Je overgeven aan de stroom van het leven. Controle loslaten en vertrouwen dat je precies krijgt wat je nodig hebt. Leven vanuit overvloed in plaats van tekort. Een droombeeld? Er zijn mensen die zich volledig kunnen overgeven aan wat is.
Ik ben er jaloers op. En ik weet diep van binnen dat het klopt. Dat het allemaal zo werkt. Dat overgave een genereuze stroom van liefde in gang zet. Oncontroleerbaar.
Het gevaar van bestaansrecht koppelen aan verwachtingen
Onder invloed zijn – of het nu van een middel of van maatschappelijke verwachtingen is – geeft ontspanning. Zelfs als bekend is dat het nadelige gevolgen kan hebben. Ontspanning is verslavend.
Hoe meer jij je bestaansrecht koppelt aan voldoen aan (vermoede) verwachtingen, hoe moeilijker het wordt om los te laten en je over te geven aan het leven.
Controle versus overgave: Het stuur stevig vastpakken
“Jij bent precies goed zoals je bent.” Een mooie uitspraak, vaak bedoeld als steun. Maar wat betekent dat echt? Is dat inclusief je gedrag en hoe jij je manifesteert in de wereld? Of lees je een verkapte afkeuring? Vanuit je eigen venster op de wereld interpreteer jij woorden en zinnen.
Goedbedoelde woorden kunnen onverwacht onbewuste snaren raken, waardoor jij het fietsstuur juist stevig vastpakt. De energie stokt. Maar ben jij al in staat om het stuur los te laten en te vertrouwen op het proces van het leven?
Maakbaarheid versus overgave: Alles in eigen hand?
De overtuiging dat je je leven kunt maken is diepgeworteld. Als het niet lukt? Dan heb je blijkbaar niet hard genoeg gewerkt. Een idee dat haaks staat op loslaten en vertrouwen. Het vraagt juist voortdurend om controle. Kun je bestaansrecht proeven in deze overtuiging? Met de handen los door het leven fietsen?
Dat móet wel fout gaan, toch?
De balans vinden: Met de handen los een gedurfde keuze
Het is niet zwart-wit. Tussen controle houden en volledige overgave zit een brede marge. Misschien is het niet voor iedereen weggelegd om altijd maar met de handen los te fietsen. Maar overweeg dit: Als jij de controle over je eigen leven vooropstelt, ben je dan ook sneller geneigd het leven van anderen te willen sturen?
Met uiteraard de beste bedoelingen. Want jij hebt je best gedaan. Maar maakt kiezen voor loslaten je dan schuldig ten opzichte van je omgeving?
Aanpassen om te overleven
“Zo ben ik nu eenmaal.” Alsof gedrag gelijkstaat aan wie je bent. Ik geloof daar niet in. We zijn groepsmensen. Aanpassen aan de regels van de groep hoort daarbij. Als dat niet lukt, zoek je een andere groep.
Maar dat geldt niet voor familie. Je familie overstappen kan niet. Vanaf je geboorte tot je zevende leer je hoe je kunt voldoen aan de regels van je familie. Voor je eigen veiligheid pas je je aan. En wordt daarin bevestigd.
“Overgave betekent niet opgeven, maar meegaan met de stroom van het leven en vertrouwen dat je krijgt wat je nodig hebt.”
Maar hoe dan? Ik weet het niet meer
De invloed van instructies – uitgesproken of niet – is groot. Ze worden met liefde door ouders meegegeven. Uit loyaliteit voldoe je eraan, vaak onbewust. En vaak wordt er niet van je verwacht dat je met losse handen door het leven fietst.
“Kies voor jezelf! Wees de stuurman van je eigen leven!”
Wervende teksten die in de praktijk leiden tot een wanhopige vraag: Maar hoe dan? Vertel me gewoon wat ik moet doen! Ik weet het niet (meer)!
Liefde is onmogelijk te kanaliseren
Meedrijven met de stroom van het leven. Je verhouden tot wat op je pad komt. Leren. Vasthouden wat werkt en aanpassen wat niet. Jij hebt jouw lot. Ik het mijne. En ik gun je jouw lot, want het biedt je groei. Je hoeft het niet van me over te nemen, ook al wil je dat uit liefde doen. Want liefde, de bron waaruit onvoorwaardelijke overgave en vertrouwen stroomt, is onmogelijk te kanaliseren.
En fietsen met losse handen kan pas als je hebt geoefend.
Tot slot: Stap voor stap leren loslaten
Buigen voor je lot, de energie laten stromen. Daarvoor moet je jouw veilige haven verlaten. Vastklampen aan wat bekend is, blokkeert je levensenergie. Ontspanning is de sleutel. Misschien heb je het als instructie op een massagetafel gehoord. Hoe dan? Oefenen! Stap voor stap, in een veilige omgeving.
Je kunt ervoor kiezen om bewust iets los te laten waar je normaal controle over houdt. Zo rijg je stap voor stap succesjes aan een ketting.
En geef je werkelijk betekenis aan: Het is wat het is. Met losse handen.
Hoe ervaar jij loslaten en overgave in je leven? Laat het me weten in de reacties!
Meer lezen? Deze blogs zijn wellicht voor jou interessant:
Het proces van loslaten, rouwen en ruimte maken voor iets nieuws biedt een kans om jezelf te transformeren. In deze blog verken ik hoe het concept “voor de dood moet je sterven” niet alleen zwaar, maar ook hoopvol kan zijn.
Landen in je bekken betekent dat je jezelf toestaat om volledig aanwezig te zijn in je lichaam, in het moment. Het betekent dat je je verbindt met je basis, je emoties en je levensenergie. Dit proces vraagt om overgave, moed en vertrouwen.
Hoop wordt vaak gezien als een krachtbron. Het geeft richting, houvast, een reden om door te gaan. Maar wat als hoop juist een blokkade vormt? Het vasthouden aan hoop kan ons gevangen houden in een verwachting die misschien nooit uitkomt.
Tekort Leegte voelen Niet durven vragen Balans in geven, nemen Overvloed
Overvloed hebben en tekort ervaren
Verlang jij ook zo naar verbinding, liefde en overvloed. Toch voel je diep van binnen een leegte die moeilijk te vullen lijkt. Je verlangt naar erkenning, maar durft niet altijd te vragen. Je hebt het gevoel dat je tekort komt. En dat gevoel heeft impact op je relaties en je energie.
Dit blog gaat over het herkennen en doorbreken van het patroon van tekort. Het biedt handvatten om meer balans te vinden in geven en nemen en leert jou hoe je overvloed kunt ervaren, in jezelf en in je verbindingen.
Wat is het orale masker?
Het orale masker staat centraal in deze blog. Dit masker ontstaat vaak door vroege ervaringen waarin er onvoldoende aandacht, warmte of liefde was om volledig te kunnen ontspannen in jezelf. Misschien was je moeder emotioneel of fysiek niet beschikbaar in een periode waarin jij onvoorwaardelijke zorg nodig had. Niet omdat ze niet van je hield, maar omdat ze simpelweg niet meer kon geven dan ze zelf had.
Dit kan leiden tot gevoelens van tekort en een diep verlangen naar erkenning en verbinding.
Kenmerken van het orale masker:
Een gevoel van onvervulde behoeften en leegte.
Moeite om te ontvangen en te genieten van wat er is.
De neiging om veel te geven in de hoop iets terug te krijgen.
Angst om afgewezen te worden als je je verlangens uit.
Praktijkvoorbeeld:
Lisa is 38 en merkt dat ze altijd degene is die voor anderen klaarstaat. Ze luistert, geeft advies en organiseert bijeenkomsten. Maar als zij zelf iets nodig heeft, voelt ze zich schuldig om te vragen. Ze denkt vaak: ‘Ze zullen me vast egoïstisch vinden.’ Het gevolg? Lisa voelt zich leeg en uitgeput.
Tijdens coaching ontdekte ze dat ze zichzelf had aangeleerd om vooral te geven, omdat ze ooit bang was dat niemand haar verlangens zou erkennen.
De vicieuze cirkel van tekort
Als je het gevoel hebt dat je tekort komt, ontwikkel je vaak strategieën om met die leegte om te gaan. Je doet bijvoorbeeld extra je best om anderen tevreden te stellen, in de hoop dat ze je waarderen. Of je verwacht stilletjes dat anderen jouw behoeften aanvoelen. Naar dan wel zónder dat je deze uitspreekt. Als dat vervolgens niet gebeurt, voel je je opnieuw afgewezen, wat het tekort alleen maar versterkt.
Een ander gedragspatroon kan zijn dat je juist claimend wordt. Je neemt wat je nodig hebt, ongeacht hoe dat voor de ander voelt, omdat de angst om opnieuw afgewezen te worden te groot is. Twee uitersten in een zelfde structuur.
Herkenbaar?
Je geeft veel, maar voelt je niet gezien.
Je voelt je schuldig als je iets vraagt of ontvangt.
Je hebt het gevoel dat niets ooit genoeg is.
“Overvloed begint in jezelf: leer ontvangen en ontdek dat je al genoeg bent, precies zoals je bent.“
Waar komt dit gevoel vandaan?
De wortels van dit patroon liggen vaak in je eerste levensjaar. Als baby heb je naast voeding ook liefde, warmte en aandacht nodig. Wanneer dit niet voldoende wordt gegeven, sla je onbewust de ervaring op dat jouw behoeften niet belangrijk zijn. Dit kan later in je leven zichtbaar worden in gevoelens van tekort, onvervuld verlangen of zelfs een diepgewortelde angst om afgewezen te worden.
Mark (45) voelt zich vaak onbegrepen in relaties. Hij zegt: ‘Ik doe alles voor mijn partner, maar het lijkt nooit genoeg.’ ‘Ze zegt dat ik haar claim, maar ik wil alleen dat ze mij echt ziet’ Tijdens een sessie ontdekte Mark dat hij als kind vaak hoorde: ‘Jongens huilen niet.’ Hierdoor heeft hij zijn behoefte aan troost en erkenning jarenlang weggestopt.
Hoe doorbreek je deze vicieuze cirkel?
De eerste stap in het doorbreken van het tekort is bewustwording. Herkennen dat het gevoel van leegte niet voortkomt uit wat je nú mist. Wat je toen niet kreeg, is waar het in deze structuur over gaat. Je leert daarom verantwoordelijkheid te nemen voor wat je nú nodig hebt. Zodat je deze op een volwassen manier kunt vervullen.
1. Sta stil bij je gevoel
Begin met het erkennen van je gevoelens van leegte, verdriet en misschien zelfs boosheid. Deze emoties zijn vaak lange tijd onderdrukt en willen nu gezien worden.
Oefening:
Neem een moment van stilte en adem rustig in en uit. Stel jezelf de vraag: ‘Wat voel ik nu echt?’ Laat het antwoord komen zonder het te veroordelen. (Neem de tijd om te (leren) voelen).
2. Leer ontvangen
Ontvangen voelt vaak ongemakkelijk als je gewend bent om vooral te geven. Toch is het essentieel om overvloed te ervaren.
Praktijkvoorbeeld:
Tijdens een workshop ontdekte Lisa hoe ze NEE kon zeggen tegen overbelasting en JA tegen hulp. Ze oefende met het simpelweg aannemen van een compliment zonder het af te zwakken. Dit kleine gebaar gaf haar het gevoel dat ze het waard is om te ontvangen.
3. Bouw balans op in geven en nemen
Herstel de balans door bewust te worden van hoe je jezelf belangrijk maakt: geef je om gezien te worden of omdat je echt wilt geven?
Wat je vroeger miste, hoef je niet langer buiten jezelf te zoeken. Jouw bron van overvloed zit in jou.
De bron van overvloed ligt in jezelf
Je kunt pas echt overvloed ervaren als je ontdekt dat jij jezelf kunt voeden vanuit je eigen kracht. Dat betekent niet dat je geen liefde of erkenning van anderen nodig hebt. Je bent alleen niet langer afhankelijk van anderen om overvloed te ervaren..
Stap voor stap:
Erken het tekort van vroeger en geef ruimte aan je verdriet.
Oefen dagelijks met ontvangen, hoe klein ook.
Herinner jezelf eraan dat je goed bent zoals je bent.
“Wat je vroeger miste, hoef je niet langer buiten jezelf te zoeken. Jouw bron van overvloed zit in jou.”
Jouw pad naar overvloed
Het doorbreken van het patroon van tekort is een proces van bewustwording en groei. Het vraagt moed om je oude overlevingsstrategieën los te laten en jezelf open te stellen voor nieuwe ervaringen. Het is een reis die je hebt te maken. (Vergelijk het met het lezen van een boek. Dat is meer dan alleen het omslaan van een bladzijde).
Praktijkvoorbeeld:
Mark werkt nu actief aan het uitspreken van zijn verlangens. In plaats van te verwachten dat zijn partner aanvoelt wat hij nodig heeft, zegt hij: ‘Ik zou het fijn vinden als je me even vasthoudt.’ Dit geeft hem niet alleen meer verbinding met zijn partner, maar ook met zichzelf.
Herken jij dit patroon in jezelf?
Als dit verhaal je raakt en je meer wilt leren over hoe je het gevoel van tekort kunt doorbreken, weet dan dat je niet alleen bent. Tijdens mijn coaching help ik je om deze patronen te doorzien en je eigen bron van overvloed te vinden.
