“Pas op met hem, hij is heel gevoelig”. Ik herinner me nog goed hoe die zin mij raakte. Mijn reactie paste precies bij de overtuiging die ik toen had: gevoeligheid was gelijk aan zwakte.
Ik probeerde mezelf te bewijzen door kaarsrecht te staan, mijn borst vooruit te steken en zelfverzekerdheid uit te stralen, alsof ik moest laten zien dat ik van dat ‘defect’ af was. Wat heb ik toen veel in mijn schaduw opgeborgen.
En wat was de prijs hoog!
Hardnekkige overtuigingen leven een eigen leven
Je kent die zin vast wel: “Dat gaat vanzelf over als ze ouder worden.” Misschien heb je deze of vergelijkbare zin zelf wel eens gebruikt. Of je kent het van ‘horen zeggen’. Bedoelt als troost, als verklaring, of gewoon om de onrust even weg te duwen.
Het is een zin die geruststelt. Maar het zou ook vragen op kunnen roepen. Vragen als: Wat als dat niet klopt? Wat als die gevoeligheid, dat gedrag, die intense reacties van het kind niet zomaar verdwijnen, maar juist iets willen vertellen?
Ik wil je meenemen in een andere kijk op gevoelige kinderen. Niet als een probleem dat opgelost moet worden, maar als een spiegel die ons iets laat zien. Over onszelf, over onze wereld, en over wat er werkelijk toe doet.
Lastige kinderen bestaan niet
Lastig betekent dat er een last wordt ervaren. Je ervaart weerstand om iets te ontmoeten wat je afwijst en waar je iets mee ‘moet’. (Van jezelf, of erger, volgens anderen)
Daarom de stelling: “Lastige kinderen bestaan niet”
Want wat je gemakkelijk als ‘lastig’ bestempeld, is eigenlijk een signaal. Een kind dat buiten de lijntjes kleurt, dat niet past in het keurslijf van ‘hoe het hoort’, is niet per definitie moeilijk.
Het is gewoon… een kind. Een wezen dat nog niet geleerd heeft om zich aan te passen, om zijn gevoelens te temperen, om te doen alsof.
En is dat niet juist prachtig?
Jij hoeft gevoelige kinderen niet op te lossen; ze nodigen je uit om te zien wat in jou nog geen woorden heeft gekregen.
Kinderen spiegelen wat ze ontmoeten
Kinderen zijn meesters in het spiegelen van wat ze om zich heen zien. Ze voelen stemmingen aan, ze reageren niet (alleen) op wat ze horen wordt, maar vooral op wat er ‘is’. Ze laten jou zien wat je soms liever verbergt.
En ja, dat kan confronterend zijn. Want als een kind je ongefilterd teruggeeft wat het voelt, sta jij ineens oog in oog met jezelf.
In mijn praktijk hangt een spiegel. Maar zelden kan iemand rustig zichzelf observeren in de spiegel. Laat staan om te praten tegen het eigen spiegelbeeld. Het aankijken van je eigen gezicht, emoties, onzekerheden vraagt moed.
Als kinderen jouw spiegel zijn, is dat een spiegel zonder filter. Ze laten zien wat er werkelijk is, niet wat we graag zouden willen dat er is.
En dat kan pijn doen.
Wanneer het lichaam spreekt
Een kind dat zich terugtrekt, dat buikpijn heeft, dat ineens weer in bed plast, of juist heel luidruchtig wordt – het is allemaal taal. Taal voor wie wil luisteren.
“Kijk eens wat ik voel”
“Kijk eens wat ik zie”
Het is geen toeval dat dit gedrag vaak ontstaat in omgevingen waar onvoorspelbaarheid heerst. Waar het ene moment liefde en warmte is, en het volgende moment boosheid of afwijzing.
Dat creëert onveiligheid. En onveiligheid zoekt altijd een uitweg.
Soms via woorden.
Maar vaker via het lichaam.
Onveiligheid zit vaak in het kleine
De grootste onveiligheid voor een kind ontstaat niet per se bij grote drama’s, maar bij kleine, onvoorspelbare wisselingen. Een glimlach die omslaat in een snauw. Een knuffel die gevolgd wordt door afstand.
Het zenuwstelsel van een kind zoekt houvast, patronen, voorspelbaarheid. En als die niet gevonden worden, ontwikkelt het gedrag om grip te krijgen.
Zich terugtrekken is, of juist heel hard roepen: “Zie mij”.
Dat is geen bewuste keuze, maar een overlevingsstrategie. Een manier om te zeggen wat nog geen woorden heeft:
*Ik weet niet wat ik met deze wereld aan moet. “Help me“.
Labels: helpend én begrenzend
We leven in een tijd waarin we snel geneigd zijn gedrag te labelen. Soms geeft dat rust: er is een naam, een verklaring. ADHD, autisme, angststoornis.
Labels kunnen helpend zijn.
Maar ze kunnen ook begrenzen.
Want wat als het gedrag geen stoornis is, maar een reactie? Een reactie op een wereld die te snel, te luid, te weinig afgestemd is? Een reactie die vraagt om gezien te worden, niet om gecorrigeerd.
De vraag *“Wat is er mis met dit kind?”* zou je ook kunnen vervangen door:
“Wat wordt hier zichtbaar gemaakt?”
De spiegel terug naar Jezelf
Wat zie jij terug in die spiegel?
Is het de stress die jij meedraagt?
De onzekerheid die je liever niet voelt?
De patronen uit je jeugd die je onbewust herhaalt?
We dragen allemaal onze opvoeding met ons mee. Soms herhalen we wat we hebben gekregen, soms doen we precies het tegenovergestelde.
Beide zijn even onbewust.
Beide zijn even krachtig.
Want loyaliteit aan jouw oude systeem zit diep.
Werkelijk iets nieuws doen vraagt moed. Maar het begint met zien.
En herkennen.
En – wanneer de tijd rijp is – erkennen.
“Pas op, hij is heel gevoelig”
Deze zin ken ik maar al te goed. Alsof gevoeligheid een waarschuwing is. Een tekort. Een signaal dat er iets niet deugt.
Maar wat als gevoeligheid juist een kracht is?
Een gave?
Een manier om de wereld dieper te ervaren?
Wanneer een kind hoort: *“Pas op, hij is heel gevoelig,”* krijgt het een boodschap mee: je bent te veel. Je bent niet oké zoals je bent.
En een kind zal strategieën ontwikkelen om dat te weerleggen. Het duwt die gevoeligheid weg, ontkent haar, splitst haar af.
Maar wat je wegduwt, verdwijnt niet.
Het verhuist naar de schaduw.
“Als er iets in het kind is wat we willen veranderen, zouden we eerst eens moeten onderzoeken of het niet iets is wat beter in onszelf veranderd zou kunnen worden.” C.G. JUNG
De schaduw verdwijnt niet
Wat niet welkom is, wordt onzichtbaar. En wat onzichtbaar is, laat zich later zien. Als lichamelijke klachten. Emotionele uitbarstingen. Gedrag dat niet begrepen wordt.
Als gevoeligheid niet omarmd wordt, ontstaat er innerlijke verdeeldheid.
Een gevoel van: ik mag niet zijn wie ik ben.
En die overtuiging reist mee.
Van kind naar volwassene.
Tijden veranderen, waarheden ook
Opvattingen over opvoeding verschuiven met de tijd. Wat vroeger normaal was, is nu ondenkbaar. En wat nu als ‘modern’ wordt gezien, zal over twintig jaar misschien achterhaald zijn.
Ik herinner me nog hoe ik schamper kon oordelen over bepaalde opvoedingsmethodes. Tot ik zelf een ouder werd. En merkte hoe ik vastklampte aan mijn eigen waarheid, omdat dat houvast gaf.
Ik weet nog hoe zeker ik was van mijn eigen waarheid. Tot een leraar tegen mij zei: “Er bestaan meerdere waarheden.” Mijn wereld stond even op zijn kop.
Het voelde als een aardbeving.
Maar ook als bevrijding.
Want als er meerdere waarheden zijn, mag ik luisteren naar wat voor mij klopt. En misschien… ook naar wat mijn kind mij laat zien.
Weerstand als poortwachter
Weerstand is niet verkeerd. Het is jouw bescherming. Het zegt: Pas op, dit is nieuw. Dit is onbekend.
Verandering ontregelt. Maar als je die weerstand eenmaal zachtjes kunt aanraken, als je kunt toelaten dat er iets nieuws is, dan opent zich een wereld.
Misschien is dat wel de grootste les die gevoelige kinderen ons geven. Ze nodigen ons uit om bewust te worden.
Om te zien wat er echt is. Om niet het kind te willen veranderen, maar om de bedding waarin zij bestaan te verzachten.
Een andere beweging
Gevoelige kinderen groeien niet over hun gevoeligheid heen. Ze leren ermee leven, of ze leren het weg te stoppen.
Maar het verdwijnt niet.
Misschien is de vraag dus niet: Wanneer gaat dit over? Maar: Wat mag hier eindelijk gezien worden?
Wat als je die gevoeligheid niet als een probleem ziet, maar als een uitnodiging?
Een uitnodiging om zachter te worden.
Om werkelijk te voelen.
Om te zien wat er toe doet.
Ik heb geleerd dat afgewezen gevoeligheid niet verdwijnt, maar naar mijn schaduw verhuist en later, vaak luider, om erkenning vraagt.
Afsluitende gedachte
Dus de volgende keer dat je denkt: “Dat gaat vanzelf over,” vraag jezelf dan af: Is dat nodig?
Wat als het juist een uitnodiging is? Om te luisteren. Te zien. Om woorden te geven aan wat zo lang onuitgesproken bleef
Gevoelig zijn.
Als kind kun je nog steeds gemakkelijk terechtkomen in een narratief waarin dit wordt afgekeurd. Of op zijn minst bekeken. Iets waar een oordeel op rust. Iedereen wil erbij horen. Kinderen misschien nog wel meer dan volwassenen.
Hoe pijnlijk is het om van een afstand te zien hoe volwassen mensen hun gevoeligheid nog steeds afwijzen. Hoe zij oude overtuigingen blijven meedragen om maar zwak zijn. Niet buiten de groep vallen. Of zich juist bewust naar de rand bewegen, uit zelfbescherming.
En precies daar ligt de kern.
Niet in het kind. Maar in wat gezien wil worden.
Geef het woorden. En maak gevoeligheid weer welkom.
Heeft dit blog iets in je geraakt?
Herkenning bij jezelf of bij je kinderen?
Zou je het fijn vinden om hier over te sparren? Plan dan een telefonisch consult voor slechts € 30,00 per 30 minuten.
Wat geef je door aan je kind? Familiesystemen beïnvloeden onbewust generaties. Leer hoe overtuigingen, trauma’s en patronen hun weg vinden en hoe systemisch werk je helpt deze te erkennen en doorbreken. Ontdek praktische tips om bewust met ouderschap om te gaan en je kind meer vrijheid te geven om zijn eigen pad te volgen.
Er zijn van die uitspraken die blijven hangen. Soms confronterend, soms verwarrend, maar altijd met een kern van waarheid die je niet zomaar van je af kunt schudden. In dit blog lees je over schaduwwerk om jouw zelfinzicht en compassie te vergroten.
Een van die zinnen is: “In alles wat je verafschuwt in de ander herken je iets van jezelf.” Anders geformuleerd: “Waarin jij je intens ergert aan de ander, daar heb jij iets te leren”.
Een uitspraak die bij mij in eerste instantie weerstand opriep. Want hoezo zou mijn afkeer van arrogantie, luiheid, hypocrisie of onverschilligheid íéts te maken hebben met mijzelf? Wat anderen fout doen, is toch echt hún probleem?
Schaduwwerk voor zelfinzicht en compassie
Toch nodigt deze zin jou uit tot iets groters dan een simpele psychologische verklaring. Het is een uitnodiging tot zelfonderzoek, tot schaduwwerk, tot radicale eerlijkheid.
En misschien nog wel het belangrijkste: tot een meer compassie volle kijk op Jezelf en de ander. Omdat je de spiegel van je schaduw voorgehouden hebt gekregen.
Jouw schaduw – krijg inzicht in schaduwwerk , heel en leef met compassie voor Jezelf en je relaties. #KomJezelfOntmoeten.
Wat is de schaduw eigenlijk?
De term “schaduw” werd beroemd gemaakt door de Zwitserse psycholoog Carl Gustav Jung. Volgens Jung is de schaduw het deel van onze persoonlijkheid dat we liever niet onder ogen zien. Het zijn onze angsten, driften, verlangens, schaamtes, impulsen en eigenschappen die niet passen binnen het beeld dat we van onszelf willen hebben.
Aanpassen om te (over)leven
Vanaf jonge leeftijd leren we wat ‘goed’ en ‘slecht’ gedrag is. Een kind dat leert dat woede ongepast is, zal die woede onderdrukken. Iemand die wordt geprezen om zijn zorgzaamheid, zal zijn behoefte aan grenzen of zelfbehoud onderdrukken. Wat we niet mogen zijn, wordt uit het bewustzijn verbannen — maar het verdwijnt niet. Het wordt een schaduw.
Schaduwwerk is de ontmoeting met Jezelf aangaan
De schaduw is dus niet per se ‘slecht’ of kwaadaardig, het is simpelweg wat we niet willen zijn — of niet mógen zijn, van onszelf of van de wereld om ons heen. Het is een deel van wie je bent.
Schaduwwerk is Jezelf Ontmoeten
Projectie: de schaduw buiten onszelf zien
Het probleem van de schaduw is niet dat je haar hebt. Het probleem is dat je haar niet herkent als de jouw. En dat leidt tot projectie.
Projectie: onbewuste identificatie met Jezelf
Projectie is het onbewust toeschrijven van je eigen ongewenste eigenschappen aan anderen. Anders gezegd: wat je niet kunt of wil zien in jezelf, zie je in de ander — vaak uitvergroot, met afschuw, of met een soort morele verontwaardiging.
Degene die ontrouw het allerergste vindt, worstelt misschien zelf met verlangens die niet passen binnen het keurslijf van een monogame relatie.
Degene die anderen veroordeelt als ‘lui’ of ‘slap’, heeft mogelijk een diepe angst om zelf niet goed genoeg te zijn zonder constante prestatie.
Degene die klaagt over arrogantie in anderen, heeft misschien zelf moeite met zelfvertrouwen — of juist met zijn eigen neiging om zichzelf belangrijk te maken.
Het zijn geen bewuste processen. Projectie gebeurt in de schaduw, in het onbewuste. Daarom is het ook zo pijnlijk en confronterend om ermee geconfronteerd te worden.
Schaduwwerk voor zelfinzicht en compassie. Wat je van Jezelf niet wilt zien, zie je in de ander. Een pijnlijke, eerlijke spiegel.
De ander als spiegel – ‘wat je zegt ben jezelf’
Wanneer je iets of iemand intens irritant vindt — niet zomaar vervelend, maar echt onverdraaglijk — dan is dat een signaal. Niet per se dat de ander iets fout doet, maar dat er iets in jou wordt aangeraakt. Iets ouds. Iets wat jij misschien diep hebt weggestopt. Iets dat op de een of andere manier met jou te maken heeft.
Een simpele oefening is: kijk naar de mensen waar je je het meest aan ergert. Schrijf op wat je in hen verafschuwt. En stel jezelf dan, zonder oordeel, deze vraag: Waar in mijn leven, mijn gedrag of mijn geschiedenis herken ik dit ook?
Erkennen van je schaduw is een innerlijk proces
Het antwoord zal niet altijd direct zichtbaar zijn. Misschien was jij vroeger zo — en heb je dat aspect van jezelf radicaal afgewezen. Of misschien wil je juist heel graag dat stuk hebben, maar heb je geleerd dat het ‘niet oké’ is. Misschien is het gewoon pijnlijk om te erkennen dat je niet altijd bent wie je wilt zijn.
Maar wat het ook is: de spiegel die jou wordt voorgehouden liegt niet.
Waarom is werken met je schaduw belangrijk?
Het doen van schaduwwerk is geen luxe, het is essentieel. Want zolang je jouw schaduw blijft projecteren op de ander, blijf je gevangen in een cyclus van oordeel, afwijzing en verdeeldheid.
Van haat naar ruimte door inzicht
Kun je aannemen dat wat jij in de ander haat, ook iets over jou zegt? Dan ontstaat er iets bijzonders: ruimte. Ruimte voor compassie. Voor nuance. Voor zelfinzicht.
Je realiseert je dat jij ook niet perfect bent — en dat dat oké is.
Je ziet dat de ander misschien niet zo anders is dan jij.
Je leert dat de waarheid niet zwart-wit is, maar vol grijstinten.
En uiteindelijk leidt dat tot groei. Want pas als je je schaduw durft te zien, kun je haar integreren. Dan kun je leren omgaan met je woede, je trots, je kwetsbaarheid — zonder dat ze de baas over je zijn.
Voorbeelden uit het dagelijks leven
De ‘arrogante’ collega
Je hebt een collega die altijd op de voorgrond wil treden. Die zichzelf profileert, zijn successen viert, en nooit om een compliment verlegen zit. Je vindt hem vreselijk arrogant.
Maar als je eerlijk bent: ben jij misschien bang om jezelf te laten zien? Heb jij geleerd om bescheiden te zijn, zelfs als je iets goed hebt gedaan? Vind jij jezelf eigenlijk niet de moeite waard — en triggert zijn zelfverzekerdheid jouw onzekerheid?
Dan is zijn arrogantie misschien een uitvergrote spiegel van jouw eigen verlangen om erkend te worden.
De ‘slachtofferrol’ van je partner
Je partner klaagt constant over zijn leven, neemt geen verantwoordelijkheid, en jij hebt er schoon genoeg van. “Hij moet gewoon eens ophouden met zeuren,” denk je.
Maar misschien is hij wel precies wat jij niet durft te zijn. Een man die zijn pijn toont. Iemand die durft te klagen. Misschien heb jij geleerd dat je altijd sterk moet zijn, nooit mag zeuren, altijd moet doorgaan.
En zijn gedrag confronteert je met jouw eigen onderdrukte kwetsbaarheid.
“Schaduwwerk geeft je pijnlijk inzicht en resulteert uiteindelijk in meer compassie voor Jezelf én je relatie(s)”
De weg naar integratie
Schaduwwerk is niet makkelijk. Het vereist moed, zelfreflectie, en soms een flinke dosis nederigheid. Maar het is ook bevrijdend. Want als je je schaduw leert kennen, leer je jezelf pas echt helemaal kennen. Helemaal, dus inclusief de delen van jezelf die er niet mogen/mochten zijn.
Hier zijn een paar stappen om je schaduw te onderzoeken en integreren:
Word je bewustvan je triggers
Let op wie je irriteert, wat je boos maakt, of wat je echt niet kunt verdragen in anderen.
Onderzoek zonder oordeel
Vraag jezelf: Wat raakt mij hier zo diep? Wat zegt dit over mijzelf?
Zoek naar de oorsprong
Wanneer heb ik geleerd dat dit gedrag ‘slecht’ is? Waar komt mijn oordeel vandaan?
Erken en accepteer
Kun je dat stuk van jezelf zien zonder het te veroordelen? Kun je compassie voelen voor dat deel van jou?
Integreer bewust
Hoe kun je op een gezonde manier ruimte geven aan dat aspect van jezelf? Niet door het uit te leven, maar door het te erkennen als deel van wie je bent.
Van oordeel naar verbinding
Als je eenmaal in staat bent om je eigen schaduw te zien in plaats van hem op anderen te projecteren. Dan komt er verandering. En niet alleen in het beeld dat jij van jezelf hebt, maar ook je relaties veranderen.
Minder snel oordelen, beter luisteren, minder (actief of passief) reactief. Het maakt je minder afhankelijk van ‘goed’ en ‘fout’ denken. Je kunt verschillen overbruggen, omdat je beseft en weet dat de ander niet zo anders is dan jijzelf.
Leren dat zelfs in jouw afkeer iets waardevols verborgen ligt. Een waardevolle kans om jezelf op een diepere laag te begrijpen.
Een uitnodiging tot zelfaanvaarding begint met schaduwwerk voor vergroten van zelfinzicht en compassie met jezelf
Tot slot
“In alles wat je verafschuwt in de ander herken je iets van je eigen schaduw.” Het is geen uitnodiging tot zelfhaat, schuld of schaamte. Integendeel. Het is een uitnodiging tot radicale zelfaanvaarding.
Want pas als je durft te zien wat je liever verborgen houdt, kun je echt vrij zijn.
De schaduw is geen vijand — het is je gids. En de ander? Die is, hoe lastig ook, vaak gewoon een spiegel. Wat je erin ziet, is soms confronterend. Maar altijd een kans om een stukje dichter bij jezelf te komen.
Kom jezelf ontmoeten
Schaduwwerk voor zelfinzicht en compassie? Kom Jezelf ontmoeten is jezelf gunnen om uit te zoomen. Wie ben ik helemaal? Welke delen van mijzelf heb ik onbewust en toch met reden in de schaduw gezet?
Wil je dieper met jouw schaduwwerk aan de slag?Lees mijn blogs voor verbreding en verdieping van jouw ontmoeting met Jezelf.
Leven in een bubbel voelt vaak vertrouwd, maar kan ook beperkend zijn. Deze beschermlaag is gevormd uit loyaliteit en overlevingsstrategieën. In dit blog ontdek je hoe jouw bubbel is verbonden met je familiesysteem.
En hoe familieopstellingen je kunnen helpen om patronen te doorbreken en jouw eigen plak in te nemen.
In deze blog beschrijf ik de kern van mijn begeleiding: hoe de ontmoeting met jezelf het beginpunt vormt voor echt leven.
Door systemische coaching, lichaamsbewustzijn en emotionele erkenning ontdek je wat je al die tijd ontweek. Niet om jezelf te fixen, maar om jezelf werkelijk te ontmoeten — met alles wat je bent.
Soms lijkt het leven stil te staan, abrupt of geleidelijk. Achter die stilstand schuilt een uniek mens – JIJ. Jouw geschiedenis, geworteld in generaties en beïnvloed door je omgeving, speelt een rol.
Wat de oorzaak ook is, belangrijk is dat jij jouw energie weer laat stromen. gestolde energie belemmert. Welke delen in jou blokkeren jouw verlangen om in beweging te komen?
Geïnspireerd worden? Meld je aan voor de inspiratiemail.
